top article
«Κάποια στιγμή όμως, όταν έχεις κυλιστεί επαρκώς στα άχαρα λασποτόπια της αυτολύπησης κι έχεις αγγίξει πάτο και τον έχεις χαρτογραφήσει, αρχίζεις να ακούς πουλάκια να κελαηδούν και θες να ανοίξεις να μπει καθαρός αέρας. Κλείνεις το βίντεο. Αδειάζεις το ξέχειλο τασάκι. Ρίχνεις ένα καινούριο φουστάνι επάνω σου. Κι αποφασίζεις να ανοίξεις την πόρτα και να ξεμυτίσεις ξανά στην ερωτική αρένα. Διστακτικά, διερευνητικά, με μικρά, δειλά βήματα». Αγαπητή Μελίνα (Σπαθάρη), διάβασα το άρθρο σου –βασικά το ρούφηξα– κι ένιωσα ότι το έγραφες έχοντας εμένα στο μυαλό σου. Το ξέρω ότι εσύ αναφέρεσαι στην επιστροφή στην ερωτική αρένα (σελ. 78), όμως εγώ αντί για ερωτική διάβασα επαγγελματική και πολύ ταυτίστηκα. Θα μου πεις, τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Και θα σου πω ότι όσο ιδρυματοποιείσαι σε μια σχέση, άλλο τόσο –ευκολότερα μάλλον– ιδρυματοποιείσαι σε μια καλοπληρωμένη δουλειά. Όμως έρχεται εκείνη η στιγμή που περνάς από το δράμα στην πλήρη συνειδητοποίηση. Είναι η στιγμή που επιστρέφεις με χίλια στο «Εγώ Είμαι», με αποτέλεσμα να ξεκινάς κάθε λέξη και κάθε σου πράξη με αυτή την αρχή. Το πότε φτάνεις σε αυτή τη μαγική στιγμή διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο ανάλογα με την αντοχή των υλικών που τον απαρτίζουν. Να μη σε κουράζω όμως. Κρατάω αυτό: «...να μπει καθαρός αέρας» και σε ευχαριστώ και πάλι για το εξαιρετικό κείμενο.

«Η κάποτε αδίστακτη και σκληρή σαν πέτρα Μαντόνα κλαίει στην αρχή της συναυλίας της μετά τα πρόσφατα γεγονότα στο Παρίσι. Στο σούπερ μάρκετ το πιο γεμάτο καρότσι είναι αυτό της “κοινωνικής προσφοράς”. Το μάντρα μας έχει γίνει το “όλοι μαζί μπορούμε”. Το φαινόμενο έχει μελετηθεί και απεικονίζει τη μαζική στροφή μας προς το φως». Αγαπητή Ελένη (Παπαϊωάννου), είναι πραγματικά πολύ ωραίο να διαβάζει κανείς ένα τόσο αισιόδοξο κείμενο τέτοιες γιορτινές και αγαπησιάρικες μέρες. Όταν ο νέος ουμανισμός (σελ. 90), που τόσο ωραία περιγράφεις, εξελιχθεί από trend σε τρόπο ζωής, τότε πιστεύω ότι θα υπάρξει και πραγματική ελπίδα για το αύριο με την έννοια του κοινωνικού μας μέλλοντος. Σου εύχομαι πάντα πρώτα να ζεις και μετά να γράφεις. Το κάνεις καταπληκτικά.

«Είναι μια εποχή που δε χωρούν δεύτερες σκέψεις και ο χρόνος μετρά διαφορετικά και πολύ γρήγορα σε πολλά επίπεδα. Προσπαθούμε να τον προλάβουμε ενώ δε νιώθουμε ποτέ αρκετοί για τα μέτρα του. Ο χρόνος γίνεται σημάδι πολυτέλειας για κάποιους και κομμάτι του παλιού για κάποιους άλλους, καθώς η αναζήτηση της ευτυχίας γίνεται το μόνο φόρεμα που όλοι πρέπει να ξανασχεδιάσουμε ακριβώς στα μέτρα μας». Αγαπητή Μαργαρίτα (Γουργουρίνη), τόσο πολλά σημαντικά μέσα σε τόσο λίγες λέξεις. Χρόνος, ταχύτητα, λαχάνιασμα, πολυτέλεια και στο τέλος ευτυχία ή, μάλλον, ο επαναπροσδιορισμός της. Καθώς αυτή η χρονιά φεύγει – #AiSihtir–, με αφήνει κι εμένα κάπως σαν τον Ραφ και τον Αλεξάντερ και τον Έλμπαρ. Το ξέρω ότι εσύ έγραψες το κείμενο Εξάντληση (σελ. 94) με αφορμή το burnout σύνδρομο στον όχι και τόσο μαγικό κόσμο της μόδας, αλλά εγώ, επειδή έχω τη μύγα, μυγιάζομαι και το ’φερα λίγο στα μέτρα μου. Και όσο διάβαζα, τόσο νοσταλγούσα εκείνη την ξενοιασιά των παιδικών μου χρόνων. Τότε που, κάτσε να δεις πώς το γράφει ο Ρίτσος:

«Όλη νύχτα, πασκίζαμε να μετρήσουμε τ’ άστρα. Και τ’ άστρα είναι τόσα, όση κι η καρδιά μας, κι η καρδιά μας είναι πιο πολύ απ’ τ’ άστρα. (...) Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο». Το Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού δεν έχει καμία, μα καμία σχέση με το χειμώνα που ζούμε εδώ και πολλά καλοκαίρια, αλλά μπορεί να γίνει η μόνη ευχή που μπορώ να σκεφτώ και να δώσω για την επόμενη χρονιά χωρίς να προδίδω τον αληθινό μου εαυτό: Ξενοιασιά. Μόνο.



Σχετικά άρθρα:
The Editor's blog

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

The Editor's Blog Σάββατο 23.12.2017

The Editor's Blog: Big little truths

Κατ’ ουσία, η πρώτη μέρα του χρόνου έχει πάντα, όπως και όλα τα σημαντικά θέματα στη ζωή μας, την αξία που εμείς της δίνουμε

Shopping Παρασκευή 22.12.2017

MF Editorial: Μetamorphosis

H Eυαγγελία Αραβανή μεταμορφώνεται για τη Madame Figaro σε Ωραία της Ημέρας

>