Η πρωταγωνίστρια της ταινίας Αν... του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, αποφεύγει τις συνεντεύξεις. Για τη Madame Figaro έκανε ευτυχώς μια εξαίρεση. Απo τις Όλγα Φίλιππα και Βάσω Παπαγιαννακοπούλου

Έχει μια εκπληκτική σχέση με το σώμα της. Η κίνησή της είναι αέρινη, ρυθμική, γυναικεία, σαν να χορεύει διαρκώς σε μια νοητή μουσική που παίζεται μόνο για εκείνη. Και παρά τη μικρόσωμη διάπλασή της, το εκτόπισμά της στη σκηνή είναι επιβλητικό και μεγαλοπρεπές, στοιχείο που συναντάς πολύ σπάνια σε ηθοποιό. Μπορεί να ευθύνονται τα 15 χρόνια χορού (έχει δίπλωμα δασκάλας χορού από την Ακαδημία I.S.T.D του Λονδίνου). Ή, το πιο πιθανό, η φύση να ήταν πολύ γενναιόδωρη μαζί της.

Η Μαρίνα Καλογήρου είναι ένα ιδιαίτερο κορίτσι, με πλεόνασμα ταλέντου και μια ομορφιά που σε παραπέμπει στην εύθραυστη θηλυκότητα πάλαι ποτέ εποχών. Ένα κορίτσι-αερικό, που έχει πέσει από τον ουρανό για μια στιγμή και πάλι, έτσι ξαφνικά, θα χαθεί. Δεν ξέρεις αν είναι μαμά (είναι!), δεν ξέρεις αν βγαίνει σ’αυτή την πόλη (μάλλον!), δεν έχει ούτε καν digital ίχνη στο διαδίκτυο (τα email που ανταλλάξαμε προήλθαν από λογαριασμούς τρίτων!). Ξέρεις όμως αυτά που πρέπει και αυτό της αρκεί: τη δουλειά της. Είναι η Έλλη Λαμπέτη της τηλεοπτικής σειράς Τελευταία Παράσταση, η έφηβη Κατίνα στις Μάγισσες της Σμύρνης, η Άννα στην ταινία Πολίτικη Κουζίνα του Τάσου Μπουλμέτη, η Αλεξάνδρα στην Αληθινή Ζωή του Πάνου Κούτρα και η ελληνική συμμετοχή στο Tomb Rider 2 με την Αντζελίνα Τζολί. Και αυτόν το χειμώνα είναι η Χριστίνα, η πρωταγωνίστρια του Χριστόφορου Παπακαλιάτη στην πρώτη του κινηματογραφική ταινία Αν... Μια ταινία που βασίζεται στην θεωρία του Sliding Doors, όπως αποκαλούν οι Άγγλοι τις τυχαίες, αλλά τόσο καθοριστικές για τη ζωή μας συμπτώσεις. Αν λοιπόν ο Δημήτρης (Χριστόφορος Παπακαλιάτης) γνώριζε τη Χριστίνα, πώς θα ήταν η σχέση τους; Και αν ο Δημήτρης δεν γνώρισε τη Χριστίνα, πώς θα διαχειριζόταν τη μοναξιά και τα προσωπικά του αδιέξοδα στην Ελλάδα της κρίσης; Αφηγητές αυτής της ιστορίας είναι η Μάρω Κοντού και ο Γιώργος Κωνσταντίνου που ανασταίνουν κινηματογραφικά το ζεύγος Κοκοβίκου, τον Αντωνάκη και την Ελενίτσα από την κλασική ταινία Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα.

Η ταινία αρχίζει με το ζεύγος να απευθύνεται στο κοινό και να λέει, «Είμαστε εδώ για να σας πούμε μια ερωτική ιστορία. Δεν είναι η δική μας ιστορία, αλλά το παιχνίδι του έρωτα στο χρόνο, που είναι πάντα ίδιο και διαχρονικό». Για τη Μαρίνα όπως κάθε έρωτας είναι μοναδικός.

Πιστεύεις στον έρωτα που κρατάει για πάντα, όπως στην περίπτωση της Ελενίτσας και του Αντωνάκη;

Πιστεύω σε όλα, γιατί έχω δει πως όλα μπορεί να συμβούν. Είναι σπάνιος βέβαια αυτός ο έρωτας, αλλά υπάρχει.

