Αρκεί μόνο να παρατηρήσει κανείς τον προσωπικό χώρο ενός καλλιτέχνη για να καταλάβει την έμπνευση, τις ιδέες, τα μυστικά, την αισθητική και το χαρακτήρα του. Ο Antonio Marras μας υποδέχεται στο δεύτερο σπίτι του, στα παριζιάνικο ατελιέ του.

ANTONIO MARRAS
Καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου Kenzo

Ποιο είναι το κυρίαρχο στοιχείο στη διακόσμηση του ατελιέ σας;

Το μεγαλοπρεπές ξενοδοχείο Desmarets, ένα αριστούργημα της εποχής του Γαλλικού Διαφωτισμού, του Γάλλου αρχιτέκτονα Pierre Cailleteau, ήταν επιλογή του ίδιου του Kenzo. Αρχιτέκτονες από το Μιλάνο ανέλαβαν να διατηρήσουν τo ύφος Fragonard σε όλους τους χώρους - ακόμη και στο μικρό γραφείο μου το ταβάνι είναι διακοσμημένο με επίχρυσα χερουβείμ που μου δίνουν ουράνια φώτιση. Οι υπόλοιποι χώροι έχουν διαμορφωθεί έτσι ώστε να συνδυάζουν το κλασικό στοιχείο με το ύφος μιας κατοικίας. Το λευκό χρώμα, το λιτό ύφος, τα ανάγλυφα στους τοίχους και η ζεν ατμόσφαιρα κυριαρχούν.

Πώς είναι να εργάζεστε σε μία τέτοια ατμόσφαιρα;

Φτάνω κάθε πρωί στις 8.30. Μόνος, διαβάζοντας ένα βιβλίο διαλογισμού μέσα στη γαλήνια σιωπή, παρατηρώντας το φως της αυλής, πίνω αργά τον καφέ μου, που φτιάχνω σε μια αυθεντική ιταλική καφετιέρα Bialetti. Έπειτα βλέπω τα καινούργια υφάσματα που έχουν έρθει και συνεχίζω τη δουλειά μου στο ευρύχωρο, κατάλευκο showroom, όπου με περιμένουν μαντίλια, αξεσουάρ… Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει νεκρός χρόνος. Ένα διάλειμμα των 30 λεπτών για φαγητό στο μπιστρό Clyde, εδώ δίπλα, και πάλι πίσω. Σπάνια φεύγω πριν από τις 8 το βράδυ.

Ποια αντικείμενα δεν αποχωρίζεστε;

Μου αρέσει πολύ το λιτό γραφείο μου με την πολυχρησιμοποιημένη καρέκλα. Και τα δύο ήταν του Kenzo. Στο σεκρετέρ είναι κρυμμένες οι πορσελάνινες μαρκησίες μου και περίπου τριάντα μινιατούρες εταίρες του 18ου αιώνα, που αγόρασα από έναν παλιατζή. Δεν αποχωρίζομαι ποτέ το ιαπωνικό πινέλο μου, τα μελάνια από την Κίνα και τα φύλλα περγαμηνής, που τα μουτζουρώνω ακατάπαυστα. Κι επειδή είμαι προληπτικός, δεν αποχωρίζομια ποτέ το καρνέ μου που διαρκώς στολίζω με μάσκες και δαντέλες, όπως και ένας μαθητής το λεύκωμά του. Έχω και μία κουδούνα από ένα βοσκό στη Σαρδηνία, που μου θυμίζει τις χωρικές ρίζες μου, την αγαπημένη μου γη.

Ιούλιος 2018

>