Από τη σειρά Mad Men μέχρι τη συλλογή της Prada όλα αναπολούν μια εποχή προ-φεμινιστική. Όταν ακόμα τα δυο φύλα είχαν ξεκάθαρους ρόλους. Απο τη Βασω Παπαγιαννακοπουλου

Δεν είναι η πρώτη φορά που μια τηλεοπτική σειρά λανσάρει μόδα. Το Sex & the City επηρέασε τις γυναίκες του πλανήτη για μία ολόκληρη δεκαετία αν το καλοσκεφτείς, συστήνοντας βαρύγδουπα ονόματα της μόδας -όπως ο Manolo Blahnik- στο ευρύ κοινό και παροτρύνοντάς μας να πειραματιστούμε στο styling. Και, κυρίως, να ντυθούμε λίγο πιο καλά, σοφιστικέ και γυναικεία, στην καθημερινότητά μας. Η διαφορά της σειράς Mad Men, ωστόσο, είναι ότι μας γυρνά περισσότερο από μισό αιώνα πίσω στο χρόνο, αφού διαδραματίζεται στις αρχές της δεκαετίας του ’60 – πριν ακόμα η γυναικεία μόδα κάνει την επανάστασή της με τα μίνι της Mary Quant και τις απλές φόρμες του Paco Rabbane, ενώ διατηρούσε τη θηλυκή σιλουέτα που είχε λανσάρει στα '50s ο Christian Dior με το New Look. Τo Mad Men παρουσιάζει μια εποχή όπου ακόμα οι γυναίκες ήταν ή μπιεν ντρεσέ σύζυγοι ή νοικοκυρές ή γραμματείς ή νοσοκόμες.
Με τα άγρια κορίτσια του Balmain και τις φουτουριστικές σιλουέτες του Nicolas Ghesquiere για τον Balenciaga να επικρατούν τις προηγούμενες σεζόν, κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι θα «έπιανε» η αναβίωση του fifties ladylike στυλ για το χειμώνα του 2011. Κι όμως, οι υπογραφές που το επανέφεραν στη μόδα το έκαναν τόσο καλά και τόσο εκσυγχρονισμένα, που δεν μπορείς παρά να μπεις στον πειρασμό να κοπιάρεις την Μπέτι Ντρέιπερ (την passive καλοβαλμένη σύζυγο του Ντον Ντρέιπερ) από το Mad Men. Η μόδα άλλωστε, όπως και κάθε μορφή τέχνης εφαρμοσμένης ή μη, ποτέ δεν διεκδίκησε την απελευθέρωσή της από ιστορικές αναφορές.

 

«Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα» ήταν ο τίτλος του χειμερινού σόου του Marc Jacobs για τον οίκο Louis Vuitton, με τα μοντέλα να επιδεικνύουν τις θηλυκές καμπύλες τους (έμφαση στο στήθος - στενή μέση - φαρδιά λεκάνη) καθώς περιστρέφονταν πάνω στην κυκλική πασαρέλα γύρω από το σιντριβάνι. Ήχοι από μεταπολεμικές χολιγουντιανές ταινίες καθοδηγούσαν τη χορευτική κίνηση των full skirts, ενώ οι αναφορές στην Μπριζίτ Μπαρντό ήταν εμφανείς στα σέξι καρό μπιστιέ. Και με τη full figured Λάρα Στόουν να αναδεικνύεται σε iconic μοντέλο του σόου, το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: οι καμπύλες επιστρέφουν στη μόδα, το μικρό στήθος είναι passé, ζήτω η curvy γραμματέας Τζόαν Χάρις του Mad Men!
Εξίσου σημαντική ήταν και η συμβολή της Miuccia Prada στην αναβίωση της fifties θηλυκότητας, μιας εποχής που έχει επηρεάσει αρκετές από τις κολεξιόν της Ιταλίδας σχεδιάστριας από τα '90s μέχρι και σήμερα. Μια πειραματική προσέγγιση στο neo-bourgeois στυλ των γυναικών στις δεκαετίες ’50 και ’60, που η Miuccia δεν θεωρεί εξεζητημένο ή ντεμοντέ, αλλά απλώς «κλασικά, νορμάλ ρούχα». Η ικανότητά της να ανατρέχει σε πάλαι ποτέ εποχές της μόδας και να τις πλασάρει σαν νέες, πρωτοποριακές τάσεις είναι ένα χάρισμα που μας βάζει κάθε φορά τα γυαλιά – αυτή τη φορά σε σχέδιο πεταλούδας. Στα highlights της κολεξιόν, τα σινιόν «λάχανο» και οι μάλλινες κάλτσες φορεμένες με τετράγωνες sixties γόβες.

 

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι οι σχεδιαστές νοσταλγούν ένα πρότυπο γυναίκας που επιδείκνυε με χάρη τα σωματικά του προσόντα, αντί να τα κρύβει κάτω από το unisex καμουφλάζ της νεανικής στολής όποιο κι αν ήταν το κόστος. Και αν σκεφτώ ότι στο ταμείο ενός κεντρικού βιβλιοπωλείου ξεπουλούσε το Εγχειρίδιο της Καλής Νοικοκυράς με συμβουλές του τύπου «Μη σερβίρεις ποτέ στον άντρα σου ψωμί της προηγούμενης μέρας», τότε προφανώς το μήνυμα της τάσης δεν είναι μόνο αισθητικό, αλλά και κοινωνικοπολιτικό: Τι απέγιναν εκείνες οι γυναίκες που μπορούσαν να κυβερνήσουν τον κόσμο πίσω από έναν πολύ πετυχημένο άντρα;

Ιούλιος 2018

>