top article
Ήρθε η ώρα να πάρουμε μια απόφαση σχετικά με το ποιοι είμαστε. Τον τελευταίο καιρό, εχθρευόμενοι σταθερά τη Δύση και φλερτάροντας με μια πολιτική απομόνωση σαν αυτή της ανατολικής Ευρώπης επί «Σοβιετίας», δεν είναι και πολύ προφανές που τοποθετούμε τον εαυτό μας γεωπολιτιστικά. Είμαστε αλήθεια Ευρωπαίοι; Κι αν ναι, γιατί διαχωρίζουμε τη θέση μας με ύβρεις και αποξενωνόμαστε με τόσο φανατικό συνθηματικό λόγο από τους υπόλοιπους λαούς της ηπείρου;

Σε μια τέτοια κρίσιμη εποχή, που το να διαφωνείς με τη βαλκανική αισθητική των πραγμάτων και να δηλώνεις πάνω απ’ όλα πολίτης του κόσμου είναι σχεδόν πράξη αντιπατριωτική και εσχάτης προδοσίας, χτύπησε σαν χαρμόσυνη καμπάνα η είδηση ότι το Zonar’s (μαζί και δύο άλλα καταστήματα στη στοά Σπύρου Μήλιου, το City Bistro και το City Bar) πέρασε στα χέρια των αδελφών Χρύσανθου και Σπύρου Πανά με δεδηλωμένο όραμα να αναβιώσουν την αίγλη του ιστορικού καφέ-ζαχαροπλαστείου.

Όχι βέβαια ξανακρεμώντας τις παλιές κουρτίνες, γυαλίζοντας τα μαυρισμένα ασημικά με silvo και ανασταίνοντας τον Χατζιδάκι, τον Γκάτσο, τον Ελύτη, αλλά καθιστώνταςτο νέο Zonar’s σημείο συνάντησης μιας σύγχρονης αστικής τάξης και των κάθε ηλικίας αεικίνητων δημιουργικών ανθρώπων της πόλης.

Η «αίγλη» είναι από μόνη της, βέβαια, μια λέξη παρεξηγημένη, όταν γύρω επικρατεί η ρητορική της μιζέριας, ο λαϊκισμός της μαυρίλας και η αναρχία της αισθητικής, με παραδείγματα σαν το γιγαντιαίο γκράφιτι που κάλυψε αυθαίρετα το Πολυτεχνείο (και στη συνέχεια με συνθήματα-σπρέι όλη την Πανεπιστημίου) ή το κέντρο της Αθήνας που ανακαταλαμβάνεται γρήγορα τις τελευταίες μέρες από περιθωριακούς-παραβατικούς νομάδες.

Κι όμως, δεν είναι τυχαίο ότι τώρα είναι που αλλάζει χέρια και αποκτά μεγαλεπήβολο όραμα το Zonar’s, το οποίο απ’ ότι μαθαίνω θα επιμεληθεί ο Διονύσης Φωτόπουλος, θα ανακατασκευαστεί με υλικά το ξύλο, το μάρμαρο, το βελούδο, θα έχει φώτα του διάσημου Έλληνα designer Michael Anastassiades και θα πουλάει -μεταξύ άλλων- λουλούδια και αρωματικά κεριά.

Είναι λες και, παρά τον κεντρικό σχεδιασμό (που έλεγαν κι επί Στάλιν), η ιδιωτική πρωτοβουλία προσπαθεί με το Zonar’s και τη γενικότερη αναβάθμιση του πεζόδρομου της Βουκουρεστίου να ρίξει άγκυρα στις πιο φιλοευρωπαϊκές, πολιτισμένες και ευγενείς αναμνήσεις από μια αστική Αθήνα, η οποία θα μπορούσε και να είναι υπερμητρόπολη (και πόλος έλξης για εκατομμύρια τουρίστες) αν δεν βάζαμε τα χεράκια μας και βγάζαμε τα ματάκια μας κάθε τόσο λίγο.

Ξέρετε κάτι όμως; Όσο κι αν μπερδευόμαστε μερικές φορές και χάνουμε το δρόμο μας γιατί είμαστε -από ιδεολογία- καράβι χωρίς καπετάνιο και αγέλη χωρίς κουδούνια, εγώ πιστεύω ακράδαντα σε μας τους Ευρωπαίους Έλληνες, στο ευρωπαϊκό παρελθόν μας όπως αποτυπώνεται σε μνήμες σαν το παλιό μεταπολεμικό Zonar’s, αλλά και στο ευρωπαϊκό μέλλον μας, όπως θα αποτυπωθεί ελπίζω στο νέο Zonar’sπου θα είναι έτοιμο από Σεπτέμβρη.

Πολλά στη ζωή μας, έτσι κι αλλιώς, θα κριθούν μέχρι τον Σεπτέμβρη. Ας είναι πυξίδα μας το «ανήκομεν εις τη Δύσιν» και εκεί θα φτάσουμε (ξανά).


Σχετικά άρθρα:
Talk about Town

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

The Editor's Blog Σάββατο 23.12.2017

The Editor's Blog: Big little truths

Κατ’ ουσία, η πρώτη μέρα του χρόνου έχει πάντα, όπως και όλα τα σημαντικά θέματα στη ζωή μας, την αξία που εμείς της δίνουμε

Shopping Παρασκευή 22.12.2017

MF Editorial: Μetamorphosis

H Eυαγγελία Αραβανή μεταμορφώνεται για τη Madame Figaro σε Ωραία της Ημέρας

Συνεντεύξεις Τρίτη 10.10.2017

MF Mούσα: Ιρίνα Σάικ

Η Ρωσίδα καλλονή ποζάρει στο φακό του Mario Testino για την καμπάνια της Intimissimi. H Madame Figaro ρίχνει μια ματιά στο backstage και μιλά αποκλειστικά μαζί της

>