ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΚΗΣ: ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ

Ένα από τα πολυσηζητημένα enfants gâtés του νέου ελληνικού θεάτρου – ή καλύτερα να πούμε πολυεργαλεία; Ο Κώστας Γάκης πέρα από την έξυπνα οικονομική και κλασική Κατσαρίδα, την οποία σκηνοθετεί πλέον, παίζει και στη Ζωή Στο Θέατρο και μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις του. Από τον Δημήτρη Βραχνό.

Έχω την εντύπωση ότι ο Κώστας Γάκης θα μπορούσε να κυκλοφορεί διαρκώς με μια κιθάρα – ακόμη και στο σούπερ μάρκετ. Και φαντάζομαι πως θα σκάρωνε διαρκώς τραγούδια. Στους διαδρόμους με τα ατελείωτα, πολύχρωμα ράφια θα εμπνεόταν για την ποικιλία των επιλογών μας και τον υπερκαταναλωτισμό. Στο κορίτσι του ταμείου μπορεί να τραγουδούσε κάτι για το χαμόγελό της ή μια ευχή να ξεφύγει γρήγορα από εκεί, για να ακολουθήσει τα όνειρά της. Μπορεί και να το κάνει κιόλας, δεν ξέρω.
Τώρα όμως, που τον έχω ακριβώς απέναντί μου, σε ένα από τα κλασικά στέκια των Εξαρχείων, δεν κρατά καμία κιθάρα. Απλώς με κοιτάζει μ’ ένα διαπεραστικό βλέμμα, που κατορθώνει να σκίσει τις σχεδόν εφηβικές μπούκλες που ξεκουράζονται λίγο πάνω από τα βλέφαρά του. Καταλαβαίνω πως μια τέτοια εισαγωγή προδιαθέτει για μια συνέντευξη με ένα μουσικό ή έναν τραγουδιστή. Και όχι μ’ έναν άνθρωπο του θεάτρου που κουβαλά στις πλάτες του ένα βραβείο Χορν, το κομμάτι της επιτυχίας της ιδιαίτερης και σουρεαλιστικής Κατσαρίδας που του αναλογεί και τη σφραγίδα του σε έξυπνες παραγωγές, όπως, για παράδειγμα, Ο Διχοτομημένος Ιπποκόμης.
Για να μην αναφέρουμε και κάποιες τηλεοπτικές συμμετοχές στην Ιωάννα της Καρδιάς και στα Μυστικά της Εδέμ, που τον έκαναν γνωστό στις μαμάδες. Αλλά αυτή είναι η μεγάλη διαφορά για τον Κώστα Γάκη και για όλα τα νέα παιδιά σαν τον Κώστα. Δεν είναι ούτε ζεν πρεμιέ ούτε απλώς ερμηνευτές ενός ρόλου. Γράφουν, παίζουν, τραγουδούν, σκηνοθετούν, σκηνοθετούνται. Καθώς λοιπόν δεν υπάρχει καμία μιντιακή ταμπέλα που να τα χωράει όλα αυτά, παρά μόνο αυτή του «καλλιτέχνη», θεώρησα τη συνάντησή μας μια καλή αφορμή να μπούμε για λίγο στο μυαλό ενός αεικίνητου 35χρονου, που κατορθώνει ταυτόχρονα:

• Να παίζει στο θέατρο σε δύο παραστάσεις: στην Κατσαρίδα στο Θέατρο Αθηνών και στο Η Ζωή Ενός Ηθοποιού στο Rabbithole.

• Να σκηνοθετεί – την Κατσαρίδα.

• Να γράφει.

• Να τραγουδά και να παίζει μελωδίες στην κιθάρα ή στο πιάνο του.

• Να ανεβάζει στο Youtube αυτοσχέδια τραγούδια, όπως αυτό για το περιβόητο «Μαζί τα φάγαμε».

• Να διδάσκει σε δραματικές σχολές.

• Ν α αποτελεί ένα από τα πιο συζητημένα ονόματα του νέου ελληνικού θεάτρου, ως πολυεργαλείο και όχι ως ένας απλός ηθοποιός.