<p lang="el-GR" style="margin-bottom: 0cm;">Aνήκει στις περιπτώσεις των ηθοποιών που αποδεικνύουν ότι η ομορφιά, το ταλέντο και η βαθιά σκέψη, μερικές φορές πάνε μαζί.</p>
Όταν πρωτοξεκίνησε, ήξερες ότι ήταν από τους ηθοποιούς για τους οποίους θα μιλάμε αύριο. Γιατί ο Όμηρος Πουλάκης ανήκει στις περιπτώσεις που αποδεικνύουν ότι η ομορφιά, το ταλέντο και η βαθιά σκέψη μερικές φορές πάνε μαζί. Απο τον Αντωνη Κυριαζανο
Συναντηθήκαμε στο φουαγέ ενός κεντρικού ξενοδοχείου και δεν ήταν καθόλου εύκολο να τον αναγνωρίσω. Φορούσε μια κουκούλα που έφτανε χαμηλά στο μέτωπο και μαύρα γυαλιά. Το πρώτο πράγμα που με ρώτησε ήταν αν θα μπορούσε να καπνίσει στο μπαρ όπου θα κάναμε τη συνέντευξη. Η συμπαθέστατη barista μας αρνήθηκε ευγενικά, κοιτάζοντας επίμονα και λίγο τρομαγμένα τον «κουκουλοφόρο» δίπλα μου, οπότε βγήκαμε στο δρόμο γελώντας και αναζητώντας κάτι ευάερο. Το βρήκαμε σε μια πάροδο της Βαλαωρίτου.
Όταν καθίσαμε, ο Όμηρος Πουλάκης έβγαλε την κουκούλα και τα μαύρα γυαλιά, αποκαλύπτοντας ένα φρέσκο, νεανικό πρόσωπο. Με αεικίνητα γαλανά μάτια, βαθύ χαμόγελο και το μυστικό της κουκούλας αποτυπωμένο στα κοντοκουρεμένα του μαλλιά: Δυο βαθιές ψαλιδιές στο δεξί μέρος, που τον κάνουν να μοιάζει με σκίνχεντ - τα σημάδια του θεατρικού του ρόλου στην παράσταση Ορφανά που κουβαλάει καθημερινά και έκτος σκηνής. «Στις ταραγμένες μέρες που ζούμε, με δυσκολεύει», παραδέχεται λίγο διστακτικά. «Κυκλοφορώ συνέχεια με την κουκούλα. Κι αν υπολογίσεις μάλιστα ότι μένω και στα Εξάρχεια...».
Μετά το «σημάδι» στα μαλλιά, το δεύτερο που κυριάρχησε στην κουβέντα μας ήταν οι απόψεις του, οι στοχαστικές του απαντήσεις στις ερωτήσεις. Μου μιλούσε με πλούσιο και αυστηρά ελληνικό λεξιλόγιο, με ειλικρίνεια και αμεσότητα, κοιτάζοντάς με στα μάτια. Ένα σοφό παιδί που διαθέτει ήδη έναν πλούσιο κόσμο εντός του και είναι έτοιμος να απαντήσει σε όλα. Το πρώτο πράγμα όμως που τον ρώτησα ήταν αυτό που θα ρώταγα κι έναν παλιό μου γνώριμο.
Τι κάνεις; Πώς νιώθεις αυτό τον καιρό;
Ζω μια αντιφατική εποχή με αντικρουόμενα συναισθήματα. Προσωπικά είμαι καλά, είμαι ευχαριστημένος με τη δουλειά που κάνω αυτή την περίοδο. Μου αρέσει που μπορώ να εκφράζομαι, νιώθω δημιουργικός. Είμαι καλά και με τους ανθρώπους, έχω βρει μια ισορροπία μέσα μου και στις σχέσεις μου με τους άλλους. Όμως όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, με δυσκολεύει. Μου δημιουργεί θυμό και οργή. Πόσο καλά μπορείς να είσαι εσύ μέσα σ' έναν κόσμο που δεν είναι καλά; Ζω λοιπόν με ένα περίεργο μείγμα θετικών και αρνητικών συναισθημάτων ταυτόχρονα.
