Για περίπου 25 χρόνια, από το Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία το 1969 μέχρι το Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ το 1994, ο Woody Allen ήταν από τους πιο συναρπαστικούς και εμβληματικούς σκηνοθέτες του Χόλιγουντ. Οι πρώιμες κωμωδίες του ήταν μια αποκάλυψη. Τα πιο ώριμα έργα του –Νευρικός εραστής, Μανχάταν, Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου, Η Χάνα και οι αδελφές της– ήταν από τις καλύτερες ταινίες της εποχής.

Προσλαμβάνοντας σχεδόν πάντα τον εαυτό του στους κεντρικούς ρόλους, κατάφερε όχι μόνο να κάνει cool τις νευρώσεις του, αλλά και αποδεκτό στο κοινό ένα χιούμορ με έντονες εβραϊκές αναφορές. Κι αν για πολλούς ο φόρος τιμής του στον Bergman (Εσωτερικές σχέσεις, Μια άλλη γυναίκα) και στον Fellini (Ζωντανές αναμνήσεις, Άλις: Άπιστη ή απατημένη;) δεν ήταν απολύτως επιτυχημένος, φανέρωνε τη βαθιά αγάπη του για την τέχνη, τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία. Μόνος ανάμεσα σε σπουδαίους σκηνοθέτες της εποχής του, ο κουλτουριάρης νευρωτικός του σινεμά ήταν σαν να ψιθύριζε στο αφτί των θεατών τα εσώψυχά του παίζοντας επανειλημμένες –σε καμία περίπτωση βαρετές– παραλλαγές του ίδιου ήρωα: ενός άντρα που ήταν ουσιαστικά το alter ego του.

Διάβασε περισσότερα στο Askmen.gr