Στις κομεντί συνήθως ο άντρας είναι αυτός που φοβάται τη δέσμευση και η γυναίκα είναι η ρομαντική ψυχή που την πατάει ή καλείται να διαλέξει μεταξύ καριέρας και αγάπης, όση ώρα τα βιολιά παίζουν από κάτω κάποιο μελαγχολικό θέμα. Στο Αγάπη σαν Ναρκωτικό όμως, υπάρχει μία μικρή -επιφανειακή- ανατροπή: η γυναίκα (Αν Χάθαγουεϊ) εμφανίζεται τόσο ασυμβίβαστη όσο και ο φαλλοκρατικός άντρας (Τζέικ Γκίλενχαλ). Και οι δύο, δηλαδή, λένε ωραίες ατάκες και γουστάρουν το σεξ χωρίς δεσμεύσεις. Εννοείται πως αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ, καθώς το κοινό περιμένει πώς και πώς να κάνει τις δικές του προβολές.
Δημήτρης Βραχνός

Ιούλιος 2018

>