Παίζεις στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Τι θα μπορούσες να μας πεις για την παράσταση;
Αυτό που χαίρομαι καταρχήν είναι ότι η παράσταση δεν πρόδωσε αυτό που ένιωσα όταν διάβασα για πρώτη φορά το έργο. Και αυτό είναι ουσιαστικά το θέατρο, να ζωντανεύεις το κείμενο, να το σηκώνεις στις τρεις διαστάσεις. Καταφέραμε όλοι οι συντελεστές να βγάλουμε στη σκηνή αυτό που νιώσαμε διαβάζοντάς το. Είναι σημαντικό, νομίζω, να μην προδοθεί, να μην αλλοιωθεί αυτή η πρώτη «συνάντηση» με το έργο. Τώρα νιώθω μια δυσκολία να το περιγράψω, επειδή πιστεύω ότι οι λέξεις δεν μπορούν να μεταφέρουν την παράσταση στον άλλο. Το θέατρο είναι μια άυλη κατάσταση, δεν μπορείς να την περιγράψεις. Το πιο έντιμο είναι να έρθει κάποιος να δει την παράσταση. Ο καθένας θα καταλάβει τα δικά του πράγματα.
Λένε ότι η πρώτη ματιά κρύβει μεγαλοφυΐα, ότι ποτέ δεν πέφτει έξω.
Κάθε πρώτη ματιά έχει μια αυθεντικότητα που μετά κινδυνεύει να χαθεί. Η τέχνη κάνει ακριβώς αυτό, σε φτάνει μέσα από μια διαδικασία και πάλι σ' αυτή την πρώτη ματιά. Κι αυτό απαιτεί κόπο.
Τι κάνεις όταν έχεις ελεύθερο χρόνο;
Σε αυτή τη δουλειά διαπίστωσα ότι υπάρχουν περίοδοι που έχω πολλή δουλειά και άλλες με ελάχιστη. Τώρα με τις παραστάσεις έχω αρκετό χρόνο και επειδή νιώθω κουρασμένος από τις πρόβες, ξεκουράζομαι. Διαβάζω, συναντάω φίλους, συζητάμε. Παρακολουθώ θέατρο, όσο γίνεται βεβαίως, πηγαίνω σινεμά, βλέπω ταινίες στο σπίτι. Αυτά μ' ευχαριστούν. Και παρατηρώ ό,τι συμβαίνει γύρω μου. Αυτό μ' ενδιαφέρει πολύ. Να συμμετέχω στα γεγονότα της εποχής μου.
Βλέπεις τηλεόραση;
Δεν με ενδιαφέρει η πραγματικότητα της τηλεόρασης. Με ενδιαφέρει η ζωή στο δρόμο, εκεί που συμβαίνει.
Αλήθεια, βιάζεσαι να πας στην παράσταση;
Η σχέση μου μαζί της είναι αμφίθυμη, επειδή η παράσταση είναι επιθετική. Απαιτεί από σένα πολλά πράγματα και σου προσφέρει βέβαια πολλά, αρκεί να σεβαστείς τις απαιτήσεις της. Έτσι υπάρχουν μέρες και στιγμές που ανυπομονώ να πάω και άλλες που κάτι με φρενάρει, επειδή με τρομάζει. Η αλήθεια όμως είναι ότι αυτό τον καιρό, η καθημερινότητά μου περιλαμβάνει πάντα την παράσταση, οπότε κάθε φορά αντιμετωπίζω εκεί γύρω στις 9, όπως όλοι οι ηθοποιοί, τον εαυτό μου εκτεθειμένο μπροστά στο κοινό.
Πώς διάλεξες να γίνεις ηθοποιός;
Ήταν όνειρο από την προεφηβική μου ηλικία. Οι γονείς μου δεν είχαν σχέση με αυτό το επάγγελμα, αλλά με πήγαιναν συχνά στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Ανήκω και σε μια γενιά που η τηλεόραση μπήκε δυναμικά στη ζωή της, ανοίγοντας την έννοια της υποκριτικής, αλλά στρεβλώνοντάς την κιόλας. Έτσι, όταν τελείωσα το σχολείο, δήλωσα θεατρικές σπουδές στις Πανελλήνιες και πέτυχα. Έδωσα και στο Εθνικό Θέατρο, όπου επίσης πέτυχα. Έτσι πέρασα τρία χρόνια κάνοντας καθημερινά 12ωρες θεατρικές ασκήσεις. Μετά μπήκα στο μηχανισμό της δουλειάς. Ποτέ δεν σκέφτηκα κάτι άλλο. Η πυξίδα έδειχνε μόνο προς το βορρά.
Θεωρείς ότι έχεις ήδη μια μικρή πείρα στο θέατρο;
Η πρώτη μου παράσταση ήταν στις Βάκχες του Πίτερ Μπρουκ -ήμουν στο Χορό- το καλοκαίρι του 2002. Επαγγελματικά δουλεύω από το 2003, έχοντας συνεργαστεί με διάφορους σκηνοθέτες και με τον Λευτέρη Βογιατζή. Έχω μια μικρή εμπειρία εφτά χρόνων, που συνεχώς διευρύνεται. Σημασία έχει ότι ξεπέρασα το ανώριμο εκείνο στάδιο που είσαι σίγουρος χωρίς λόγο. Κάθε φορά σε μια παράσταση ξεκινάς από το μηδέν.
