NEΕΣ (;) EΜΠΕΙΡΙΕΣ

Τι σχέση μπορεί να έχει με την τέχνη μια γυναίκα που πλένει για ώρες ένα σκελετό σε μια σκάφη;

Που αφήνει τους θεατές να τη χαρακώσουν και να την απειλήσουν με πιστόλι που η ίδια τους έδωσε; Τι μπορεί να λέει για τη μόδα σήμερα ένα καρουσέλ βγαλμένο από ταινία του Ζαν Κοκτό; Είναι ζωγραφική πολλές τελείες ίδιου μεγέθους, αλλά διαφορετικού χρώματος πάνω σε καμβά; Για να απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις πρέπει να έχεις δει τη σοκαριστική έκθεση/performance της Μαρίνας Αμπράμοβιτς στο Garage στη Μόσχα. Να έχεις απολαύσει τα μοντέλα του Louis Vuitton σε απόλυτο joie de vivre στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού και να έχεις επισκεφτεί μία από τις γκαλερί Gagosian σε 11 πόλεις του κόσμου για να δεις από κοντά όλα τα Spot Paintings του Damien Hirst.

Σε μια εποχή που η τέχνη αδυνατεί εμφανώς να κλειστεί σε τοίχους, που δοκίμασε εναλλακτικούς χώρους, χρόνους, πλαίσια και μέσα για να εκφραστεί, σε αυτή την εποχή ο μόνος τρόπος για να κάνει connect με το σύγχρονο, αδηφάγο, εκπαιδευμένο, απαιτητικό θεατή είναι να προκαλεί έντονες σωματικές και ψυχικές αντιδράσεις. Έτσι, οι πασαρέλες θυμίζουν σκηνικό γαλλικής ταινίας εποχής με μυθικό μπάτζετ. Οι εκθέσεις-εγκαταστάσεις γίνονται υπόθεση ενός ολόκληρου συνεργείου και όχι μόνο του καλλιτέχνη. Οι performers φτάνουν στα όρια της σωματικής αντοχής σαν να μην υπάρχει αύριο, ενώ το κοινό τους καλείται να συμμετάσχει, να απελευθερωθεί από τις κοινωνικές προκαταλήψεις και να βιώσει την ψυχική ανάταση.

Όλα αυτά σκεφτόμουν μια λαμπρή μέρα που τα βήματά μου με οδήγησαν από το Μουσείο της Ακρόπολης στο Σούνιο. Κι εκεί κατέληξα στο συμπέρασμα -καθώς ο ήλιος βυθιζόταν στον ορίζοντα βάζοντας φωτιά στο ναό κι εγώ, γνωστή ασεβής, περνούσα το απαγορευτικό συρματόσκοινο για μία φωτογραφία επάνω στην αρχαία ιστορία- ότι το πολύπλοκο σε οδηγεί στο απλό. Ότι πρέπει να κάνεις το ταξίδι σου στην εμπειρία, πριν φτάσεις σε εκείνη την παμπάλαια ρίζα της ουσίας. Ότι το ροκοκό ήταν το αναγκαστικό προστάδιο του μινιμαλισμού. Ότι ο κύκλος της τέχνης και τελικά της ίδιας της ζωής -αν το καλοσκεφτείς- είναι μια αέναη πορεία από το πολύ στο λίγο και πάλι ξανά από την αρχή.

Έτσι, σε αυτό το σημείο της αθηναϊκής γης, ένα παγωμένο αλλά ασυννέφιαστο ηλιοβασίλεμα του Ιανουαρίου, βρήκα κι εγώ το δρόμο μου από την πολυπλοκότητα της σύγχρονης αισθητικής στην απέριττη κομψότητα του δωρικού ναού του Ποσειδώνα. Και από την ένταση μιας σχέσης φορτωμένης ερωτηματικά στη γαλήνη μιας αμοιβαίας συναισθηματικής προσέγγισης. ΣΤΕΛΛΑ ΡΑΠΤΗ, twitter@stellaMFigaro