Ο Cristian Mungiu κερδίζει για δεύτερη φορά τον κορυφαίο θεσμό, σε ένα φεστιβάλ που επιβεβαίωσε τον παγκόσμιο χαρακτήρα του σύγχρονου σινεμά
Σε μια χρονιά που επιβεβαίωσε όσο ποτέ άλλοτε ότι το σινεμά δεν γνωρίζει σύνορα, το Φεστιβάλ Καννών ανέδειξε έναν γνώριμο αλλά πάντα ουσιαστικό νικητή. Ο Cristian Mungiu, ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του σύγχρονου ευρωπαϊκού κινηματογράφου, κατέκτησε τον Χρυσό Φοίνικα για δεύτερη φορά στην καριέρα του, αυτή τη φορά με την ταινία "Fjord".
Δεκαεννέα χρόνια μετά το "4 Months, 3 Weeks and 2 Days", ο Ρουμάνος σκηνοθέτης επιστρέφει στην κορυφή με ένα έργο βαθιά πολιτικό και ανθρώπινο. Το "Fjord", με πρωταγωνιστές τον Sebastian Stan και τη Renate Reinsve, αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας που βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα σύνθετο κοινωνικό σύστημα στη Νορβηγία, αγγίζοντας ευαίσθητα ζητήματα όπως η προστασία των παιδιών και οι συγκρούσεις αξιών. Μια ταινία που δίχασε τους κριτικούς, αλλά ακριβώς αυτή η ένταση ήταν που την έκανε να ξεχωρίσει στα μάτια της επιτροπής, υπό την προεδρία του Park Chan-wook.
Ο ίδιος ο Mungiu, παραμένοντας πιστός στη χαμηλών τόνων στάση του, υπογράμμισε ότι "τα βραβεία είναι πάντα σχετικά", αφήνοντας να εννοηθεί πως η πραγματική αξία μιας ταινίας κρίνεται στον χρόνο.
Η φετινή διοργάνωση, μία από τις πιο πολυσυζητημένες των τελευταίων ετών, χαρακτηρίστηκε από έντονο ευρωπαϊκό αποτύπωμα και θεματική συνοχή γύρω από την έννοια της μετακίνησης, της ταυτότητας και της αποξένωσης. Ταινίες όπως το "Minotaur" του Andrey Zvyagintsev, που απέσπασε το Grand Prix, και το "The Dreamed Adventure" της Valeska Grisebach, που τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής, επιβεβαίωσαν τη στροφή προς ένα πιο πολιτικοποιημένο σινεμά.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και το βραβείο σκηνοθεσίας, που απονεμήθηκε εξ ημισείας στους Javier Calva και Javier Ambrossi για το "The Black Ball", αλλά και στον Pawel Pawlikowski για το "Fatherland", δύο έργα με εντελώς διαφορετικές αισθητικές προσεγγίσεις, αλλά κοινή ιστορική και συναισθηματική ένταση.
Στις ερμηνείες, το φεστιβάλ επέλεξε να τιμήσει τη συλλογικότητα. Το βραβείο γυναικείας ερμηνείας μοιράστηκαν οι Virginie Efira και Tao Okamoto για το "All of a Sudden", ενώ το ανδρικό αντίστοιχο πήγε στους Valentin Campagne και Emmanuel Macchia για το "Coward". Αντίστοιχα, το βραβείο σεναρίου απονεμήθηκε στον Emmanuel Marre για το "A Man of His Time".
Από τις πιο δυνατές στιγμές της διοργάνωσης ήταν και οι εκτός διαγωνισμού βραβεύσεις. Το L’Oeil d’Or για το καλύτερο ντοκιμαντέρ κατέληξε στο "Rehearsals for a Revolution" της Pegah Ahangarani, ενώ το Queer Palm απέσπασε το "Teenage Sex and Death at Camp Miasma" της Jane Schoenbrun, επιβεβαιώνοντας τη σημασία της διαφορετικότητας στο σύγχρονο αφήγημα.
Στο παράλληλο πρόγραμμα, το ενδιαφέρον στράφηκε επίσης στο "Katábasis" του Ugo Arsac, που κέρδισε το βραβείο immersive εμπειρίας, αλλά και στο "Laser-Cat" του Lucas Acher, που διακρίθηκε στη Cinéfondation.
Αν κάτι μένει από τις φετινές Κάννες, είναι ότι το σινεμά εξακολουθεί να εξελίσσεται ως ένας παγκόσμιος, πολυφωνικός διάλογος. Από τη Ρουμανία μέχρι τη Νορβηγία και από την Ισπανία μέχρι την Ιαπωνία, οι ιστορίες που βραβεύτηκαν δεν περιορίζονται σε σύνορα, αντιθέτως, τα ξεπερνούν. Και αυτό, ίσως, είναι η μεγαλύτερη νίκη του φεστιβάλ.
Διαβάστε Επίσης
