Η ΚΡΙΣΗ ΕΥΝΟΕΙ ΤΗ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ

Αυξάνονται τα ζευγάρια που αποφασίζουν να συζήσουν λόγω της κρίσης, λένε οι στατιστικές. Πρέπει όμως να αντιμετωπίζουμε τον έρωτα σαν λογιστές; Από τη Χαρά Κρασάκου.

Δεν θα πω ψέματα. Στο άκουσμα των λέξεων «συγκατοίκηση» και «κρίση», το μυαλό μου πάει στα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα, και γενικά σε πολιτικούς αντιπάλους, που αναγκάζονται να συνυπάρξουν για το καλό της χώρας. Είμαι της άποψης ότι μίας αρνητικής λέξης –όπως η «κρίση»– μύριες κακές έπονται. Κι όμως μία πρόσφατη έρευνα με διαψεύδει, διατυμπανίζοντας ότι η κρίση έχει και τα καλά της.
Για παράδειγμα, στις ανθρώπινες σχέσεις: αυξάνονται, λέει, τα ζευγάρια που συζούν. Μια αθεράπευτα ρομαντική ψυχή από άλλον αιώνα, όπως εγώ, θα προτιμούσε αυτό να οφειλόταν σε μια επιδημία έρωτα, στο ξέσπασμα ενός ιού αγάπης, ενός φανταστικού μικροβίου που θα έκανε τους ανθρώπους να ζευγαρώσουν και να μείνουν μαζί για πάντα, οδηγημένοι από το πάθος που αρμόζει σε σεξπιρικούς εραστές.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, έχει μια τάση να με αγνοεί και βεβαίως να με ξεπερνά. Ας πάρουμε τη νέα γυναίκα της διπλανής πόρτας, για παράδειγμα: Τα κατάφερε, έχει τη δουλειά των ονείρων της/μια δουλειά που την ικανοποιεί/μια δουλειά έστω. Ζει μόνη, αλλά έχει σχέση και μοιράζεται τα βράδια της σε δύο διαφορετικά σπίτια για να αλλάζει παραστάσεις και να έχει στη διάθεσή της περισσότερα δωμάτια για σεξ. Βέβαια τελευταία, προτιμάει το δικό του σπίτι, γιατί στην πολυκατοικία του ο διαχειριστής είναι πιο γενναιόδωρος με τις ώρες που καίει το καλοριφέρ.
Για την ακρίβεια, περνάει πλέον πέντε από τα επτά βράδια της εβδομάδας σπίτι του, αφού οι έξοδοι για φαγητό/σινεμά/θέατρο/ποτό περιορίστηκαν.