top article

Ένα υπερκινητικό κορίτσι από την Ελλάδα που αγαπά πολύ τη μουσική, περπατά στους δρόμους του Μπρούκλιν. Βρίσκεται σε μια φάση μεταξύ διακοπών κι ενός πειράματος μετανάστευσης. Ή μεταξύ κλεισίματος ενός πρώτου κύκλου στα επαγγελματικά και μιας νέας συναισθηματικής αρχής. Μεταξύ σοβαρού κι αστείου χτυπά τις πόρτες σε διάφορα γνωστά στούντιο ηχογραφήσεων της Νέας Υόρκης, εκμεταλλευόμενη τη μεγάλη ευκαιρία του Μεγάλου Μήλου. Δεν κουβαλά μαζί της καμία συστατική επιστολή, καμία χρήσιμη γνωριμία, παρά μόνο ένα tablet με κάποια ντέμο της και σίγουρα κάποιες γενναίες δόσεις αυθορμητισμού κι αυτοπεποίθησης. Βοήθησε σ’ αυτό και η τεράστια επιτυχία των περσινών πολυσυζητημένων εμφανίσεών της στη Στέγη – η τακτική των λίγων και προσεγμένων εμφανίσεων έχει λειτουργήσει σαφέστατα υπέρ της. Όσο για το ότι επέζησε του πολυσυζητημένου ναυάγιου, σίγουρα έχει παίξει κι αυτό τον –τεράστιο- ρόλο του. Παρ' όλα αυτά τα στούντιο δεν ανοίγουν τις πόρτες τους εύκολα. Πλην ενός. Είναι το στούντιο στο οποίο η Έιμι Γουαϊνχάουζ είχε ηχογραφήσει το Back To Black. Τύχη; Μοίρα; Έξυπνη κίνηση; Άστρο. Αυτό σκέφτομαι όσο ακούω την ολόφρεσκη Μόνικα να μου εκσφενδονίζει με χαρακτηριστική οικειότητα τα ονόματα των ανθρώπων που γνώρισε (μεταξύ αυτών Μάικ Ρόνσον, Ντέιβιντ Μπερν, Σάρον Τζόουνς) σε αυτό το κομβικό ταξίδι της στην Αμερική, απ’ όπου προέκυψε το ολοκαίνουργιο άλμπουμ της Secret In The Dark. Ένα άλμπουμ τόσο διαφορετικό απ’ ό,τι έχει κάνει μέχρι στιγμής.

29 ετών κι έχει ζήσει τόσα πολλά, ξανασκέφτομαι όση ώρα ακούω το πρώτο single Shake Your Hands που το τραγουδά παρέα με τον Andrew Wyatt, τον frontman του βραβευμένου συγκροτήματος Miike Snow, ένα μείγμα από καθαρόαιμη παλιά ντίσκο και τη γνώριμη πλέον ζεστασιά των ιδιαίτερων μελωδικών γραμμών της. 29 ετών και ήδη της δόθηκε το Ηρώδειο για μια μεγάλη συναυλία τον Ιούλιο,συνεχίζω να σκέφτομαι φέρνοντας ταυτόχρονα στον νου όλες τις ενστάσεις που θα μπορούσαν να έχουν άλλοι καλλιτέχνες με περισσότερο έργο στην πλάτη τους. Κι όμως. Ίσως η Μόνικα να συμπυκνώνει με τον εφηβικό ενθουσιασμό της την ψαγμένη νέα γενιά που μπορεί να απευθυνθεί στο ευρύ κοινό τολμώντας να φύγει από τη σιγουριά του γνώριμου κι έχοντας στ’ αλήθεια κάτι φρέσκο να πει - ακόμη και όταν χρησιμοποιεί όρους του παρελθόντος. Όπως την αμερικάνικη αγνή ντίσκο των 70s για παράδειγμα.

Υπήρχαν πολλές στιγμές μοναξιάς στην Αμερική;

Ναι. Αυτή, η τρίτη φορά που πήγα, ήταν για δουλειά και μόνο. Έπρεπε να τα κάνω όλα μόνη μου. Και μπορεί να ήμουν όλη μέρα με τον Ίθαν Χοκ, για παράδειγμα, αλλά το βράδυ ήμουν μόνη μου. Δεν είχα κανέναν να ρωτήσω «πώς τα πήγα; Τα είπα καλά σε εκείνη την επαγγελματική συνάντηση;».