Δεν σκέφτηκες ποτέ να ασχοληθείς με κάτι άλλο;
Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι το θέατρο σε όλες του τις εκφάνσεις. Οι φωτισμοί, η σκηνογραφία, ο διευθυντής σκηνής, ο μουσικός, ο συγγραφέας, όλα αυτά με ενδιαφέρουν επειδή μου μαθαίνουν πώς λειτουργεί αυτό το φαινόμενο της παράστασης. Δεν ξέρω αν θέλω να στραφώ σε κάτι απ' όλα αυτά, ξέρω όμως ότι μ' αρέσει να μαθαίνω. Το θέατρο είναι πολλά πράγματα, ακόμη και το κοινό είναι μέρος του.
Με ποιο τρόπο;
Στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο το κοινό είναι αμέτοχο. Στο θέατρο όμως επηρεάζει άμεσα την παράσταση και τη διαμορφώνει. Θα έλεγα ότι το κοινό είναι απολύτως υπεύθυνο για την παράσταση που θα δει.
Έχεις δηλώσει ότι είσαι παιδί χωρισμένων γονιών, ότι γρήγορα έζησες μόνος σου.
Το διαζύγιο των γονιών μου και ο τρόπος που το αντιμετώπισα έχει οξύνει την επικοινωνιακή μου πλευρά και έχω πια τον τρόπο να κατανοώ τους ανθρώπους. Πράγματι έμεινα μόνος μου από νωρίς και αυτό ήταν ένα μεγάλο σχολείο για μένα. Έγινε ο καθρέφτης για να συνειδητοποιήσω τον εαυτό μου. Είναι ένα απαραίτητο στάδιο για να υπερβείς τους φόβους σου και να εκτεθείς στη «μοναξιά» σου. Γνωρίζεις τον εαυτό σου.
Θεωρείς τον εαυτό σου μοναχικό;
Οι μοναχικές ώρες μου είναι πάρα πολύ ωφέλιμες για να αντιμετωπίζω τις κοινωνικές μου στιγμές. Κι αυτές μου είναι ωφέλιμες για να τροφοδοτώ τις μοναχικές μου. Και τα δύο μου είναι εξίσου απαραίτητα.
Η εποχή μας πάντως χαρακτηρίζεται από τη μοναχικότητα των ανθρώπων της.
Νομίζω πως είναι αλήθεια αυτό. Αισθάνομαι ότι έχουμε εκτεθεί περισσότερο στην κοινωνία της εικόνας και έχουμε χάσει την ικανότητα να καταλαβαίνουμε τις λέξεις, τον ήχο, τη φωνή του άλλου, ακόμη και τις εκφράσεις του προσώπου του ή και τις στάσεις του σώματος. Όλα αυτά τα έχουμε ξεχάσει, έχουν ατροφήσει και γι' αυτό δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε.
Πιστεύεις ότι μπορούμε να επιστρέψουμε και πάλι σε αυτή τη ζωντανή επαφή;
Βεβαίως. Θα χρειαστεί όμως πρώτα να ξαναβρούμε την κοινή μας γλώσσα, παρά το φόβο που προκαλεί αυτό. Η επαφή, που στα αρχικά της στάδια είναι επώδυνη, μετά γίνεται λυτρωτική. Οι άνθρωποι όμως νιώθουν πιο ασφαλείς να επικοινωνούν από το τηλέφωνo, με e-mail, με SMS, με το Facebook. Αλλά όλα αυτά φθείρουν την επικοινωνία. Γι' αυτό και πιστεύω ότι είναι ευθύνη του καθενός μας να συναντηθεί ζωντανά με τον άλλον κι όχι μέσα από τεχνολογικά ευρήματα.
Εσύ πώς νιώθεις καλά με τους άλλους, πώς συνομιλείς μαζί τους;
Όταν καταφέρνω να αντιλαμβάνομαι τον απέναντί μου όχι ως προβολή των επιθυμιών μου, αλλά ως ανεξάρτητη οντότητα και όταν εκείνος ή εκείνη κάνει το ίδιο, αισθάνομαι ότι ανοίγεται μπροστά μου ένας άλλος κόσμος. Εκεί είμαι πιο ευτυχισμένος από ποτέ.
