top article

Στη νέα ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα Το θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών η μεταμόρφωση της Αγγελικής Παπούλια είναι πλήρης, στο βάθος όμως χτυπάει δυνατά η ίδια φλέβα: η τέχνη του ηθοποιού, η ερμηνεία του ρόλου, η προσπάθεια να φτάσεις στο τέλος, εκεί όπου είσαι "μια άλλη", αυτό που σου ζητάει ο σκηνοθέτης, αυτό που θέλεις να δώσεις. Η συνέχεια επί της οθόνης στις 21 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους. Μέχρι τότε μερικές αποκαλύψεις, ό,τι επέτρεψε η μικρή ρωγμή της ιδιαίτερης αυτής ηθοποιού.

Η ηρωίδα που υποδύομαι είναι αστυνομικός και διοικητής του τμήματος στο Μεσολόγγι. Παρ’ όλα αυτά, ζει με έναν τρόπο αυτοκαταστροφικό, νιώθει πιεσμένη στο μικρό και έντονα πατριαρχικό τόπο όπου ζει, έχει ένα παιδί 15 ετών, πίνει πολύ, έχει πολύ χιούμορ, αυτοσαρκάζεται και όλα αυτά δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Μέχρι που βρίσκει έναν τρόπο για να ξεφύγει από αυτή την παγίδα, να ξεφύγει από την κλειστή κοινωνία του Μεσολογγίου, ακόμη και από τη ζωή στην οποία είναι καταδικασμένη να ζει. Στο τέλος καταφέρνει να δημιουργήσει μια άλλη πραγματικότητα. Και αυτό είναι το θετικό.

Για τον Σύλλα Τζουμέρκα αυτή είναι η τελευταία ταινία μιας τριλογίας. Η πρώτη ταινία Χώρα Προέλευσης ήταν η Κόλαση. Η Έκρηξη ήταν το Καθαρτήριο. Και τώρα το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών εκπροσωπεί το τελευταίο μέρος, τον Παράδεισο. 

Με τον Γιώργο Λάνθιμο συνεργαστήκαμε σε τρεις ταινίες: τον Κυνόδοντα, τις Άλπεις και τον Αστακό. Αναπτύχθηκε μια επικοινωνία μεταξύ μας που σε κάθε ταινία είχε κι άλλες απολήξεις. Στον Κυνόδοντα κάναμε πρόβες επί ένα μήνα, στις Άλπεις δεν κάναμε καθόλου επειδή οι περισσότεροι συντελεστές ήταν ερασιτέχνες ηθοποιοί και στον Αστακό πολύ λίγες επειδή, μαζεμένοι όλοι σε ένα ξενοδοχείο στην Ιρλανδία, όπου έγιναν τα γυρίσματα, δεν είχαμε καθόλου χρόνο. Δε συζητούσαμε πολύ τους ρόλους μας, ο Γιώργος δεν τους αναλύει, δεν κάναμε αυτό που λένε "ψυχολογική ανάλυση των χαρακτήρων". Μεταξύ μας αναπτύχθηκε ένας υπόγειος τρόπος επικοινωνίας χωρίς συζητήσεις και εξηγήσεις, αλλά, θα έλεγα, μέσα από μια "σωματικότητα". Σε όλες τις ερμηνείες μου στις ταινίες του Λάνθιμου αυτός ήταν ένας τρόπος για να καταλάβω και να αποδώσω το ρόλο όπως τον ήθελε.

Ζω ανάμεσα στην Αθήνα και το Βερολίνο. Μου αρέσει να μοιράζω τη ζωή μου ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο πόλεις, διαθέτουν διαφορετικούς ρυθμούς και ένα άλλο "τοπίο". Αυτή η εναλλαγή τοπίου με κάνει να βρίσκομαι συνεχώς σε μια εγρήγορση, που και επιδιώκω στη ζωή μου και μ’ αρέσει. Δεν ανήκω κάπου, δε θέλω να ανήκω κάπου, ούτε καν σε μια πόλη.

Ποτέ δεν αντιλαμβανόμουν τον εαυτό μου μόνο ως ηθοποιό, τον ένιωθα πάντα και ως σκηνοθέτη. Δε μου ήταν ποτέ αρκετό να είμαι μέσα σε κάτι, ήθελα να μπορώ να "βγω" από αυτό, να το παρατηρώ, να το βελτιώνω, να το προεκτείνω.

Η δουλειά μου μού δίνει πολλή χαρά επειδή είναι μια συνεχής αναμέτρηση με τα όριά μου. Μου φαινόταν πάντα πολύ ικανοποιητικό να μπορώ να ξεπερνάω τα όριά μου, να είμαι κάτι περισσότερο από αυτό που νομίζω πως είμαι, από αυτό που νομίζω κάθε φορά πως μπορώ να κάνω. Νομίζουμε ότι πλέουμε σε ένα συγκεκριμένο κύκλο. Εγώ προσπαθούσα πάντα να τον μεγεθύνω για να μεγαλώσω μαζί και τα όριά μου: τα όρια των δυνατοτήτων μου, της προσωπικότητάς μου, τα ψυχικά μου όρια, ακόμη και τα γεωγραφικά μου όρια.

Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη της Αγγελικής Παπούλια, στη Madame Figaro Νοεμβρίου, που κυκλοφορεί στα περίπτερα

Ιούλιος 2018

>