FLORENCE WELCH: H ΣΕΙΡΗΝΑ
Τραγουδάει μέσα από τα όνειρα και τους εφιάλτες της. Από τους πίνακες της Φρίντα Κάλο και τους δράκους των παραμυθιών. Στα 25 της, η frontwoman των Florence and the Μachine αφήνει ελεύθερα τα κατακόκκινα μαλλιά της, επιβάλλει το εκκεντρικό της στυλ ακόμα και στον οίκο Chanel και υπνωτίζει τον κόσμο με το νέο της CD Ceremonials. Από την Τζούλια Διαμαντοπούλου.
Σκαρφαλώνει στο μπαούλο με τα βινίλια του μπαμπά και τραγουδάει Rolling Stones με όλη της τη δύναμη. Tραγουδάει στη γιαγιά και στ’ αδέρφια της. Τραγουδάει, ξαφνικά, στη μέση του μαθήματος και η δασκάλα την πετάει έξω. Είναι 10 ετών και χορεύει στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ. Είναι ευτυχισμένη.
Κι ύστερα, ο κόσμος αναποδογυρίζει. Ο μπαμπάς δεν ζει πια μαζί τους. Η γιαγιά αυτοκτονεί. Στο σχολείο είναι το δυσλεκτικό, παχουλό κοριτσάκι που δεν μιλάει σε κανέναν. Σταματάει να πολυπηγαίνει. Προτιμά να σκαρφαλώνει στη μουριά του πάρκου, να κλείνεται στη βιβλιοθήκη και να διαβάζει για τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη και τη βικτοριανή Αγγλία. Μετακομίζει με τη μητέρα της στο σπίτι του γείτονά τους, μαζί με τα τρία ανήλικα παιδιά του. Τα μισεί. Μισεί τη ζωή της. Βάζει στο repeat την αγαπημένη της ταινία: Άριελ η Μικρή Γοργόνα. Περνάει ώρες στο κολυμβητήριο προσπαθώντας να αναπνεύσει κάτω από το νερό. Νομίζει ότι τα κατάφερε, τουλάχιστον μία φορά. Ή μπορεί και να το ονειρεύτηκε. Τα όρια μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας γίνονται όλο και πιο θολά. Είναι θυμωμένη. Και δεν είναι πια παιδί.
Το σκάει από το σπίτι, πίνει, τρέχει γυμνή στα χωράφια καλυμμένη με φύλλα. Κλείνεται στο δωμάτιό της, σβήνει τα φώτα και τραγουδάει ιταλικές άριες και Springfield, χορεύει μέχρι να πέσει στο πάτωμα.
Και τώρα στις συναυλίες της, αφού ευχαριστήσει ευγενικά το κοινό της, πέφτει από τη σκηνή. Σήμερα εκατοντάδες χέρια την πιάνουν πριν καταλήξει στο πάτωμα. Αλλά το 2000 η Γουέλς είναι 14 χρόνων. Είναι τρομoκρατημένη. Και είναι ήδη καλλιτέχνις.
Στη χώρα των θαυμάτων
Σήμερα, η κάθε της εμφάνιση γίνεται μόδα. Κι ας μην μπορείς να την αντιγράψεις. Γιατί έχει περάσει χρόνια αυτοσχεδιασμού και πειραματισμού. Το 2001 αλλάζει χτενίσματα και στυλ με μανία. Τα πάντα αποτελούν πηγή έμπνευσης. Οι πίνακες του σαλονιού, οι Spice Girls, οι πανκ, το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι.
Στη μουσική το ίδιο. Την εμπνέουν οι Νίνα Σιμόν και Έτα Τζέιμς, ο Μπίλι Χόλιντεϊ και οι Joy Division, οι Nirvana και οι Green Day, η μητέρα της – καθηγήτρια αναγεννησιακών σπουδών στο Queen Mary. Η Φλόρενς πηγαίνει σε μία από τις διαλέξεις της. Συναρπάζεται. Θέλει να κάνει κάτι αντίστοιχο. Αλλά στη δική της γλώσσα. Τη μουσική. «Έχω τα ίδια θέματα με τους αναγεννησιακούς καλλιτέχνες: σεξ, αγάπη, θάνατος, βία, φόβος. Είναι τα μόνα που δεν ξεφτίζουν» θα πει αργότερα. Όμως όχι ακόμα.
Είναι 2003 και ετοιμάζεται για το πανεπιστήμιο. Γίνεται δεκτή να σπουδάσει illustration στο Camberwell College of Arts παρουσιάζοντας μία performance: τρώει ένα κέικ που έχει φτιάξει η ίδια. Το γλάσο γράφει «Όλα θα πάνε χειρότερα». Στο μάθημα αποκοιμιέται και προσπαθεί να πείσει τους καθηγητές της πως πρόκειται για installation. Στην πραγματικότητα έχει hangover. «Όταν είμαι μεθυσμένη, γράφω τα καλύτερα τραγούδια μου» θα πει. «Είναι σαν να επιπλέω ανάμεσα στις σκέψεις μου και να μπορώ να διαλέξω αυτές που χρειάζομαι».
Κάποια βράδια πίνει και προσπαθεί να γράψει μουσική. Ζητάει από κιθαρίστες να της παίξουν τη μελωδία που έχει στο μυαλό της, αλλά δεν ακούγεται ποτέ σωστή. Αρχίζει να δοκιμάζει μόνη της στο πιάνο, παρόλο που δεν ξέρει να παίζει. Τα υπόλοιπα βράδια τραγουδάει με την παιδική της φίλη Ιζαμπέλα Σάμερς σε μικρές σκηνές του Λονδίνου. Αυτοαποκαλούνται Florence Robot and Isabella Machine.
