Μέσα στο νέο σπίτι της Julianne Moore στο West Village, με vintage έπιπλα και θέα στις ταράτσες της Νέας Υόρκης
Photo: Gilbert Flores / Contributor / Getty Images / Ideal Image
Στο νέο της σπίτι στο West Village, η Julianne Moore συνδυάζει τον μοντερνισμό με την ιστορία ενός προπολεμικού διαμερίσματος και τις προσωπικές της συλλογές.
Η Julianne Moore ανοίγει το νέο της σπίτι στο West Village, ένα διαμέρισμα δύο επιπέδων και δύο υπνοδωματίων, ψηλά σε ένα κτίριο της δεκαετίας του 1920 που κατασκευάστηκε αρχικά ως ξενοδοχείο κατοικιών. Την οκτάμηνη ανακαίνιση ανέλαβε μαζί με τον Oliver Freundlich, αδερφό του συζύγου της, Bart Freundlich, και σχεδιαστή με τον οποίο συνεργάζεται εδώ και χρόνια. Η αγάπη της για τον μοντερνισμό συναντά εδώ τις αναλογίες ενός προπολεμικού σπιτιού, με τη βιβλιοθήκη, τα ξύλινα έπιπλα και τις συγκλονιστικές θέες προς τις ταράτσες της Νέας Υόρκης να καθορίζουν την ατμόσφαιρα.
Η βιβλιοθήκη δίνει τον τόνο
Στην είσοδο, που λειτουργεί και ως βιβλιοθήκη, οι υπάρχουσες λακαρισμένες βιβλιοθήκες σε γκριζοκάστανη απόχρωση διατηρήθηκαν και εντάχθηκαν στη νέα σύνθεση. Τα βιβλία καταλαμβάνουν τα ράφια με την ανεπιτήδευτη πυκνότητα μιας συλλογής που χρησιμοποιείται, ενώ το μεγάλο ξύλινο τραπέζι του Pierre Chapo αφήνει χώρο για διάβασμα και εργασία. Οι στρογγυλεμένες ακμές του, τα εμφανή νερά του ξύλου και τα κυλινδρικά πόδια του συγκεντρώνουν το βλέμμα χωρίς να διαταράσσουν την ηρεμία του δωματίου.
Ο Chapo αποτελεί εύστοχη επιλογή για έναν τέτοιο χώρο, αφού στο έργο του Γάλλου δημιουργού, η επεξεργασία του μασίφ ξύλου και οι κατασκευαστικές συνδέσεις έχουν την ίδια βαρύτητα με τη μορφή, καθώς η ξυλουργική γνώση συμμετέχει άμεσα στον σχεδιασμό. Δίπλα στις γεμάτες βιβλιοθήκες και στις μαύρες καρέκλες, το τραπέζι προσθέτει εκείνη τη χειροποίητη ακρίβεια που αναγνωρίζει κανείς πρώτα στην επιφάνεια και έπειτα στη συνολική κατασκευή.
Διαβάστε Επίσης
Μαύρα καθίσματα, ανοιχτοί τοίχοι και μία κόκκινη καρέκλα
Στο καθιστικό, τα σκούρα καθίσματα του Charles Pfister για την Knoll αποκτούν καθαρό περίγραμμα πάνω στο ανοιχτό χαλί. Οι χαμηλοί, συμπαγείς όγκοι τους οργανώνουν τη σύνθεση, ενώ το ξύλινο τραπέζι και τα μικρότερα σκαμνιά μεταβάλλουν διακριτικά τις κλίμακες, ενώ μια κόκκινη καρέκλα εισάγει μια ζωηρή χρωματική παρουσία, αρκετή για να κρατήσει τη σχεδόν ουδέτερη παλέτα σε εγρήγορση.
Η συλλογή καθισμάτων που σχεδίασε ο Pfister το 1971 συνδέεται με τη δική του αντίληψη περί συγκρατημένης κομψότητας. Στο σπίτι της Moore, αυτή η πειθαρχία συνυπάρχει με τις ακανόνιστες γραμμές του ξύλου, τα κεραμικά και τα βιβλία, ενώ η προσοχή περνά από τις αναλογίες ενός καθίσματος στην υφή ενός αντικειμένου και από εκεί στο φως που εισέρχεται από τα παράθυρα.
Τα έπιπλα έχουν προηγούμενες ζωές
Οι γαλλικές καρέκλες που αγόρασε η Moore στο Παρίσι το 1995 έχουν μεταφερθεί σε κάθε σπίτι της έκτοτε. Στη νέα κατοικία, οι παλιές αγορές συνδυάζονται με καινούργια αποκτήματα, όπως το τραπέζι του Chapo και τα καθίσματα του Pfister. Ακόμη και ύφασμα που είχε χρησιμοποιηθεί για κουρτίνες αξιοποιήθηκε ξανά για σκίαστρα.
Αυτή η συνέχεια φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίο συνυπάρχουν τα αντικείμενα, ένα καλάθι κοντά στα βιβλία, κεραμικά πάνω σε ξύλινες επιφάνειες και διαφορετικά καθίσματα γύρω από το ίδιο τραπέζι επιτρέπουν στον χώρο να διατηρεί τις επιμέρους ιστορίες του. Η Moore και ο Freundlich, στην έκτη κοινή τους συνεργασία, προχώρησαν σε προσεκτικές επεμβάσεις, με αποθηκευτικούς χώρους στην κουζίνα και στην κρεβατοκάμαρα, αφήνοντας παράλληλα αρκετό ελεύθερο δάπεδο για τη yoga της ηθοποιού.
Διαβάστε Επίσης
Η Νέα Υόρκη περνά μέσα από τα παράθυρα
Σε μία από τις εικόνες, η Moore κάθεται στο ενσωματωμένο κάθισμα ενός μεγάλου παραθύρου, με τη φύτευση της βεράντας ακριβώς πίσω της. Το ανοιχτόχρωμο ύφασμα, ο ανοιχτός τόνος του τοίχου και το ξύλινο δάπεδο αφήνουν το πράσινο να εισέλθει στη χρωματική σύνθεση του δωματίου. Από το διαμέρισμα φαίνονται υδατόπυργοι, διακοσμητικές τοιχοποιίες και κήποι στις ταράτσες, οι μικρές αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες που συχνά χάνονται όταν διασχίζει κανείς την πόλη στο επίπεδο του δρόμου, ενώ μια μεγάλη εικόνα δάσους πάνω από έναν ξύλινο πάγκο, με τις αντανακλάσεις των παραθύρων προστίθενται στην επιφάνειά της. Το φυσικό τοπίο, η θέα της πόλης και η φύτευση των εξωτερικών χώρων εμφανίζονται έτσι στο ίδιο οπτικό πεδίο. Οι βεράντες περιλαμβάνουν και έναν μικρό κήπο με αρωματικά φυτά, τον οποίο η Moore μοιράζεται με τους γείτονές της.
