top article

Στα 28 του χρόνια ο Κωνσταντίνος Μπιμπής μπορεί να υπερηφανεύεται για αρκετές επιτυχημένες παραστάσεις, αξιόλογες σκηνοθετικές δουλειές, περιοδείες στο εξωτερικό αλλά και τη βράβευσή του με τον Σταυρό του Χορν (Το δέντρο του Οιδίποδα, 2017). Ο ίδιος όμως φαίνεται να το αντιμετωπίζει όλο αυτό προσγειωμένος στη σύγχρονη πραγματικότητα, ισορροπώντας ανάμεσα στον ρομαντισμό του θεάτρου και τον βιοπορισμό και αναζητώντας κι αυτός – όπως κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος της γενιάς του – τον χώρο του σε μία περίεργη εποχή.

Ο Κωνσταντίνος είναι μέλος της Ομάδας Ιδέα, στην οποία ανήκει πλέον και το ιστορικό Θέατρο Άλφα.Ιδέα στην Πατησίων. Όσο μου μιλάει για το εν λόγω θέατρο, σκέφτομαι πόσο συμβάλλουν με τη σειρά τους στην αναβάθμιση μίας περιοχής που έχει υποφέρει πολλά και συχνά αντιμετωπίζεται με φόβο.  Το κέντρο όμως ανήκει στις τέχνες θα συμφωνήσουμε και οι δύο. Αυτή είναι και η κυρίαρχη ιδέα της ομάδας που φέτος ανεβάζει την κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι Υπηρέτης δύο Αφεντάδων με τον Κωνσταντίνο Μπιμπή κι έναν πολλά υποσχόμενο θίασο. Η επιλογή της Ομάδας Ιδέα να καταπιαστεί με την commedia dell’arte για τη φετινή σεζόν επισφραγίζει τη γραμμή που ακολουθεί – μία γραμμή τραβηγμένη ίσια προς το θέατρο που μετατρέπεται στον δικό τους αφέντη. Μέχρι να πέσει η αυλαία τουλάχιστον.

Επιλέξατε ένα σχετικά δύσκολο θεατρικό είδος, με το οποίο θεωρώ ότι δεν είμαστε και τόσο εξοικειωμένοι σαν κοινό.  Τι σας οδήγησε σε αυτή την επιλογή;

Μας διακρίνει η δυσκολία και η τόλμη σαν ομάδα. Είναι βέβαια μία επιλογή που ήρθε με απίθανους  τρόπους. Έχουμε να κάνουμε καινούργια δουλειά στην οποία να παίζουμε από το 2015. Μας αρέσει να καθόμαστε στις παραστάσεις μας. Μας  έλεγαν, λοιπόν, για το έργο από διαφορετικές πλευρές και τελικά είπαμε να το διαβάσουμε. Θα έλεγα ότι προέκυψε συμπαντικά.

Βέβαια έχουμε πειράξει αρκετά το αρχικό έργο. Είναι περισσότερο σαν μία μία σύμβαση ότι βρισκόμαστε σε ένα παράξενο βασίλειο – σαν  Την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων.  Μία δεσποτική βασίλισσα συναντά έναν ξένο από άλλο κόσμο  που του λέει ότι για να φας πρέπει να παίξεις θέατρο κι έτσι αυτός αρχίζει να παίζει και να αποδομεί ταυτόχρονα τον κόσμο της βασίλισσας και την παράσταση.  Όποιος ξέρει τους κώδικες της commedia τους αναγνωρίζει αλλά καταλαβαίνει ότι δεν είμαστε και τόσο πιστοί σε αυτούς. Η σπουδή μας πάνω στην commedia είχε ως στόχο πιο πολύ να διατηρήσουμε κάποια στοιχεία παρά να κάνουμε αναπαράσταση των τύπων. Όποιος δεν ξέρει θα καταλάβει μία φορμαλιστική αντιμετώπιση των πραγμάτων και λίγο μία απόλυτη ρύθμιση του θιάσου, μία χορευτική διάθεση, που δείχνει όμως ότι τους καταπιέζει η βασίλισσα σε όλο αυτό.

Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής αποδομεί την commedia dell'arte

Πόσο εύκολο είναι να υπηρετείς το Θέατρο στην εποχή μας;

Καθόλου εύκολο. Εμείς εξυπηρετούμε το θέατρο με έναν τρόπο παράξενο. Η επιλογή μας να πάρουμε ένα θέατρο επιχειρηματικά ως ομάδα ήταν μία τρέλα. Είναι δύσκολο να διατηρηθεί ο ρομαντισμός, έχουμε θυσιάσει πολύ σοβαρά κομμάτια της ζωή μας τα τελευταία χρόνια και συνεχίζουμε να το κάνουμε, οπότε ναι, εξυπηρετούμε το θέατρο αλλά με κόστος. Φυσικά και μπορούν να γίνουν εκπτώσεις στο θέατρο. Οι εκπτώσεις είναι εκεί στο κατώφλι και σε περιμένουν όχι μόνο οικονομικά, αλλά και σε επίπεδο σκηνικών, κοστουμιών, συντελεστών γενικότερα. Βεβαίως πολλές φορές υπάρχουν και συνειδητές εκπτώσεις.