Συμφωνείς με εκείνους που πιστεύουν ότι τα εμπόδια θρέφουν τον έρωτα;

Και ναι και όχι. Τα εμπόδια κάποιες φορές αυξάνουν τον πόθο για τον άλλον και ο πόθος τρέφει τον έρωτα. Αλλά δεν είναι κι απαραίτητο!

Τι διαφορά πιστεύεις έχει η δικιά μας γενιά από αυτή των γονιών μας στον τρόπο που ερωτευόμαστε;

Νομίζω πως κάθε έρωτας είναι μοναδικός. Αυτό δεν έχει σχέση με την εποχή. Το παιχνίδι του έρωτα υπάρχει πάντα αλλά δεν είναι ποτέ το ίδιο.

Ποια συστατικά συνθέτουν για σένα μια “καλή σχέση”;

Καλή σχέση θα έλεγα πως είναι η σχέση δύο ανθρώπων που είναι -σχετικά!- ολοκληρωμένοι και ευτυχισμένοι από μόνοι τους και συναντιούνται για να μοιραστούν την αγάπη τους και να εξελιχθούν μαζί και όχι για να καλύψουν ο ένας τα κενά του άλλου.

Ο έρωτας τελικά είναι θέμα τύχης;

Ο έρωτας είναι κάτι που μας γοητεύει και μας εξιτάρει όλους και κάνει τη ζωή μας πιο όμορφη και πιο μαγική. Και όταν συμβαίνει, ναι, είμαστε πολύ τυχεροί.

Λογική ή συναίσθημα; Τι υπερισχύει σε σένα;

Νομίζω πως ο έρωτας δεν έχει καμία σχέση με τη λογική. Γενικότερα, λειτουργώ πάντα με το ένστικτο και μ’ αυτό που μ’ ευχαριστεί, αλλά τώρα τελευταία προσπαθώ να «γειωθώ» λιγάκι και να λάβω υπ’ όψιν μου και λίγο αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα!

To Αν... είναι η πρώτη κινηματογραφική ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Πώς ήταν η συνεργασία σας;

Πολύ καλή από την αρχή μέχρι το τέλος. Ήταν πολύ δεκτικός στον τρόπο μου κι εγώ στον δικό του κι έτσι συνεργαστήκαμε χωρίς δυσκολίες. Ειδικά για τον Χριστόφορο αυτό ήταν πολύ σημαντικό, γιατί κρατούσε τριπλό ρόλο: σεναριογράφου, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή.

Τι θαύμασες στον Χριστόφορο, αλλά και τι σε «δυσκόλεψε» στη συνεργασία σας;

Θαυμάζω την ικανότητά του να χειρίζεται έξυπνα και γρήγορα 500 πράγματα το λεπτό και αυτό ασταμάτητα, επί μήνες. Δεν μπορώ να πω πως κάτι με δυσκόλεψε, γιατί ακόμα κι όταν διαφωνούσαμε είχα πάντα στο νου μου να τον βοηθήσω και να τον υποστηρίξω σ’ αυτό που κάνει και όχι να τον δυσκολέψω. Έτσι, κάποιες λίγες φορές που ζοριστήκαμε έκανα πίσω. Κι ο Χριστόφορος, επειδή είναι πολύ έξυπνος, αλλά και πολύ εντάξει, το εκτιμούσε και το αναγνώριζε. Δεν το εκμεταλλεύτηκε ποτέ.

Αυτή είναι μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις σου. Γιατί απέχεις από τη δημοσιότητα και τα μίντια;

Όταν δίνεις μια συνέντευξη, απευθύνεσαι σε πολύ κόσμο. Κι όταν απευθύνεσαι σε πολύ κόσμο, πιστεύω πως πρέπει να έχεις κάτι σημαντικό να πεις. Κι εγώ δεν νιώθω ότι έχω να πω κάτι που θα αφορά σε τόσους ανθρώπους.