Και ο έρωτας;
Οι ερωτικές σχέσεις, επειδή ακριβώς είναι ερωτικές, περιλαμβάνουν μεγαλύτερο ποσοστό εσωτερικών προβολών και συναισθηματικών εκρήξεων. Φαινομενικά οι δυσκολίες σ' αυτή τη σχέση πολλαπλασιάζονται. Παρ' όλα αυτά, ο ίδιος ο έρωτας και τα «αγαπητικά» συναισθήματα που δημιουργούν το πρόβλημα, δημιουργούν και τη λύση.
Σε τι νιώθεις διαφορετικός από τους άλλους;
Όλοι μας είμαστε διαφορετικοί. Και βαθιά μέσα μας, στον πυρήνα μας, είμαστε όλοι ίδιοι. Γι' αυτό και μπορούμε τόσο εύκολα να διχαζόμαστε, αλλά και να ενώνουμε τις υπάρξεις μας. Αν είμαι διαφορετικός από τους άλλους δεν το ξέρω, δεν το γνωρίζω.
Εσύ χρησιμοποιείς το Internet;
Φυσικά, αλλά μόνο όσο το χρειάζομαι. Δεν έχω Facebook ή κάτι ανάλογο. Προτιμώ να συναντιέμαι ζωντανά με τους άλλους.
Τι σε κάνει παιδί και τι σε μεγαλώνει;
Μέχρι να πεθάνουμε, παραμένουμε παιδιά. Θα έλεγα ότι το παρελθόν και το μέλλον μας κάνουν παιδιά. Το παρόν μας μεγαλώνει. Αλλά η περιπέτεια της παιδικής ηλικίας είναι κάτι που ποτέ δεν τελειώνει. Για μένα η περιπέτεια της ζωής μου θα είναι πάντα παιδική. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα είναι και ανήλικη. Μπορεί να είναι μια ηλικιωμένη παιδική περιπέτεια.
Πότε νιώθεις καλά;
Είμαι καλά στις περιπτώσεις που βιώνω τη γαλήνη. Και τότε δεν κάνω τίποτε. Περιμένω απλώς να τη γευτώ μέχρι να περάσει. Όταν τελειώσει αυτή η κατάσταση, τότε κάνω τα υπόλοιπα της ζωής.
Έχεις βάλει κάποιο στοίχημα με τον εαυτό σου;
Όχι, δεν βάζω στοιχήματα, επειδή έτσι νιώθω ότι περιχαρακώνομαι και περιορίζομαι. Βεβαίως μέσα μου έχω προσδιορίσει αυτό που λέγεται Ιθάκη. Απλώς η διαδρομή μέχρι εκεί απαιτεί πάρα πολλές μανούβρες, ελιγμούς, χαρές και λύπες που δεν τις γνωρίζεις πριν. Αλλά ό,τι αντιμετωπίζεις το κουβαλάς ήδη μέσα στην ψυχή σου, όπως μας είπε ο Καβάφης.
Διαβάζεις ποίηση; Τι σου αρέσει περισσότερο;
Ναι, διαβάζω, είναι κάτι που μ' ευχαριστεί ιδιαίτερα. Η ποίηση είναι το πιο μαγικό ταξίδι της λογοτεχνίας, διευρύνει την ελευθερία μου και ταυτόχρονα με υποχρεώνει να σκεφτώ πάνω στο ίδιο το αντικείμενό της. Η αγαπημένη μου περίοδος της ελληνικής ποίησης είναι ο Μεσοπόλεμος, είναι ένα προσωπικό φετίχ, χωρίς να σημαίνει ότι είναι και το πιο σημαντικό κομμάτι της.
Σου αρέσουν τα ταξίδια; Ταξιδεύεις συχνά;
Δεν έχω ταξιδέψει πάρα πολύ. Με ενδιαφέρει όμως το ταξίδι της σκέψης, το ταξίδι που θα μου δώσει μια δουλειά, μια σχέση. Το πώς προχωράμε μέσα σ' αυτή και πώς εξελισσόμαστε. Ταξίδι δεν είναι μόνο οι μετακινήσεις...
Info
Ο Όμηρος Πουλάκης πρωταγωνιστεί, δίπλα στον Μιχάλη Οικονόμου και τη Μαρία Κίτσου, στο έργο του Ντένις Κέλι Ορφανά, που ανεβαίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Επίσης, πρωταγωνιστεί στην ταινία του Γιώργου Σιούγα Το Γάλα, που βασίζεται στο θεατρικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη. Μαζί του παίζουν οι Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Ιωάννα Τσιριγκούλη και Ηρώ Μπέζου. Το Φεβρουάριο στους κινηματογράφους.