Μιλάμε για την τηλεόραση – δεν την αφορίζει σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους του.

"Δεν με ενοχλεί η τηλεόραση σαν Μέσο. Έχουμε γυρίσει μάλιστα έναν πιλότο για μία σοβαρή δουλειά που αν αγοραστεί από κάποιο κανάλι θα είμαι πολύ χαρούμενος.  Έχει να κάνει πάντα με τους ανθρώπους και τη δουλειά.  Δεν αφορίζω τίποτα, απλώς οφείλω να πω ότι η ίδια η τηλεόραση αφορίζει τις καλές δουλειές τα τελευταία χρόνια με την έννοια ότι προτιμά να γυρίσει ένα επεισόδιο που θα της στοιχίσει 10 χιλιάρικα και όχι πενήντα κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάποιες εκπτώσεις".

Έχεις ασχοληθεί σκηνοθετικά με έργα συγγραφέων που έχουν συνδεθεί με την παιδική λογοτεχνία, όπως Η Τελευταία Μαύρη Γάτα του Ευγένιου Τριβιζά, βιβλίο πολύ αγαπημένο μου. Πώς προέκυψαν αυτές οι δουλειές;

 "Η Τελευταία Μαύρη Γάτα είναι ένα υπέροχο βιβλίο αλλά δεν είναι αμιγώς παιδικό. Πάντα - και γι αυτό ίσως έγινα και ηθοποιός -  με γοητεύει ένας άλλος κόσμος, πιο παιδικός, πιο ονειρικός ο οποίος λειτουργεί ως αντιστάθμισμα σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε και πάντα μου αρέσει να τον ανιχνεύω και να βλέπω πώς μπορεί να μπει σε αντιπαράθεση με τον δικό μου κόσμο, σαν μία εναλλακτική".

Εκτός από αντιστάθμισμα, μπορεί να συνυπάρξει αυτός ο ρομαντικός  κόσμος με τον δικό σου; Τον βρίσκεις κι εκτός θεάτρου;

"Νομίζω ναι, και νομίζω ότι το θέατρο είναι ένας δίαυλος.  Εκτός θεάτρου, ο ρομαντισμός για μένα υπάρχει στην ποίηση, τη λογοτεχνία και τη μουσική.  Πέρα από τις τέχνες όμως αυτόν τον κόσμο τον βρίσκω και στην επαρχία, κυρίως στο νησί μου στην Σκύρο. Στους ανθρώπους και τη ζωή της επαρχίας. Βρίσκω κάτι ακόμα ρομαντικό και αγνό".

Στην Αθήνα τι σου αρέσει;

"Μου αρέσουν οι ζυμώσεις, η ζωντάνια, η τρέλα της. Έχει μια παραβατικότητα που με γοητεύει πολύ, όποιον κι αν πετύχεις στον δρόμο σίγουρα κάνει μία παράβαση – είτε έχει να κάνει με το πάρκιν είτε με κάτι άλλο. Υπάρχει και μία ανοχή σε σχέση με την παραβατικότητα και αυτό είναι που με γοητεύει".

Και στο έργο που ανεβάζετε υπάρχει έντονο το στοιχείο της παραβατικότητας αλλά και το πολιτικό. Πιστεύεις ότι κάποιος θα βρει κάποια κοινά σημεία με το σήμερα;

Σίγουρα θα βρει κάποιες συνδέσεις με το κοινωνικό σύνολο και θα περάσει μία σκέψη που κάνουμε όλοι "μπορώ μόνος μου" "θα αλλάξω κάτι μόνο εγώ".  Πρέπει να μπορείς και μόνος σου ώστε να έρθουν σιγά σιγά κι άλλοι μαζί σου και όλοι μαζί να φέρετε την αλλαγή. Πιστεύω ότι θα αισθανθεί κάτι ανάλογο μέσα από την παράσταση.