Από μετριοπάθεια;

Όχι, δεν είναι μετριοπάθεια. Ειλικρινά έτσι νιώθω. Νιώθω πως δεν έχω φτάσει ακόμα σ’ αυτό το επίπεδο ωριμότητας και σοφίας ώστε να μοιραστώ δημόσια τις σκέψεις μου και τις απόψεις μου. Προς το παρόν τουλάχιστον. Μπορεί σε 5 ή σε 10 χρόνια να νιώθω πιο κατασταλαγμένη και ώριμη μέσα μου και να έχω πράγματα να πω.

Ποια είναι η σχέση σου με τα social media; Έχεις facebook, twitter;

Δεν έχω απολύτως καμία σχέση. Κάθε φορά που κάθομαι μπροστά σε υπολογιστή νιώθω πως χάνω πολύτιμο χρόνο.

Ένας θεατρικός ρόλος που ονειρεύεσαι;

Ο ρόλος που ονειρευόμουν τα τελευταία 3 χρόνια είναι ο ρόλος που θα παίξω αυτόν το χειμώνα στο θέατρο. Το έργο λέγεται Μετάξι και είναι η πιο υπέροχη ιστορία που έχω διαβάσει. Η ιστορία ενός άντρα που ζει το 1860 στη Γαλλία και κάνει ένα ταξίδι στην Ιαπωνία. Είναι μια πολύ ποιητική και πολύ ερωτική ιστορία. Θα παίζουν η Μάνια Παπαδημητρίου, ο Αντώνης Φραγκάκης, η Βάλια Παπαχρήστου, κι εγώ. Θα το σκηνοθετήσει η Μαριάννα Κάλμπαρη και θα παιχτεί σ’ έναν καινούργιο χώρο σε παραγωγή του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου. Η πρεμιέρα μας θα γίνει στις 11 Ιανουαρίου.

Μια συνεργασία που θα ήθελες πολύ;

Θα ήθελα πολύ να ξαναδουλέψω με τον Θόδωρο Τερζόπουλο, που ήταν ο πρώτος μου σκηνοθέτης στο θέατρο, το 2000. Και επίσης με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό.

Ηθοποιοί, Έλληνες ή ξένοι, που θαυμάζεις;

Θαυμάζω πάντα έναν ηθοποιό που θα με συγκινήσει και θα με κάνει να χαθώ μέσα στην ερμηνεία του. Τον θαυμάζω βαθιά. Και υπάρχουν πάρα πολλοί καλοί ηθοποιοί που πετυχαίνουν μαγικές στιγμές. Αγαπώ πολύ τη Σοφία Χιλλ και την Ελένη Κοκκίδου και από ξένους τον Σον Πεν, την Ρόμπιν Ράιτ Πεν, τη Μέριλ Στριπ.

Νιώθεις ότι η σχέση σου με την υποκριτική είναι καρμική;

Παλιότερα θα σου απαντούσα όχι. Τώρα πια νομίζω πως ναι.

Θυμάσαι εκείνη τη μία καθοριστική στιγμή που αποφάσισες ότι θα γίνεις ηθοποιός;

Ναι. Ήμουν 7 χρονών σε μια ομάδα θεατρικού παιχνιδιού. Παρασύρθηκα από το παιχνίδι και έχασα τον κόσμο… θυμάμαι το ίδιο απόγευμα να κοιτάζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη και να το ξέρω.

Μπορεί ένας ηθοποιός σήμερα να ζήσει από τη δουλειά του;

Αναγκαστικά ζω από αυτή τη δουλειά, που όμως δεν είναι δουλειά είναι τέχνη. Λέω αναγκαστικά γιατί δεν έχω μπορέσει να κάνω τίποτε άλλο όσες φορές το σκέφτηκα και το προσπάθησα.

