top article

Αυτή η σημερινή ηχηρή αποχώρηση του Μιχάλη Ασλάνη από το πάμφτωχο ήδη σκηνικό της ελληνικής μόδας, με βαραίνει περισσότερο από κάθε άλλη. Ο Μιχάλης Ασλάνης γιόρταζε 20 χρόνια δημιουργίας όταν τον πήρα τηλέφωνο για να μου δώσει μια συνέντευξη για την Madame Figaro. Ηταν η πρώτη μου φορά, η πρώτη μου συνέντευξη, το πρώτο μου βήμα. Κλείσαμε ραντεβού στο ατελιέ του στο Κολωνάκι. Μου άνοιξε μια κυρία με μεζούρα κρεμασμένη στο λαιμό και τις καρφίτσες όλες κολλημένες στο πέτο του πουκαμίσου της, όπως η γιαγιά μου. Ο Μιχάλης είχε πρόβα σε ένα νυφικό, ζητούσε συγνώμη, θα με έβλεπε σε λίγο. Αυτό έκανε ο Μιχάλης ζητούσε συγγνώμη ακόμη και σε μένα το ψάρι. Κατέβαζε τα μάτια όταν η Κορομηλά τον θεοποιούσε στις εκπομπές της. Κοκκίνιζε όταν έλεγες κάτι καλό για κείνον και την δουλειά του, έστω και μικρό.

«Καλέ εσύ είσαι μωρό!», είπε μόλις με είδε, και αυτό δεν βοήθησε καθόλου την αυτοπεποίθηση του ψαριού. Είχε την ευθύτητα του συνειδητοποιημένου και την γλυκύτητα... ποιανού; Κανενός, έδειξε η ιστορία. Σε αυτό τον σκληρό χώρο της μόδας, περισσεύει η ματαιοδοξία, η ανασφάλεια, ο κυνισμός, η σκληρότητα. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο, και όχι τόσο πολύ στο αποτέλεσμα της δουλειάς του, βρίσκεται η μοναδικότητα του Μιχάλη Ασλάνη.
Διότι ο Μιχάλης Ασλάνης ήταν σεμνός. Μπορεί στους «ψαγμένους» της μόδας να μην άρεσαν τα ρούχα του, μπορεί να ήταν τόσο όσο για το ελληνικό σταρ σύστεμ, μπορεί να ήταν εμπορικά, μαζικά και άλλα τέτοια επίθετα. Ομως πολλές γυναίκες ράβονταν στον Μιχάλη γιατί ένιωθαν να τις αγαπάει πραγματικά. Εφευγαν από το ατελιέ με την καρδιά μέλι. Με αγκαλιές και φιλιά.

Η δόξα δεν κρατάει για πάντα. Ούτε το χρήμα. Και ο Μιχάλης Ασλάνης είναι άλλος ένας που εμπιστεύτηκε τους λάθος ανθρώπους την λάθος στιγμή. Δεν μου κάνει καμία εντύπωση γνωρίζοντάς τον. Τον τελευταίο καιρό ήταν προφανές ήταν τα έχανε σιγά σιγά όλα. Και το υπέροχο σπίτι στον Λυκαβηττό και το ακόμη πιο υπέροχο στην Μύκονο. Και κυρίως την δύναμή του για να αντέξει.
Οταν τυπώθηκε το περιοδικό, ο Μιχάλης Ασλάνης με πήρε τηλέφωνο να με ευχαριστήσει γιατί τα έγραψα καλά, όπως μου είπε. Θα ήταν ο μοναδικός στην καριέρα μου ως δημοσιογράφος που σήκωσε το τηλέφωνο για να πει ευχαριστώ για κάτι, μικρό ή μεγάλο. Μου είπε επίσης καλή επιτυχία σε ό,τι κι αν κάνω.

Κι εγώ του λέω, να είναι ήρεμος τώρα, όπου κι αν είναι.

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

The Editor's Blog Σάββατο 23.12.2017

The Editor's Blog: Big little truths

Κατ’ ουσία, η πρώτη μέρα του χρόνου έχει πάντα, όπως και όλα τα σημαντικά θέματα στη ζωή μας, την αξία που εμείς της δίνουμε

Shopping Παρασκευή 22.12.2017

MF Editorial: Μetamorphosis

H Eυαγγελία Αραβανή μεταμορφώνεται για τη Madame Figaro σε Ωραία της Ημέρας

>