Γιατί ήσουν με τον Ίθαν Χοκ;
Γιατί μέσα σε όλο αυτό το ταξίδι συναντήθηκα και με τον κινηματογραφικό παραγωγό Χρήστο Κωνσταντακόπουλο της Faliro House, ο οποίος με έπαιρνε συνέχεια μαζί του. Έτσι γνώρισα και την Τίλντα Σουίντον, βρέθηκα προσκεκλημένη σε μπάρμεκιου του Πάρη Κασιδόκωστα στο Μαλιμπού, όπου είχα την ευκαιρία να δω και την άλλη πλευρά της σόουμπιζ. Κάποια στιγμή βέβαια τα απομυθοποιείς όλα αυτά.

Ήσουν και ψυχικά έτοιμη για την απομυθοποίηση. Επέζησες από ναυάγιο.
Ναι, το ναυάγιο ήταν ένα μάθημα. Ακόμη και τώρα που κάποιες φορές αγχώνομαι λεω «Μονικάκι, για θυμήσου…».

Τη λες συχνά αυτή την ιστορία;
Είναι κάτι σαν άσος στο μανίκι. Σε φέρνει σ’ επαφή με τους άλλους και είναι και το έναυσμα που τους κάνει να ανοιχτούν κι εκείνοι, για να πουν κάτι δικό τους.

Πριν από το ναυάγιο ήσουν τόσο ανοιχτή με τους ανθρώπους;
Πολύ. Απλά ήμουν λίγο πιο επιπόλαιη.

Ήθελες, δηλαδή, απλώς να περνάς καλά με τους άλλους, χωρίς τη βαθύτερη σύνδεση μαζί τους.
Ακριβώς. Ενώ ύστερα από το ναυάγιο κατάλαβα ότι ο ψυχικός κόσμος είναι τελικά αυτός που μ’ ενδιαφέρει. Ο ψυχικός μου κόσμος με έσωσε τη βραδιά του ναυαγίου.

Ωστόσο, δεν σώθηκες από τα media όταν π.χ. τα προσωπικά σου άρχισαν να βγαίνουν στη φόρα.

Κι όμως, προσπαθώ να τα προστατεύω. Προφανώς δεν είναι εύκολο. Θέλω να εστιάζω στη μουσική και μόνο. Πάντα λέω “ας μη θυμούνται το πρόσωπό μου ή το όνομά μου, τουλάχιστον ας θυμούνται ένα τραγούδι μου”.

Πόσο είναι δύσκολο να είναι δύο καλλιτέχνες μαζί σε μια σχέση;
Δεν είναι τόσο δύσκολο. Αρκεί να υπάρχει σεβασμός και ελευθερία στο να ακολουθεί ο καθένας τον δικό του δρόμο. Εγώ είχα μια πολύ αντιφατική εμπειρία, γι' αυτό και το έζησα άσχημα. Ωστόσο, θεωρώ ότι ειναι πολύ όμορφο να είναι δύο καλλιτέχνες μαζί.

Δεν είναι πολύ ανταγωνιστική η σχέση;

Θα μπορούσε να είναι και συν-αγωνιστική. Να βλέπεις ότι ο άλλος κάνει κάτι όμορφο και να σ’ εμπνέει, να κάνεις κι εσύ κάτι αντίστοιχο. Αν ο άλλος σου πει, “κοίτα πώς το κάνω εγώ, για να το κάνεις κι εσύ”, εκεί η ισορροπία έχει χαθεί.

Άρα το έζησες κι εσύ.

Ε, ήταν η μοναδική φορά στη ζωή μου που έχασα αυτή την ισορροπία. Κι όμως ήταν πολύ σημαντικό ότι το πέρασα τότε και δεν θα το περάσω στα σαράντα. Είμαι πολύ εγωίστρια και δυναμική σε πολλά θέματα, αλλά στην προσωπική μου ζωή είμαι πολύ ευάλωτη.

ΜΟΝΙΚΑ: (Re)born in the U.S.A.

Συνέχεια στη σελίδα 2

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

The Editor's Blog Σάββατο 23.12.2017

The Editor's Blog: Big little truths

Κατ’ ουσία, η πρώτη μέρα του χρόνου έχει πάντα, όπως και όλα τα σημαντικά θέματα στη ζωή μας, την αξία που εμείς της δίνουμε

Shopping Παρασκευή 22.12.2017

MF Editorial: Μetamorphosis

H Eυαγγελία Αραβανή μεταμορφώνεται για τη Madame Figaro σε Ωραία της Ημέρας

>