top article


Σαφώς και δεν είναι ο αριθμός που μετράει, εννοείται. Είναι η ευκαιρία της γνωριμίας, μιας κουβέντας εκ βαθέων πολλές φορές, με εξομολογητικές τάσεις ενίοτε. Όταν ακούγεται το μαγικό κλικ ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, τότε η μία ή οι δύο ώρες που μπορεί να περάσουν μαζί και να μην ξαναβρεθούν ίσως και ποτέ, μετατρέπονται σε άυλους τίτλους σημαντικής αξίας.

Επειδή η ψηφιακή madamefigaro.gr μου έκανε το δώρο να με αφήσει εντελώς ελεύθερη στη λίστα των επιθυμιών μου για την επόμενη χρονιά, θα ζητήσω και τα απολύτως αδύνατα να πραγματοποιηθούν. Θα ζητήσω λίγο χρόνο στη ζωή ή στη μετά ζωή με κάποιους λίγους που καταφέρνουν να βρίσκονται συνεχώς σε κίνηση. Ρημαγμένοι, φημισμένοι, ανήσυχοι, ανολοκλήρωτοι, μισοί, βαθιά διαφορετικοί, ξεχωριστοί, ιδιαίτεροι, προκλητικοί, μόνοι ή μπορεί και όχι. Ευτυχισμένοι όπου και αν είναι. Αυτοί...


Εύχομαι λοιπόν να μπορούσα να έχω...

...λίγο χρόνο στη ζωή του Ντίνου Χριστιανόπουλου: για την απόλυτη ελευθερία σώματος και πνεύματος, άρα και γραφής. Κυρίως όμως για αυτό: Το 2011 τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου του. Αρνήθηκε όμως να το παραλάβει παραπέμποντας στο κείμενό του Εναντίον από το 1979, όπου αναφέρει χαρακτηριστικά: «Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε».

The Editors Blog | Σπουδαίοι άνθρωποι



...μία ώρα για έναν καφέ με τον Στιβ Μακ Κουίν, αυτόν τον τυπά που κατάφερε με το Hunger και κυρίως με το Shame να με κάνει να ξαναπιστέψω στο σινεμά ως ιδέα, που μπορεί και δημιουργεί blockbusters με τρομερούς γκόμενους (Φαςμπέντερ) και (Μίλιγκαν) σε σέξι underground concepts τυλίγοντάς τα με ό,τι πιο ψαγμένο και εγκεφαλικό μπορεί κανείς να νιώσει.



...μία συνεδρία με τη Μαρίνα Αμπράμοβιτς για να μου μεταδώσει με δικά της λόγια την αιρετική, σχεδόν νοσηρή εικαστική της άποψη για τα όρια της τέχνης και της ανθρώπινης αντοχής. Είδα στο Garage στη Μόσχα την έκθεση The Artist is Present και ένιωθα το μαχαίρι και τον πάγο και τα χάπια να κατεβαίνουν στο δικό μου στομάχι. Δεν ξέρω αν αυτό που κάνει η Αμπράμοβιτς είναι τέχνη, ξέρω ότι ήθελα να φύγω τρέχοντας, αλλά τελικά έμεινα κολλημένη 3 ώρες βλέποντας το ίδιο βίντεο αμέτρητες φορές.




...μιά βόλτα στο Παρίσι με τον Σερτζ Γκέινσμπουργκ. Αυτή τη διατροφική, ασχημόφατσα με την υπερμεγέθη μύτη και τα σκληρά χαρακτηριστικά, τον Ρωσοεβραίο εμιγκρέ που κατάφερε να κάνει τη γαλλική μπουρζουαζία να τραγουδάει je t’aime, moi non plus με ηδυπάθεια χωρίς ντροπή. Δυό λόγια θα ήθελα να μου έλεγε για την παρακμή του όταν τον εγκατέλειψε η Τζέιν Μπίρκιν κι εκείνος εμφανιζόταν μεθυσμένος και αξύριστος στην γαλλική τιβί φωνάζοντας “Jane je t’aime”.




...πολλές ώρες με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, για να συνεχίσω εκείνη την εξουθενωτική συνέντευξη/συζήτηση/πνευματική απόλαυση πριν ακόμη γίνει εθνικός ήρωας της τέχνης. Στο Κουκάκι σε μια καφετέρια δίπλα στο σπίτι του ακόμη, στην Ομάδα Εδάφους, εγώ ακόμη σχεδόν παιδί κι εκείνος το ίδιο. Εκείνος να μιλάει για κόμικ, χορό, κίνηση, σώματα, ιστορία, μέλλον, παρελθόν και εγώ να ρουφάω τον απόλυτα δομημένο λόγο. Τώρα, ύστερα από περισσότερα από 10 χρόνια, και εκείνον άφαντο σε μίνι αγρανάπαυση μέχρι τον Ιούνιο και τις ελάχιστες εμφανίσεις του στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, θα είναι σαν να βρισκόμαστε για πρώτη φορά.




...ένα british tea με τη σχεδιάστρια που με συνδέει με τη γυναικεία μου ματαιοδοξία. Τη μοναδική Phoebe Philo. Μοναδική, γιατί σε έναν κόσμο απόλυτης προβολής, εκείνη παραμένει πιστή στο credo της: «Δεν βρίσκω κανένα λόγο να μιλήσω εγώ. Τα ρούχα μου έχουν γλώσσα και λένε πάντα την αλήθεια». Γιατί σε έναν κόσμο απόλυτου, ηχηρού, κραυγαλέου ναρκισσισμού εκείνη δηλώνει αληθινή γυναίκα: «Είμαι μια απλή γυναίκα, που ζει σε έναν πολύ πραγματικό κόσμο. Εχω ευθύνες στη δουλειά και στο σπίτι. Κάθε μέρα παλεύω να ικανοποιήσω τις ανάγκες όλων». Και μπορεί από αυτά τα λόγια να μην το καταλαβαίνεις, αλλά η Phoebe Philo είναι άνθρωπος που δημιουργεί μόδα. Τη Μόδα.


Σχετικά θέματα:
The Editors Blog | Η πιο γλυκιά υπερβολή
The Editors Blog | All u need is love!
The Editor's Blog | Χριστούγεννα, Χριστούγεννα ευτυχισμένα (τραγουδάμε με ρυθμό)

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

The Editor's Blog Σάββατο 23.12.2017

The Editor's Blog: Big little truths

Κατ’ ουσία, η πρώτη μέρα του χρόνου έχει πάντα, όπως και όλα τα σημαντικά θέματα στη ζωή μας, την αξία που εμείς της δίνουμε

Shopping Παρασκευή 22.12.2017

MF Editorial: Μetamorphosis

H Eυαγγελία Αραβανή μεταμορφώνεται για τη Madame Figaro σε Ωραία της Ημέρας

>