AS TIME GOES BY...
Καθώς μεγαλώνουμε, στο πέρασμα του χρόνου, σταδιακά, περνάμε από πολλές φάσεις.
Προχωρώντας –αναγκαστικά– μπροστά κλείνουμε και ανοίγουμε κύκλους. Κάνουμε πράγματα, συνήθως στον καιρό τους και με το ειδικό σταγονόμετρο της φυσικής διαδικασίας. Σπουδάζουμε, πιάνουμε δουλειά, ερωτευόμαστε, κάνουμε παιδιά. Και μετά έρχεται μια εποχή που τα κάνουμε όλα μαζί! Και δουλειά, και παιδιά, και σπίτια, και ταξίδια, και εσωτερικές αναζητήσεις. Κάπου εκεί, ο χρόνος γίνεται ανεκτίμητη αξία. Ο ελεύθερος χρόνος αποκτά περιεχόμενο και ουσία. Ο δικός σου χρόνος γίνεται αυτοσκοπός. Το παρακάτω κείμενο είναι ίσως η πιο μεστή και πιο γλυκιά απόδοση των σκέψεών μου για αυτή την αόριστη, αλλά και τόσο συγκεκριμένη έννοια του χρόνου. Κυρίως, όμως, είναι (άλλο ένα) κείμενο που όσο το διαβάζω τόσο δεν το χορταίνω.
Σας το αφιερώνω...
«Όταν σκέφτομαι το χρόνο, αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δεν θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους, που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. Δεν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται. Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων... Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν.... Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει».
Απόσπασμα από το Ο Πολύτιμος Χρόνος των Ώριμων του Mario de Andrade. ΣΤΕΛΛΑ ΡΑΠΤΗ
Θα τα λέμε και στο Twitter@stellaMFigaro
