ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΣΩΜΑ, ΑΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ
Όσο τυφλωμένη, ξετρελαμένη, υπνωτισμένη από έρωτα κι αν είσαι, στο πίσω μέρος του μυαλού σου πάντα θα κατοικεί μια άλλη, έτοιμη να χαρίσει του αγοριού απέναντι, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ένα σέξι χαμόγελο.
Η Κέλι φτάνει στο γραφείο στις μαύρες της με μάτια σαν της κουκουβάγιας, από άλλη μια νύχτα αϋπνίας. Με το φίλο της είναι ερωτευμένη, όσο μπορεί να ερωτευτεί μια γυναίκα στις μέρες μας τουλάχιστον, κι εκείνος παρομοίως. Ωστόσο, χτες ξενύχτησαν καβγαδίζοντας. Το κοκτέιλ για δύο στο μπαρ εξελίχτηκε σε θρίλερ μόλις εκείνος μυρίστηκε, με την αλάνθαστη οσμή του ερωτευμένου, ότι ανάμεσα σε κείνη και τον μπάρμαν ίσως-ενδεχομένως-μπορεί και να υπήρξε ένα παιχνίδι λιγάκι πιο πολύπλοκο από την επαγγελματική συναλλαγή του «ένα ουίσκι cola, σε χαμηλό, παρακαλώ». Η Κέλι ορκίζεται για την αδιαφιλονίκητη πίστη της, τα βάζει με τις ανασφάλειες και τους πανικούς του, με τη Λερναία Ύδρα της αναίτιας ζήλειας στα καλά του καθουμένου, δηλώνοντας ανίκανη να παίξει το ρόλο του Ηρακλή. Για να διαπιστώσει, σε δεύτερο επίπεδο, και με ένα πονηρό χαμόγελο που έρχεται αίφνης να φωτίσει το συντετριμμένο μουτράκι της, πως εκείνος ο μπάρμαν, μεταξύ μας, δεν ήταν δα και του πεταματού. «Δηλαδή, μέχρι και ουάου μπορώ να σου πω!», καταλήγει θέτοντας το αιώνιο ζήτημα της πίστης, είτε από άποψη είτε από τυφλό έρωτα, που ωστόσο πάντα αφήνει ένα παράθυρο ανοιχτό στο μυαλό, για να πάρει τον αέρα του, να κάνει μια βόλτα στον πλανήτη της έλξης, της επιθυμίας και του φλερτ και να ξαναγυρίσει χορτάτο στα σοβαρά του έρωτα.
Συναισθηματική απιστία
Όσο αθώα κι αν παίζεται το παιχνίδι, δεν παύει ο πειρασμός της στιγμής να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους λόγους αλληλοσπαραγμού των ζευγαριών. Διότι στον έρωτα δεν αρκεί να κατέχεις το σώμα του άλλου, αν πρωτίστως δεν κρατάς δέσμιο το μυαλό του. Μόνο που ένα σώμα μπορείς να το κατακτήσεις. Ένα μυαλό, ποτέ. Διότι ο εγκέφαλος είναι άυλος, άπιαστος, παιχνιδιάρης, ρευστός, ανήσυχος, άναρχος, απρόβλεπτος και αναρχικός και δεν σε ρωτάει κατά πού θα κάνει την κάθε στιγμή. Κι αυτό ισχύει και για τα δύο φύλα. Άσχετα αν προαιώνια κλισέ ήθελαν τους άντρες πρωταθλητές στο σπορ. Όσο κι αν ο άλλος είναι η αδελφή και σιαμαία ψυχή σου, ποτέ δεν θα μάθεις τι μετάλλαξη και τι διάσταση, τι «υλικό για το σπίτι» έχει πάρει στο κεφάλι του η τυχαία περαστική, η σκηνή μιας ταινίας, η αγαπημένη του ηθοποιός.
Και όχι, το φευγαλέο ξεστράτισμα μπορεί να αποτελεί γεγονός, αλλά δεν είναι απιστία. Μόνο ένα νοερό, σύντομο weekend, μια μικρή αναψυχή στα ασαφή όρια ενός ερωτισμού, επίσης, της ασάφειας. Όπου επί του προκειμένου, το ερωτικό αντικείμενο μπορεί να υφίσταται με σάρκα και οστά, αλλά μπορεί και να είναι μόνο μια εικόνα από ταινία ή μια σκηνή από κάποιο δικό σου παλιό σεξουαλικό ρεπερτόριο, ένα προφίλ που σε προσπέρασε στο φανάρι, η λεπτομέρεια μιας ωμοπλάτης που είδες σ’ ένα περιοδικό, ο διευθυντής σου στο γραφείο, το pop είδωλό σου, εκείνος με τον οποίο συνομιλείς στο Ίντερνετ, η γιγαντοαφίσα στην Κηφισίας, ο κούριερ ή ο ντελίβερι της γειτονιάς, το αγόρι της φίλης σου, ο παρουσιαστής των ειδήσεων, ακόμη κι η τρισδιάστατη φιγούρα ενός video game. Κοινώς, άβυσσος η ψυχή του εωσφόρου. Μια άβυσσος αθώα και πονηρή όσο ο κόσμος, όσο η δημιουργία.
