Αρκεί μόνο να παρατηρήσει κανείς τον προσωπικό χώρο ενός καλλιτέχνη για να καταλάβει την έμπνευση, τις ιδέες, τα μυστικά, την αισθητική και το χαρακτήρα του. Ο Kris Van Assche μας υποδέχεται στο δεύτερο σπίτι του, στα παριζιάνικο ατελιέ του. Επιμέλεια: Αθηνά Παπακώστα

Σχεδιαστής του brand Kris Van Assche και καλλιτεχνικός διευθυντής του Dior Homme

ΤΙ ΕΠΗΡΕΑΣΕ ΤΟ ΥΦΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗΣ;
Πρώτα από όλα η ίδια η γειτονιά, η δημοφιλής συνοικία de la Republique, η οποία αντανακλά την ιστορία του Παρισιού. Είμαι ενθουσιασμένος με αυτή την ακατέργαστη μορφή του βιομηχανικού design. Η τζαμαρία και η αυλή αντανακλούν το φως, κάνοντας το χώρο να μοιάζει με αυθεντικό ατελιέ ενός καλλιτέχνη. Μου αρέσει που πλέον έχω οικειοποιηθεί αυτό το γραφείο, το οποίο βρίσκεται στο τέλος ενός μεγάλου διαδρόμου και δεν το πλησιάζει κανείς. Τέλος, ένα απόκτημα που εκφράζει αθωότητα και έχει μεγάλη συναισθηματική αξία για μένα είναι αυτά τα μαθητικά καθίσματα. Βρίσκονταν στο Βέλγιο, στο σχολείο που διηύθυνε η γιαγιά μου, η γυναίκα που με έμαθε να ράβω.

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΡΓΑΖΕΣΤΕ ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ;
Φτάνω στο γραφείο στις
10 το πρωί. Ο Bruno, το δεξί μου χέρι, μου δίνει το πρόγραμμα της ημέρας, κάνουμε fittings και επιλέγουμε υφάσματα. Αξιολογώ τα σχέδια και κάνω casting για τις αντρικές κολεξιόν. Σχεδιάζω πάντα στο γραφείο μου ακούγοντας electro μουσική. Αγοράζω με μανία βιβλία, γιατί τα θεωρώ βασική πηγή έμπνευσης: ένα φωτογραφικό άλμπουμ με τίτλο Τελετές στην Αφρική, για παράδειγμα, ή Αφρική, ένα φωτορεπορτάζ της Λένι Ρίφενσταλ. Έχω και κάποιες γκραβούρες, αλλά τις φυλάω κοντά στον «τοίχο της έμπνευσης», όπου κολλάω διάφορες φωτογραφίες χωρίς να έχουν σχέση μεταξύ τους, δίπλα σε έναν μεγάλο πίνακα με τη Φρίντα Κάλο.Τον αγόρασα από ένα μεξικάνικο μαγαζί στο Meatpacking District στη Νέα Υόρκη. Στις 6 το απόγευμα πετάγομαι στο γυμναστήριο και επιστρέφω για να δουλέψω ως αργά.

ΠΟΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΣΤΕ;
Το Stockman μου, το βουβό μανεκέν μου, που δεν έχω αποχωριστεί τα τελευταία 15 χρόνια. Επίσης, αγαπώ μια μεγάλη ξύλινη εικόνα του Χριστού από το 1900, που βρήκα στην αγορά της Clingancourt στη Μονμάρτη. Πάνω στο γραφείο μου έχω μια παλιά, λευκή Fuji Polaroid μηχανή, αγορασμένη στο Τόκιο στα 70's, η οποία λειτουργεί ακόμη και λατρεύω το σέπια εφέ της. Επίσης έχω μία φωτογραφία της Sarah Moon, την οποία θαυμάζω και με εμπνέει πολύ. Στο λαιμό μου έχω πάντα κρεμασμένο ένα μενταγιόν από την Ουρουγουάη, που βρήκα σε μία αγορά του Μπουένος Άιρες και γράφει «Libertad o muerte» (Ελευθερία ή θάνατος). Είναι το τυχερό μου κρεμαστό.

Ιούλιος 2018

>