Εμάς μας ενδιαφέρει πολύ να υπάρχει ένα statement στις παραστάσεις μας. Όπως υπήρχε για παράδειγμα και στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα που όλοι γνωρίζουμε τι είδους έργο είναι.  Ο Shakespeare βάζει δύο εφήβους να ερωτεύονται και στην ουσία μέσα από τον έρωτά τους και τον θάνατό τους να σηματοδοτούν τη λήξη ενός εμφυλίου πολέμου και αυτό είναι κάτι καθαρά πολιτικό. Παιδιά, ο έρωτας δύο ανθρώπων μπορεί να σταματήσει έναν εμφύλιο πόλεμο. Ο έρωτας μπορεί να το κάνει και το κάνει σε αυτό το έργο. Θεωρώ ότι είναι σαφές σε αυτούς. Ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε".

Ισχύει κάτι τέτοιο στην εποχή μας; Και γιατί θεωρείς ότι υπάρχει αυτή η δυσκολία στον έρωτα;

Βέβαια και ισχύει ειδικά στην εποχή μας. Τον έρωτα τον έχουμε βάλει στην άκρη.  Η εποχή μας νομίζω είναι αρκετά εχθρική προς τις ανθρώπινες σχέσεις γενικώς και ειδικά στις ερωτικές. Είναι πολύ εχθρική προς τον ρομαντισμό, προς μία πιο παλαιού τύπου αγάπη και σύνδεση. Είμαστε λίγο all over the place κάθε μέρα, παλεύει ο καθένας να επιβιώσει, να διεκδικήσει τον χώρο του ως άνθρωπος και ως προσωπικότητα και ο έρωτας έχει να κάνει πολύ με την απώλεια αυτού, δηλαδή έχει να κάνει με το εγώ μου που το αφήνω για να δω το δικό σου. Κι όταν το αφήνω βλέπεις κι εσύ καλύτερα το δικό μου.

Μπιμπης

Υπάρχει ο φόβος σαν ηθοποιός να "αιωρείσαι";

Όταν είσαι αποκλειστικά ηθοποιός είναι επικίνδυνο.  Είναι πολύ εύκολο να αιωρηθείς. Στο  Θέατρο Τέχνης όμως που ήμουν είχαμε μία χειρωνακτική σχέση με το θέατρο,  δουλεύαμε στο φροντιστήριο για να πληρώνουμε τα δίδακτρα,  μεταφέραμε φώτα και στήναμε για τις παραστάσεις.  Μου άρεσαν πάντα τα τεχνικά ζητήματα του θεάτρου οπότε καταλαβαίνεις ότι για μένα το θέατρο δεν είναι μόνο η υποκριτική. Η καλλιτεχνία αρχίζει και τελειώνει εκεί που χρειάζεται. Υπάρχει κι ένα μεγάλο κομμάτι που δεν χρειάζεται να είμαστε καλλιτέχνες, αλλά να είμαστε άνθρωποι, συνάνθρωποι, πρακτικοί, να ξέρουμε τι γίνεται εκεί έξω.

Δεν μπορώ να μην σχολιάσω ότι έδωσες τον Σταυρό του Χορν στη μητέρα σου.

Πανικοβάλλομαι στη σκέψη ότι μπορεί να τον χάσω. Δεν θα άντεχα τέτοια ντροπή! Πέρα από πρακτικούς λόγους, ήθελα να τους κάνω χαρούμενους. Τόσα έχουν τραβήξει αυτοί οι γονείς. Φυσικά και ήταν για μένα μία επιβράβευση και επιβεβαίωση. Είναι η μοναδική διάκριση για έναν ηθοποιό στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, όπως και τα βραβεία Μερκούρη για τις γυναίκες. Είμαι ένας άνθρωπος που δυσκολεύομαι να πω "μπράβο"  στον εαυτό μου, έχω μια απίστευτη τελειομανία. Μετά την τελετή που μαζευτήκαμε όλοι, ήταν μία από τις πιο όμορφες νύχτες της ζωής μου και μία από τις σπάνιες φορές που είπα στον εαυτό μου "μπράβο". 

Φωτογραφίες: Marios Valmas

Υπηρέτης δύο Αφεντάδων

Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης

Κάθε Σάββατο 21.00 & Κυριακή 19.00 

Θέατρο Άλφα . Ιδέα, Πατησίων 37, Πολυτεχνείο, Τηλ.: (210) 5238742, 5221444

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

The Editor's Blog Σάββατο 23.12.2017

The Editor's Blog: Big little truths

Κατ’ ουσία, η πρώτη μέρα του χρόνου έχει πάντα, όπως και όλα τα σημαντικά θέματα στη ζωή μας, την αξία που εμείς της δίνουμε

Shopping Παρασκευή 22.12.2017

MF Editorial: Μetamorphosis

H Eυαγγελία Αραβανή μεταμορφώνεται για τη Madame Figaro σε Ωραία της Ημέρας

>