top article

Βγες έξω...

... από όπου και αν έχεις κλειστεί. Είναι επιτακτική ανάγκη. Στο λέω εκ πείρας.


Μπήκα κι εγώ στο κλουβί μου. Κάτι η κρίση, κάτι η πίεση στο σπίτι, κάτι ο επίμονος εργοδότης, κάτι τα παιδιά, οι γονείς, ο άντρας μου, κάτι εγώ που δεν με συναντώ ποτέ κι έφτασα να κατέβω πολλούς ορόφους της εσωτερικής μου σκάλας. Από εκεί σου μιλάω τώρα, παλεύοντας να ανέβω.

Κατάθλιψη δεν έχω, την ξέρω τη μορφή της, την αναγνωρίζω σε φίλους και γνωστούς. Έχω ένα πράγμα που μου σκιάζει το πρόσωπο, οι άλλοι το καταλαβαίνουν καλύτερα από εμένα. «Βρε Στελλάκι, σκάσε και κανένα χαμόγελο, όλα μια χαρά», μου είπε χθες ένας φίλος-συνεργάτης... (Κι εγώ που νόμιζα ότι το έκρυβα καλά.)

Εσύ που με διαβάζεις, θα με καταλάβεις: πάντα το μυαλό μου κάπου είναι. Κάπου, σε κάτι δύσκολο, περίπλοκο, compliqué, που πρέπει οπωσδήποτε να λύσω και το συντομότερο δυνατό. Κι όταν το λύνω, κάτι άλλο εμφανίζεται και ανάσα δεν μπορώ να πάρω. Παιδιά, γραφείο. Γραφείο, παιδιά. Ένα ατελείωτο πέρα- δώθε. Έχω λιώσει τα παπούτσια μου. Θα μου πεις ότι είμαι κουρασμένη (αλλά και ποιος δεν είναι), ότι είμαι γεννημένη «πάροχος» (ωραία λέξη, σοφιστικέ) και ότι κάποτε πρέπει να συμβιβαστώ με τη φύση μου. Θα μου πεις, «δεν βλέπεις τι γίνεται δίπλα σου» (αν το βλέπω, λέει...).

Καλά όλα αυτά. Αλλά εκεί που είμαι τώρα είναι σκοτεινά κι εγώ μόνο στο φως ανθίζω. Και αυτό που με φοβίζει, είναι ότι δεν νιώθω επιθυμία. Δεν επιθυμώ να... Έχω παραδώσει τον έλεγχό μου στον αυτόματο πιλότο. Σαν να τον εμπιστεύομαι απόλυτα. Κι εγώ δίπλα, παρακολουθώ.

Σήμερα που νιώθω το φθινόπωρο, θα τα παίξω όλα για όλα. Ανταρσία θα κάνω ενάντια σε αυτό που είμαι εδώ και μήνες. Θα ξεκινήσω την εσωτερική μου ανάβαση από εύκολα πράγματα (που βουνό μου φαίνονται), αλλά θα το κάνω: θα βγω έξω, θα αναπνεύσω βραδινό αέρα, έστω και τίγκα στο τσιγάρο σε ένα καταγώγιο με φίλους. Θα σηκωθώ από τον καναπέ και θα κάνω το βήμα έξω από την πόρτα. Θα κάνω σχέδια για το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου (σαν ανέκδοτο ακούγεται). Θα τολμήσω να σκεφτώ και τα Χριστούγεννα. Θα ανοίξω το σπίτι στον κόσμο. Θα πάρω τηλέφωνο τον κολλητό μου να του το πω πόσο μού ’λειψε. Θα προσαρμόσω το λεξιλόγιό μου, θα ορίσω απαγορευμένες λέξεις (περικοπές, εφορία, ύφεση, υποχρέωση, χάλια) και θα σκοράρω πόντους με άλλες (καλημέρα, αισιοδοξία, όραμα, μέλλον, όλα καλά).

Μπορεί να λέγεται και blues του φθινοπώρου αυτό που έχω. Μπορεί. Μπορεί να εικονοποιείται από ένα ανθρωπάκι που αγωνίζεται να μην το ρουφήξει η τεράστια ηλεκτρική σκούπα. Μπορεί.

Σκέφτομαι να ανοίξω την πόρτα. Έφτασε η ώρα να συναντήσω την άλλη ζωή, αυτή που ονομάζουμε κανονική. Κάπου το διάβασα αυτό και μου άρεσε πολύ. Ναι, κανονική ζωή, με λιγότερα, αλλά και πολύ περισσότερα. Προσαρμοσμένη αλλά και ξαλαφρωμένη.


Σχετικά άρθρα:
Η Jasmine μιλάει μόνη της
Η Αθήνα που ήξερα
Μία έκθεση, ένα βιβλίο και ένα post περί ευτυχίας

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

The Editor's Blog Σάββατο 23.12.2017

The Editor's Blog: Big little truths

Κατ’ ουσία, η πρώτη μέρα του χρόνου έχει πάντα, όπως και όλα τα σημαντικά θέματα στη ζωή μας, την αξία που εμείς της δίνουμε

Shopping Παρασκευή 22.12.2017

MF Editorial: Μetamorphosis

H Eυαγγελία Αραβανή μεταμορφώνεται για τη Madame Figaro σε Ωραία της Ημέρας

>