<p>Πόσο συνηθισμένο μπορεί να είναι ένα κορίτσι που το ονόμασαν Κόρα-Μαίη; Η Κόρα Καρβούνη, πάντως, αποδεικνύει με την ιστορία της πως το όνομά μας μάς αποδίδει<strong> </strong>ιδιότητες. </p>
Πόσο συνηθισμένο μπορεί να είναι ένα κορίτσι που το ονόμασαν Κόρα-Μαίη; Η Κόρα Καρβούνη, πάντως, αποδεικνύει με την ιστορία της πως το όνομά μας μάς αποδίδει ιδιότητες.
Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ ήταν το 2003, με τη Μήδεια σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθηνού με το Εθνικό Θέατρο. Πηγαίνοντας από τα καμαρίνια στην ορχήστρα, ένιωθα σαν να πήγαινα στην αρένα – χιλιάδες κεφάλια.
ΌΤΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ ΤΙΠΟΤΕ, ούτε καν ότι έπρεπε να κάνω πρόβες κάθε μέρα. Έδωσα στα 19 μου εξετάσεις στο Εθνικό, χωρίς προετοιμασία, και πέρασα αμέσως. Απλώς από πολύ μικρή έλεγα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΟΥ ΕΜΑΘΕ ΠΟΛΛΑ. Παρατηρείς τον εαυτό σου και τους άλλους, γνωρίζεις πολύ κόσμο. Μαθαίνεις τι σε νευριάζει και τι σ’ευχαριστεί. Μαθαίνεις την πειθαρχία, ανακαλύπτεις το σώμα σου, τις δυνατότητές σου.
ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΡΑ-ΜΑΙΗ, ΔΗΛΑΔΗ ΜΑΙΟΣ. Το Κόρα είναι αρχαιοελληνικό και σημαίνει στη δωρική διάλεκτο, κόρη. Κόρη-Μαίη σημαίνει δηλαδή «Το κορίτσι του Μάη», που στην αρχαία ελληνική μυθολογία αυτή ήταν η Περσεφόνη.
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΕ ΕΣΠΡΩΞΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ που μπορεί να σημαίνει και πολλά. Ίσως για να κρύβομαι πίσω από τους ρόλους, ίσως για να δείξω τον εαυτό μου μέσα από τους ρόλους. Και ακόμη, ίσως για να με αποδεχτούν, για να πάρω αγάπη.
ΕΥΤΥΧΩΣ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΤΑ ΕΧΩ ΒΡΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ και αυτό δεν ήταν κάτι εύκολο.
ΌΛΟΙ ΈΧΟΥΜΕ ΘΥΜΟ. Το θέμα είναι να μην τον καταπιέζουμε. Να τον εκτονώνουμε, σαν τα παιδιά. Όταν ένα παιδί θυμώνει, θυμώνει εντελώς. Και μετά είναι μια χαρά.
ΑΝΤΛΩ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΩ και είναι δίπλα μου. Με την κατάσταση που επικρατεί γύρω μας δεν μπορείς να ακουμπήσεις πουθενά αλλού. Επίσης, μια ωραία βραδιά με φίλους, μια ωραία μουσική, ένα ηλιοβασίλεμα, από ένα τραγούδι, μια ταινία, αυτά μπορούν και με κάνουν να νιώσω καλύτερα.
ΘΕΩΡΩ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ τα δυο χρόνια με την παράσταση «Οι Σεξουαλικές Νευρώσεις των Γονιών μας», στο θέατρο Αμόρε. Όταν έπεσε η αυλαία, πήγα στο καμαρίνι και για μισή ώρα έκλαιγα με αναφιλητά.
ΖΩ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΡΑ.΄Εχω βέβαια και μια φαντασία που οργιάζει, αλλά γενικά είμαι στο Τώρα.
ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ, αλλά χρειάζομαι και κάποιον. Όταν είμαι μόνη πάντως, δεν με πιάνει πανικός αλλά ούτε και ταυτίζομαι παθητικά όταν είμαι με κάποιον.
ΔΕΝ ΜΕ ΤΡΟΜΑΖΕΙ Ο ΈΡΩΤΑΣ παρά τις ξαφνικές συναισθηματικές μεταπτώσεις. Από τα ύψη που σε έχει ανεβάσει, εύκολα σε ρίχνει στα Τάρταρα. Όλο αυτό έχει και μια γοητεία.
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ. Θέλω να ζήσω τώρα και να ζήσω καλά. Απλά, θα στερηθώ μερικά πράγματα. Το μόνο που θέλω είναι να είμαι υγιής. Σημασία έχει να βγούμε από την κρίση.
ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, όπως μου αρέσει και ο κινηματογράφος. Πρόσφατα ολοκληρώσαμε και τα γυρίσματα μιας ταινίας του Μενέλαου Καραμαγκιώλη, το J.A.C.E.
ΔΕΝ ΟΔΗΓΩ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΜΑΙ. Το αυτοκίνητο μου φαίνεται τεράστιο και η μηχανή νιώθω ότι μ’ αφήνει πολύ εκτεθειμένη. Φοβάμαι και τους Έλληνες οδηγούς. Μένω στο κέντρο, περπατάω, δεν έχω κανένα πρόβλημα να πάρω το λεωφορείο, το μετρό.
ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΟΜΑΙ ΠΟΤΕ ΤΑ ΣΤΡΙΦΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ ΜΟΥ. Καπνίζω αρειμανίως. Μ’ αρέσει πολύ το κάπνισμα, αν και θα ήθελα πάρα πολύ να το κόψω. Τριαντάρισσα και νομίζω πως καπνίζω αρκετά χρόνια πια.
Από τον Αντώνη Κυριαζάνο
(Δημοσιεύτηκε στη Madame Figaro Ioύλιος 2010)
