top article

Πριν γίνεις γονιός νομίζεις ότι σε ξέρεις.

Ότι έχει κατασταλάξει αυτό το μέσα σου, ότι γνωρίζεις τον εαυτό σου, ότι αυτή που αντικρύζεις στον καθρέφτη, την διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο. Και ίσως γι’ αυτό αποφασίζεις να κάνεις παιδί, γιατί νομίζεις ότι σε ξέρεις τόσο καλά.

Και έρχεται το παιδί και ανακαλύπτεις σιγά σιγά ότι είσαι ή γίνεσαι μια άλλη. Ότι αποκτάς ένα καινούριο "εγώ" που άλλοτε σε τρομάζει και άλλοτε το θαυμάζεις ψιθυρίζοντας "καλά, είμαι εγώ αυτή;". Τουλάχιστον εμένα αυτό που μου συνέβη. Και σε άλλες μητέρες-φίλες.

Θυμάμαι ότι ήμουν ατρόμητη.

Ότι δεν υπήρχε κάτι που θα μπορούσε να με φοβίσει, ότι ενώ οι άλλοι κρύβονταν εγώ πήγαινα μπροστά. Τώρα φοβάμαι πολύ. Φοβάμαι για την υγεία μου, θέλω να είμαι καλά για το παιδί μου. Φοβάμαι όταν οδηγώ, τρέχω λιγότερο. Προσέχω τη διατροφή μου. Κοιμάμαι νωρίτερα για να είμαι ξεκούραστη την επόμενη μέρα ώστε να δώσω όσα μπορώ περισσότερα στο παιδί. Ναι, πλέον δεν είμαι καθόλου περιπετειώδης. Προτιμώ την ασφάλεια, την ηρεμία, τη σιγουριά και τα πράγματα που μπορώ να ελέγχω, όσο μπορεί να το πει κανείς αυτό σε μια ζωή γεμάτη εκπλήξεις.

Θυμάμαι ότι κάποτε κοιτούσα περισσότερο τον εαυτό μου.

Δεν θυσίαζα εύκολα τον ελεύθερο χρόνο μου για οτιδήποτε μου ήταν δυσάρεστο. Με προστάτευα από την κούραση, τις αγγαρείες, τις στενοχώριες. Τώρα δίνω απλόχερα τον ελεύθερο χρόνο μου στο μικρό. Όσο κουρασμένη κι αν είμαι, ακόμα κι όταν κλείνουν τα μάτια μου, είμαι εκεί. Και το περίεργο είναι ότι το απολαμβάνω όσο ποτέ.

Θυμάμαι ότι δεν συνεργαζόμουν καλά με τους ανθρώπους.

Ήμουν συγκεντρωτική και δεν ζητούσα ποτέ βοήθεια. Ακόμα και όταν παντρεύτηκα, αυτό ήταν το παράπονο του συζύγου μου. "Νομίζεις ότι μόνο εσύ τα κάνεις όλα καλά" μου έλεγε και είχε δίκιο. Με το παιδί κατάφερα να το ξεπεράσω αυτό. Τον άφησα να συμμετέχει. Δηλαδή δεν τον άφησα, ήταν το αυτονόητό μου. Και έγινε αβίαστα. Έμαθα να τον εμπιστεύομαι και απέβαλα από μέσα μου την ιδέα ότι μόνο εγώ τα καταφέρνω σε όλα. Και δεν το έκανα από ανάγκη, για να βγάλω βάρη από πάνω μου. Το έκανα γιατί αυτό το παιδί δεν το έκανα μόνη μου, και γιατί κατάλαβα πως αυτή την ευλογία του "να δίνεις" και να "φροντίζεις" ένα μωρό όφειλε να την απολαύσει και ο σύζυγός μου.

Θυμάμαι ότι δεν άντεχα τη μητέρα μου ούτε λεπτό.

Όσο καλοπροαίρετα κι αν μου μιλούσε είχα πάντα κάτι να της πω. Ένιωθα ότι με καταπιέζει, ότι με συνθλίβει με την αγάπη της. Ένιωθα ότι ήταν υπερβολική σε όλα της. Νοιαζόταν υπερβολικά, ανησυχούσε υπερβολικά, φρόντιζε υπερβολικά, ταραζόταν υπερβολικά και ανακατευόταν υπερβολικά στη ζωή μου. Τώρα, που ήρθα στη θέση της, τώρα που μπήκα στα παπούτσια της συνειδητοποίησα πόσο την έχω αδικήσει. Και ευτυχώς δεν ήταν αργά και μπόρεσα να της πω πως τώρα κατάλαβα από που πήγαζε όλη αυτό το νοιάξιμο που τότε με έπνιγε. Και εκτός από μάνα, έγινα και καλύτερη κόρη.

Διάβασε περισσότερα στο TheMamagers.gr

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

The Editor's Blog Σάββατο 23.12.2017

The Editor's Blog: Big little truths

Κατ’ ουσία, η πρώτη μέρα του χρόνου έχει πάντα, όπως και όλα τα σημαντικά θέματα στη ζωή μας, την αξία που εμείς της δίνουμε

Shopping Παρασκευή 22.12.2017

MF Editorial: Μetamorphosis

H Eυαγγελία Αραβανή μεταμορφώνεται για τη Madame Figaro σε Ωραία της Ημέρας

>