ΓΑΜΟΣ 2011

Τουιτάρεις από το king size συζυγικό σας κρεβάτι ενώ κάθε Πέμπτη βγαίνεις με τον κολλητό σου. Ναι, οι καιροί είναι μοντέρνοι, αλλά πόση «εργένικη» συμπεριφορά αντέχει ένας γάμος;
Από την Ελβίρα Παπαδοπούλου

Ήμουν ήδη ένα χρόνο παντρεμένη, όταν ένα βράδυ βγήκα μία από τις συνηθισμένες βόλτες με τον κολλητό μου, εννοείται χωρίς το σύζυγο που θα συνόδευε με τη σειρά του για ένα ποτό μία Ισπανίδα φίλη του, περαστική από την Αθήνα. Χωρίς να έχουμε συνεννοηθεί, βρεθήκαμε τυχαία και οι τέσσερις σε ένα μπαρ που είχε ανοίξει μόλις πριν από δύο μήνες και ήταν talk of the town. Θυμάμαι την αμοιβαία έκπληξη για την αναπάντεχη συνάντηση, αλλά και το τσίμπημα ζήλιας που αισθάνθηκα βλέποντας τον άντρα μου να συνοδεύει μια άλλη γυναίκα, φορώντας μάλιστα ένα από τα αγαπημένα του πουκάμισα – δικό μου δώρο φυσικά.

Η τετράδα χαιρετήθηκε θερμά, αν και κάπως αμήχανα, καθίσαμε σε διαφορετικά και μάλλον απομακρυσμένα τραπέζια και κάποια στιγμή εκείνοι αποχώρησαν πρώτοι, αφού ο άντρας μου ανέκαθεν έπινε και ξενυχτούσε λιγότερο απ’ ό,τι εγώ. Η βραδιά ήταν μια από τις χειρότερες της ζωής μου, παρόλο που δεν είχε συμβεί τίποτε το τρομερό: άκουσα με προσοχή τα νέα του κολλητού μου, αποφασίσαμε μαζί για την επόμενη συναυλία που θα πηγαίναμε, με ή χωρίς τον αγαπημένο μου, που με περίμενε στο σπίτι με ανοιχτές αγκάλες.

Έχουν περάσει δέκα χρόνια από εκείνο το βράδυ κι ακόμη το σκέφτομαι, ακόμη και σήμερα που ο... εχθρός δεν είναι μία άκακη, γνώριμη σε μένα Ισπανίδα, αλλά δεκάδες ελεύθερες τριανταπεντάρες, λυσσασμένες εικοσάχρονες και βαριεστημένες cougar, όλες αποφασισμένες να ξυπνήσουν στο σύζυγό μου τον κυνηγό που κάθε άντρας κρύβει –συνήθως όχι πολύ προσεκτικά– μέσα του. Είναι να απορεί κανείς, και πρώτη απ’ όλες εγώ, με τον εαυτό μου, αφού, έκτοτε, χρειάστηκε να λουστώ κάθε λογής, comment, like και retweet σε φωτογραφίες, κείμενα και εξυπνάδες του συζύγου μου σε τουλάχιστον τέσσερα διαφορετικά social media, με πρώτο και καλύτερο το Facebook. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ έφτασα πολύ κοντά στο διαζύγιο και στο φόνο (όχι με αυτήν τη σειρά απαραίτητα) όταν είδα τον άντρα μου να ποστάρει το αγαπημένο μας τραγούδι στο προφίλ του στο Facebook και τα δεκάδες σχόλια που το ακολούθησαν, με αποτέλεσμα να με κάνουν να θέλω να πάρω μια σκούπα και να μπω να πετάξω καμιά δεκαριά «φίλες» του και τα γλυκανάλατα σχόλιά τους από τον τοίχο του.