Η Μαρία Ναυπλιώτου λίγο πριν εμφανιστεί στο Ηρώδειο για να αφηγηθεί τα Ημερολόγια Μιας Θλιμμένης Βασίλισσας, υπό τους ήχους της μουσικής και της χορωδίας που θα διευθύνει ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς μας μίλησε για τους ρόλους της, τον έρωτα και το παιδικό της όνειρο.

ΖΩ ΑΠΟ ΜΕΡΑ ΣΕ ΜΕΡΑ. Δεν προσδοκώ κάτι, χαίρομαι αυτό που μου συμβαίνει τώρα. Αυτή την εποχή αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που είμαι ζωντανή, υγιής, που ζω τη ζωή μου και κάνω πράξη τις επιθυμίες μου.

Ο ΧΟΡΟΣ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ, άνοιξε μεγάλους δρόμους στη ζωή μου. Της έδωσε σκοπό και νόημα. Και με δίδαξε την πειθαρχία, τη σκληρή δουλειά για να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου, το ότι τίποτε δεν δωρίζεται.

ΤΟ ΣΩΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΟ ΧΟΡΟ. Απλώς έχει γίνει πιο αδύναμο, δεν μπορεί να ακολουθήσει πια τα βήματα. Όμως το σώμα έχει μνήμη. Και κάθε φορά που βρίσκομαι κοντά σε χορευτές, νοσταλγώ, χαίρομαι, θυμάμαι. Ο χορός δεν ξεχνιέται.

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ έγινε σκόπιμα. Η αφορμή ήταν τυχαία. Μια μικρού μήκους ταινία που έκανα και μου άρεσε πολύ. Πριν, αναρωτιόμουν τι θα γίνω μεγαλώνοντας, επειδή ο χορός κάποια στιγμή σε εγκαταλείπει.

ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ το βλέμμα των άλλων, όπως και την επιβράβευσή τους. Όταν το ξεπεράσεις αυτό, τότε γίνεσαι πραγματικά ηθοποιός. Όμως ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάς ότι αυτό που κάνεις, όσο κι αν το κάνεις για τον εαυτό σου, απευθύνεται στο κοινό.

Η ΚΑΡΜΕΝ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ένας πολύ διαφορετικός ρόλος. Με απελευθέρωσε από πολλά. Στην Κάρμεν ανακάλυψα την απροκάλυπτη σεξουαλική παρόρμησή της, τα συναισθήματα του πάθους και του πόθου, τη διεκδίκηση με τον πιο απόλυτο τρόπο, την ελευθερία, τον έρωτα, την αγάπη. Συνάντησα όμως μέσα της και σκοτεινά σημεία και απόγνωση.

ΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΟ ήταν να είμαι ελεύθερη, να ορίζω τη ζωή μου, να επιλέγω εγώ. Να μου επιτραπεί να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα.

Η ΠΡΩΘΙΕΡΕΙΑ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ μια συγκινητική στιγμή. Αυτό το ρόλο τον δέχτηκα με μεγάλη τιμή. Κι επειδή είχα χάσει πρόσφατα τη μητέρα μου, ήταν κάπως αφιερωμένος σ' εκείνη. Της άρεσαν αυτά τα πράγματα, που αποτελούν και τις πρώτες μου αναμνήσεις.

ΤΟ ΚΟΙΤΑΓΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ αλλάζει με την ηλικία και έχει σχέση με το τι ψάχνεις να δεις. Όταν χόρευα, κοίταζα τις γραμμές μου, αν είναι σύμφωνες με τους δασκάλους μου. Ως ηθοποιός έβλεπα άλλα, επειδή και οι άλλοι με κοίταζαν διαφορετικά. Βλέπω το πέρασμα του χρόνου, τις αντανακλάσεις των συναισθημάτων μου, αν περνάω καλά ή όχι. Όταν είμαι ευτυχισμένη, βλέπω μια όμορφη γυναίκα. Κυρίως, όμως, βλέπω αυτό που νιώθω.

Η ΕΛΞΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ μερικές φορές είναι ανεξήγητη. Δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να πας προς τα εκεί. Ακόμη κι αν ξέρεις ότι είναι λάθος, πηγαίνεις. Μετά βέβαια καταλαβαίνεις.

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ μαθαίνουμε τον εαυτό μας. Επειδή, όπως λέει η αγαπημένη μου φίλη Γωγώ Μπρέμπου, στον έρωτα μπαίνεις ολόκληρος. Κι έτσι μπορείς να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου. Γι' αυτό και καμία ερωτική ιστορία δεν είναι χαμένη υπόθεση.

ΛΙΓΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΑΘΕΡΑ μέσα στο χρόνο. Οι φίλοι μου, ο αδελφός μου, η αγάπη των γονιών μας, με όλα τους τα λάθη. Και η σχέση που δημιούργησα με τον εαυτό μου. Με πολύ κόπο και επιμονή προσπάθησα να καταλάβω ποια είμαι - και είμαι ακόμη στο δρόμο.

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ όταν αλλάζει η μυρωδιά στο δέρμα.

Από τον Aντώνη Κυριαζάνο

(Δημοσιεύτηκε στη Madame Figaro Σεπτέμβριος 2010)

Ιούλιος 2018

>