ΖΗΣΕ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΣΟΥ ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΧΕΣ

Στα 20 έχεις όλη την ενέργεια, αλλά δεν έχεις την εμπειρία. Στα 30 έχεις την αυτοπεποίθηση, αλλά κουβαλάς και ευθύνες. Στα 40 έχεις την ωριμότητα, αλλά σου λείπει η όρεξη. Κάθε ηλικία έχει τα υπέρ και τα κατά της. Το θέμα είναι να παίρνουμε από κάθε δεκαετία της ζωής μας το μάθημα που έχει να μας διδάξει. Και να μη νιώθουμε ότι μεγαλώνοντας γερνάμε, αλλά ότι απλώς ωριμάζουμε... όμορφα και φυσιολογικά.
Από την Έλενα Λαναρά

Βλέποντας τις διαφημίσεις (το βαρόμετρο αξιών κάθε εποχής), θα 'λεγε κανείς πως η κοινωνία μας λατρεύει τη νεότητα και έχει φοβία με την ωριμότητα. Λες και τα 20 είναι η αποκορύφωση της ανθρώπινης ύπαρξης, η ηλικία στην οποία όλοι οφείλουμε να παραμείνουμε.

Χάρη στο botox, στις πλαστικές και στο κολλαγόνο, μπορούμε πραγματικά να δείχνουμε νέοι. Το πρόβλημα είναι ότι η νεότητα προβάλλεται πλέον όχι μόνο ως δικαίωμα αλλά και ως υποχρέωση. Τα βάζουμε λοιπόν με τον ισχυρότερο αντίπαλο, το χρόνο. Ακόμη όμως κι αν καταφέρουμε να διατηρήσουμε μια νεανική εμφάνιση, η μάχη με το χρόνο δεν μας βρίσκει νικητές. Γιατί μας κάνει να ξεχνάμε ότι υπάρχει λόγος που μεγαλώνουμε. Ότι δεν είναι μόνο αναπόφευκτο, δεν είναι μόνο φυσιολογικό, αλλά είναι και καλό να ωριμάζουμε στην ψυχή και στο σώμα και να περνάμε από τη μια ηλικιακή ομάδα στην άλλη. Είναι καλό να εξελισσόμαστε και να προχωρούμε. Το τρομακτικό θα ήταν να μέναμε στάσιμοι, παγιδευμένοι στη χίμαιρα της παντοτινής νεότητας. Θα χάναμε έτσι όλα όσα η κάθε ηλικία έχει να μας προσφέρει, τις προκλήσεις που μας επιφυλάσσει, τα μαθήματα που έχει να μας διδάξει.

Δεν υπάρχει καλή και κακή ηλικία. Καλή είναι η ηλικία που ξέρεις να την απολαμβάνεις. Αρκεί να βρεις τον τρόπο...

Στα 20 – Ενέργεια και ανασφάλεια

Έχεις την εύνοια της φύσης και όλες οι ορμόνες είναι με το μέρος σου. Έχεις νιάτα. Έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου. Έχεις αμέρητες πόρτες που σε περιμένουν να τις ανοίξεις και άλλες τόσες δυνατότητες να εξερευνήσεις. Θα μπορούσες κυριολεκτικά να βρίσκεσαι στον παράδεισο, αν μαζί με όλα αυτά δεν είχες και τόσες ανασφάλειες.

Μόλις έχεις εγκαταλείψει την εφηβεία, εκείνη την περίοδο χάριτος όπου όλοι ήταν ανεκτικοί με τις εκρήξεις σου και συγκαταβατικοί με τις μικρές ή μεγάλες σου επαναστάσεις – τη μαγική εκείνη εποχή όπου είχες πρωτόγνωρες ελευθερίες χωρίς να έχεις ακόμη υποχρεώσεις. Τώρα καλείσαι να μπεις στο σύμπαν των ενηλίκων, με τις πιέσεις και τις ευθύνες του. Και αυτό μπορεί να είναι αγχωτικό. Πόσο μάλλον όταν πρέπει να πάρεις αποφάσεις που θα καθορίσουν τη ζωή σου για πολλά χρόνια. Πόσο, ακόμη περισσότερο, όταν στερείσαι –αναπόφευκτα- πείρα και εμπειρίες για να σε καθοδηγήσουν στις αποφάσεις αυτές.