ΣΠΑΤΑΛΑΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ προσπαθώντας να καταλάβεις από τι υλικό είσαι φτιαγμένος. Πού κλειδώνεις, πού ταιριάζεις και πού χωράς. Ό,τι και αν έχεις στο κεφάλι σου, όπου και να πηγαίνεις, ό,τι και να σπουδάζεις, ξαφνικά θα βρεθείς εκεί που χωράς.

ΣΠΟΥΔΑΣΑ ΔΑΣΚΑΛΟΣ, αλλά έγινα σκηνοθέτης. Όταν αποφοίτησα από την Παιδαγωγική, όλοι μου ευχήθηκαν “Άντε και καλός ηθοποιός”. Υπήρχε μέσα μου, αλλά δεν ήθελα να το ακολουθήσω. Το είδαν οι άλλοι σ' εμένα. Ακόμη και όταν σπούδαζα στη Δραματική, έλεγα μέσα μου “δεν ξέρω, θα δω”. Όλα αυτά όμως ήταν νοητικές διαδικασίες ενός συννεφιασμένου μυαλού.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ, όταν ξεκίνησα ήταν οι άνθρωποί του, οι σκηνές, τα έργα, οι μύθοι τους - τα εξωτερικά του στοιχεία δηλαδή. Τώρα είναι ένα παρόν, πιο ζωντανό, πιο συντονισμένο με το καθετί που μας συμβαίνει.

ΣΤΡΑΦΗΚΑ ΣΤΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ από περιέργεια. Ήταν μια μικρή, φυσική εξέλιξη αυτού που ήμουν, του ηθοποιού. Είμαι εξερευνητής, θέλω να πηγαίνω πάντα λίγο παραπέρα από κει που πάνε οι άλλοι. Αλλά και να δοκιμάζω πολύ αυστηρά αν μπορώ εκεί, να κάνω κάτι ή όχι.

ΘΕΛΕΙ ΠΟΛΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, απαιτούνται πολλά πράγματα για να κάνεις μια σκηνοθεσία. Πρέπει να έχεις δουλέψει μια ζωή γι' αυτό. Για να πάρεις αυτή την εξουσία που σου επιτρέπει να πεις στον άλλον: “Προς τα εδώ”.

ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΕΝΑΝ ΜΙΚΡΟ ΘΕΟ. Θεός δεν ξέρω αν νιώθεις, σίγουρα όμως νιώθεις μικρός. Έχεις την απόλυτη ευθύνη των πάντων. Ως πατέρας,πρέπει να φροντίσεις τους ηθοποιούς σου: πώς να βγάλουν τα προς το ζην κάθε μέρα, τι θα τους πεις, να τους προσέξεις στις κακοκαιρίες, να τους βγάλεις στον ήλιο τις καλοκαιρίες. Η σκηνοθεσία είναι μια διαδικασία πατρική.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ μια ζωντανή διαδικασία, μια έκθεση μπροστά στον κόσμο, ένας μικρός αγώνας που τελειώνει κάθε βράδυ. Αυτή είναι η φύση της. Είναι κάτι φθαρτό και τελειώνει. Αλλιώς θα ήταν αφόρητο.

ΑΝΤΛΩ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΟΥ από αυτό που κάνω. Γεμίζουμε από αυτό που δίνουμε. Επειδή μόνο έτσι μπορούμε και να πάρουμε.

ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΑΡΧΙΖΕΙ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ότι κάτι τελειώνει. Δεν νιώθω έτσι στη ζωή. Πιστεύω ότι όλα είναι μια έναρξη, κάπου σε πάνε, κάτι θέλουν να σου δείξουν. Είναι ένα ταξίδι που δεν τελειώνει επειδή υπάρχει πάντα ένα επόμενο. Όλα είναι μια συνεχής αρχή.

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, νομίζουμε ότι όλα τελειώνουν. Και ζούμε μια συνεχή θρηνωδία γι' αυτό που δεν μας πάει πουθενά. Μένουμε συνεχώς προσκολλημένοι στο παρελθόν, αδρανείς και παθητικοί.

ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΡΑΓΜΑ είμαστε καταδικασμένοι στο τώρα. Όπως το αντιλαμβανόμαστε. Το τώρα έχει δύναμη και μπορεί να κάνει τα πάντα.

ΕΤΣΙ ΝΙΩΘΑΜΕ ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ. Η παιδική ηλικία είναι το πιο σημαντικό πανεπιστήμιο. Και η δική μου στο Μαρούσι εκείνης της εποχής ήταν μια υπέροχη εμπειρία, γεμάτη ελευθερία και πλούτο ζωής. Και έτσι θα έπρεπε να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

ΣΗΜΕΡΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ και όχι ευτυχισμένα. Και τι είναι πετυχημένο; Αυτό που κάνω εγώ. Αυτή όμως είναι μια σκληρή δυστυχία.

ΧΑΡΑ ΑΝΤΛΕΙΣ από τα πράγματα που σου επιτίθενται καθημερινά, ανεπιθύμητα και ξαφνικά. Όταν μπορείς αυτό να το νιώσεις, να το αναγνωρίσεις είναι ευτυχία να μεγαλώνεις.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΚΡΙΣΗ, για μένα είναι η αίσθηση ότι ενώ κάτι έχει τελειώσει, εμείς προσπαθούμε να το αναστήσουμε. Αρνούμαστε να δεχτούμε αυτό που έρχεται, το καινούργιο. Επιμένουμε στα περασμένα.

Βιογραφικό Σημείωμα

Ο Νίκος Καραθάνος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μαρούσι. Φοίτησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Ρόδου και στην συνέχεια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Παρόλο που έχει παίξει και στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο έγινε γνωστός μέσα από τη δουλειά του στο θέατρο τόσο ως ηθοποιός όσο και ως σκηνοθέτης.
Εχει συνεργαστεί με τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες (Γ. Χουβαρδά, Δ. Μαυρίκιο, Β. Παπαβασιλείου, Θ. Μόσχοπουλο, Μ. Μαρμαρινό, M. Langhof, A. Vassillief, D. Gotsef), ενώ έχει σκηνοθετήσει για το Εθνικό Θέατρο τον Ιούλιο Καίσαρα του Σαίξπηρ, τις 8 Γυναίκες του Φ. Οζάν για το Φεστιβάλ Αθηνών, τον Συρανό Ντε Μπερζεράκ του Ε. Ροστάν -που υπήρξε και μεγάλη επιτυχία του Εθνικού- και τώρα την Γκόλφω του Περεσιάδη.

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

The Editor's Blog Σάββατο 23.12.2017

The Editor's Blog: Big little truths

Κατ’ ουσία, η πρώτη μέρα του χρόνου έχει πάντα, όπως και όλα τα σημαντικά θέματα στη ζωή μας, την αξία που εμείς της δίνουμε

Shopping Παρασκευή 22.12.2017

MF Editorial: Μetamorphosis

H Eυαγγελία Αραβανή μεταμορφώνεται για τη Madame Figaro σε Ωραία της Ημέρας

>