O Billy Crystal θυμάται το When Harry Met Sally και την απίστευτη χημεία που είχαν με την Meg Ryan

Εδώ και 35 χρόνια γενιές και γενιές έχουν λατρέψει τη ρομαντική κομεντί που μυρίζει φθινόπωρο και αληθινή αγάπη.

Αν οι προηγούμενες γενιές από εμάς είχαν το Casablanca και το Διακοπές στη Ρώμη ως live stories, εμείς σίγουρα θα έχουμε το When Harry Met Sally, μια ταινία για το πώς οι μεγάλοι έρωτες ξεκινούν καμιά φορά από σπουδαίες φιλίες. Πόσο γέλιο και πόσο κλάμα μαζί σε μια ταινία που ζεσταίνει κάθε φορά την καρδιά μας.

Τώρα ο Billy Cristal (76 ετών σήμερα!) θυμάται και πάλι τη σπουδαία ταινία."Ήταν ένα καταπληκτικό σενάριο. Η Meg και εγώ είχαμε φανταστική χημεία", εξηγεί. Εξαίρει επίσης την αείμνηστη Carrie Fisher και τον Bruno Kirby, τους δευτεραγωνιστές της ταινίας, ως "υπέροχους" συνεργάτες".

Και συνεχίζει λέγοντας: "Τελικά τον μόνο παράγοντας που μπορείς να ελέγξεις είναι η εμπειρία. Είχαμε ένα σπουδαίο σενάριο, έναν εκπληκτικό σκηνοθέτη, έναν σπουδαίο διευθυντής φωτογραφίας, τον Barry Sonnenfeld, ο οποίος αργότερα έγινε και ο ίδιος ένας καταπληκτικός σκηνοθέτης. Ήρθε σε μια τέλεια στιγμή για εμάς στη ζωή μας, και απλώς ένιωσα καλά. Αλλά ποτέ κανείς δεν ξέρει μέχρι να το δει συνολικά".

Ο ηθοποιός θυμάται επίσης την πρώτη δοκιμαστική προβολή που έγινε στην Πασαντίνα παρουσία και κοινού. "Καθόμουν στο πίσω μέρος με τον Rob και η ταινία ήταν φανταστική. Όταν έφτασε η σκηνή με το ντάινερ το κοινό άρχισε να γελάει χωρίς σταματημό", λέει.

Πρόκειται για τη σκηνή στην οποία η Ryan υποδύεται ότι έχει οργασμό για να αποδείξει στον φίλο της πως οι γυναίκες προσποιούνται χωρίς να τις καταλαβαίνουν ποτέ οι άντρες. Κι έτσι, μες στον κόσμο, αποφάσισε να του το αποδείξει. Όταν τελείωσε η επίδιεξη, μια κυρία από το διπλανό τραπέζι λέει στον σερβιτόρο: "I'll have what she's having” (θα πάρω ό,τι παρήγγειλε κι εκείνη), μια ατάκα που έγραψε ιστορία.

Ο Crystal προσθέτει ότι έχει μεγάλη αγάπη στην ταινία και στους χαρακτήρες της επισημαίνοντας πως ακόμα και οι νεότερες γενιές την έχουν αγκαλιάσει, χωρίς να θεωρούν ότι είναι μια "ταινία των γονιών τους", αλλά κάτι δικό τους, κάτι που τους ακουμπά προσωπικά κι ας πρόκειται για μια ταινία του 1989.