EΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, τον θυμάμαι καθ’ οδόν.

Θυμάμαι να παρακαλάω τους γονείς μου να αγοράσουμε ένα τροχόσπιτο για να κάνουμε διακοπές παντού. Κάθε καλοκαίρι και σε άλλο τόπο. Οι γονείς μου ποτέ δεν υπέκυψαν, διότι ο τόπος τους ήταν πολύ μακριά από εκεί όπου ζούσαν κι έτσι οι δικές τους διακοπές νοούνταν μόνο εκεί που γεννήθηκαν, αυτοί και οι φίλοι τους.

Προφανώς μαζεύτηκαν πολλά μέσα μου από τα ταξίδια που ονειρευόμουν αλλά τελικά δεν πραγματοποιούσα και σταδιακά έγινα Πεσόα στη θέση του Πεσόα ανακαλύπτοντας ότι όλα είναι εφικτά από την πολυθρόνα του σπιτιού σου. Στα 18 μπορούσα πια να διακτινίζω όχι μόνο το πνεύμα, αλλά και το σώμα.



Σπούδαζα και δούλευα με ένα μόνο σκοπό: να μην μου λείψουν ποτέ τα απαραίτητα για εισιτήρια, ένα κρεβάτι σε hostel και ένα σάντουιτς την ημέρα. Αυτά μου ήταν αρκετά. Με τα πόδια περιδιάβαινα τις πόλεις, ξεκουραζόμουν στους καναπέδες των μουσείων κοιτώντας επίμονα τους πιο διάσημους πίνακες, μέχρι που ένιωθα ότι κάθε πινελιά είχε γραφτεί στη μνήμη μου, έμπαινα στα βιβλιοπωλεία ζηλεύοντας τη συσσωρευμένη σοφία. Και από τα παγκάκια στα πάρκα παρατηρούσα τους περαστικούς – τις δρασκελιές, τα ρούχα, τον τρόπο που αγκαλιάζονταν.

Στην αρχή τα ταξίδια ήταν ένα ποτήρι γνώσης που έπινα μονορούφι. Και ήδη από τότε στην αρχή ήξερα ότι τα ταξίδια θα ήταν αυτά που θα με έσωζαν λίγο παρακάτω.

Φωτογραφίες δεν έχω πολλές. Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω καθόλου. Κρατάω τα πάντα στον εσωτερικό σκληρό υπερεκτιμώντας ίσως τις δυνατότητες της μνήμης μου. Δεν έχω λοιπόν πολλά τεκμήρια. Παρ' όλα αυτά έχω εικόνες που ανασύρω από χρόνια πίσω, αλλά μπορώ να περιγράψω με κάθε λεπτομέρεια.

Έχω στιγμές με ανθρώπους που νιώθω ότι μπορώ να ξανανιώσω.

Έχω τον έρωτα που γνώρισα στην άκρη του κόσμου.

Έχω φίλους που ζουν στην άκρη του κόσμου.

Έχω χωρισμούς που μετράω στις ruelles του Παρισιού.

Στα δύσκολα πάντα έφευγα. Μόνο και μόνο για να ανακαλύψω ότι δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει από αυτό που είναι και από αυτό που νιώθει. Το πρόβλημα θα σε ακολουθεί μέχρι να βρεις τον τρόπο να το λύσεις. Και στο Θιβέτ να πας, να βομβαρδιστείς με χρώματα, τοπία και βιώματα, αν πονάς, πονάς παντού. Δεν φεύγω πια για να γλιτώσω. Το πήρα το μάθημά μου, κάποιο κάρμα θα ξεπλήρωσα. Αγαπώ όμως πολύ αυτούς που φεύγουν. Τους φευγάτους. Ιδιαίτερα τώρα που ο κόσμος γέμισε ασφυκτικά από ρηχούς αναλυτές της πραγματικότητας και από τουρίστες χωρίς όραμα.

Και τώρα που δεν είμαι πια το κορίτσι με τα αγορίστικα κομμένα μαλλιά, τα υπερμεγέθη γυαλιά μυωπίας και τα αφρόντιστα φρύδια, απογειώνομαι όταν το σκάω με ανθρώπους που αγαπώ ακόμη και λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Αγωνίζομαι να κρατήσω το ίδιο βουλιμικό βλέμμα προς τη φύση και προς την εμπειρία, προς τη διαφορετικότητα και την ανεκτικότητα που αυτή σε διδάσκει κι έτσι αφήνω αυτούς που αγαπώ και έχω μοιραστεί γενναίο κομμάτι της ζωής μου να με φωτογραφίζουν εκείνοι καθώς ρουφάω τον ήλιο που δύει. Ίδιος από πολλά σημεία της γης, μοναδικός όμως για μένα όσο και η στιγμή που απαθανατίζει η φωτογραφία αυτή. ΣΤΕΛΛΑ ΡΑΠΤΗ
Θα τα λέμε και στο twitter@stellaMFigaro