Τι θα σε έκανε να εγκαταλείψεις το επάγγελμα του ηθοποιού;

Μια οποιαδήποτε όμορφη αλλαγή που θα με γέμιζε και θα με ευχαριστούσε το ίδιο. Πάντως με κάποιον τρόπο την χρειάζομαι την τέχνη στη ζωή μου, έστω ως θεατής

Τι διαφορά μπορεί να έχει ένας καλλιτέχνης από έναν τεχνοκράτη;

Οι καλλιτέχνες αγαπούν τη ζωή μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο. Αφήνονται να παρασυρθούν από μη λογικά πράγματα. Ακούνε περισσότερο το σώμα και την ψυχή τους και λιγότερο το νου τους. Μέσα από την έμπνευση και τη δημιουργία προσεγγίζουν ένα θεϊκό, ένα μαγικό στοιχείο. Αλλά νομίζω πως κάθε δημιουργικός άνθρωπος είναι καλλιτέχνης, όπως για παράδειγμα ένας κηπουρός ή ένας σεφ! Από την άλλη οι «μη-καλλιτέχνες» φαντάζομαι έχουν άλλα καλά. Είναι σίγουρα πιο ισορροπημένοι, ζουν πιο απλά και πιο ήσυχα, έχουν ένα πρόγραμμα που κάνει πιο αρμονική τη ζωή τους.

Τι σε εκνευρίζει στη σημερινή Ελλάδα;

Με στεναχωρεί πολύ που δεν νιώθω την ασφάλεια και την ελευθερία που ένιωθα παλιότερα. Να σου πω την αλήθεια τίποτα απ’ όλα αυτά που γίνονται τώρα στη ζωή μας δεν με πειράζει τόσο πολύ, όσο το ότι αρχίζει να γίνεται πολύ έντονη η βία γύρω μας. Και αυτό φέρνει την ανασφάλεια και τον φόβο. Χάνουμε το πολυτιμότερο πράγμα που είχαμε σ’ αυτή τη χώρα και αυτή την πόλη. Την ελευθερία να ζούμε ξέγνοιαστοι οποιαδήποτε ώρα σε οποιοδήποτε χώρο, μέσα στα σπίτια μας κι έξω στους δρόμους.

Για ποιο κατόρθωμά σου νιώθεις περήφανη;

Νομίζω πως μ’ αρέσει το ότι νιώθω κάθε μέρα που περνάει να γίνομαι καλύτερη και σοφότερη. Το ότι δεν θα γύριζα ούτε μία μέρα πίσω στη ζωή μου.

ΑΝ...

Η Μαρίνα Καλογήρου απαντάει σε ένα γρήγορο παιχνίδι υποθέσεων:

Αν έπρεπε να εγκαταλείψεις τη δουλειά σου για ένα μεγάλο έρωτα θα.... το έκανα ευχαρίστως. Έτσι κι αλλιώς οι έρωτες δεν κρατάνε πολύ!

Αν έπρεπε να διαλέξεις έναν μόνο ρόλο, αυτός θα ήταν... αυτός που θα παίξω φέτος το χειμώνα στο θέατρο. Αυτός ο ρόλος με ενθουσιάζει.

Αν έπρεπε να ζήσεις σε μια άλλη πόλη, θα πήγαινες... Στην Κωνσταντινούπολη, στο Βανκούβερ, στη Φλωρεντία, στο Δελχί, στη Σεβίλλη, στη Mπριζευχαρίστως σε πολλές!

Αν περιέγραφες τον εαυτό σου με πέντε λέξεις αυτές θα ήταν... Ελευθερία, χαρά, τελειομανία, ξεροκεφαλιά, δύναμη.

Αν μπορούσες να αλλάξεις τρία πράγματα στο χώρο του θεάτρου, θα... απελευθέρωνα τη σχέση της τέχνης με το χρήμα. Αυτό θα έφτανε νομίζω.

Αν μπορούσες να ξεπεράσεις έναν φόβο σου, αυτός θα ήταν.... Ο φόβος για οποιαδήποτε απειλή.

Αν είχες μαγικές δυνάμεις, θα ήθελες να... Θα εξαφάνιζα και την παραμικρή μορφή βίας από τον πλανήτη και θα έδινα νερό και φαγητό σε όλους τους ανθρώπους του κόσμου.

Αν γινόσουν πολιτικός, θα άλλαζες... κανείς δεν θα ήθελε να γίνω πολιτικός.

Αν η ευτυχία ήταν μία εικόνα, θα ήταν... Έξω από τον κόσμο σε απόλυτη ησυχία και μέσα στον κόσμο σε δημιουργία, έμπνευση και απόλαυση.

 

 

Ιούλιος 2018

>