Ο "Νιόνιος" έφυγε από τη ζωή το βράδυ της Τρίτης 21 Οκτωβρίου αφήνοντας ένα τεράστιο μουσικό έργο και κοινωνικό αποτύπωμα. Θυμόμαστε αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία του με τίτλο "Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα".
Σε ηλικία 81 ετών, έφυγε από τη ζωή το βράδυ της Τρίτης ο Διονύσης Σαββόπουλος, ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες, συνθέτες και τραγουδοποιούς της χώρας μας.
Ο Σαββόπουλος επηρέασε γενιές νέων καλλιτεχνών και αγαπήθηκε από το κοινό για δεκαετίες. Το ντεμπούτο του άλμπουμ "Φορτηγό" χαρακτηρίστηκε ορόσημο για το ελληνικό τραγούδι, ενώ το "Περιβόλι του Τρελού" καθιέρωσε τη φωνή του ως μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες της εποχής.
Ο "Νιόνιος" νοσηλευόταν τις τελευταίες ημέρες σε ιδιωτική κλινική, καθώς έδινε μάχη με τον καρκίνο από το 2021. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες ήταν σε κρίσιμη κατάσταση και νοσηλευόταν στη μονάδα εντατικής θεραπείας ιδιωτικού θεραπευτηρίου έχοντας κοντά του τη οικογένειά του.
"Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα"
Πριν από λίγα χρόνια είχε προσβληθεί από καρκίνο στον πνεύμονα, όπως είχε αποκαλύψει ο ίδιος μέσα από την αυτοβιογραφία του με τον τίτλο "Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα" (εκδόσεις Πατάκη) που κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου.
Κάτι σαν κύκνειο άσμα, ο τραγουδοποιός θέλησε να μεταφέρει σε 334 σελίδες στιγμές από την επαγγελματική αλλά και την προσωπική του ζωή, για την ιστορική του συναυλία στο Ολυμπιακό Στάδιο το 1983 αλλά και εκείνη στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο το καλοκαίρι του 2017 με την συμμετοχή εξήντα χιλιάδων θεατών. Χωρίς ποτέ να ξεχνά τη μεγάλη αγάπη της ζωής του, τη σύζυγό του, Άσπα. "Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στην Άσπα, τη γυναίκα της ζωής μου. Στάθηκε δίπλα μου σε όλες μα όλες τις δύσκολες στιγμές -και δεν ήταν λίγες- να ζήσεις αγάπη μου, σε φιλώ", είχε αναφέρει ο Διονύσης Σαββόπουλος στην παρουσίαση του βιβλίου στο Μέγαρο Μουσικής τον Ιανουάριο του 2025.
"Αυτό που λέμε "Σαββόπουλος" δεν υπάρχει. Ο Σαββόπουλος είναι ένας ρόλος που τον έπλασα σιγά σιγά με τα χρόνια: Ο τύπος με τα στρόγγυλα γυαλιά, τις τιράντες, αργότερα το γενάκι, που βγαίνει στη σκηνή, φτιάχνει αυτά τα τραγούδια, κάνει σχόλια και λέει ιστορίες. Είναι ο "Σάββο", όπως τον έλεγε ο συγχωρεμένος ο Τάσος Φαληρέας. Είναι ένας άλλος. Εγώ είμαι εγώ. Χώνομαι πολλές φορές μέσα σ’ εκείνον τον άλλο. Δικός μου είναι. Χωρίς εμένα θα ήταν αέρας κοπανιστός. Τώρα όμως τον χρειάζομαι, γιατί μεγάλωσα και θα ’θελα να δω πώς ήμουν πιτσιρίκος, πώς φέρθηκα στον επαγγελματικό μου βίο, πώς ήμουν σαν σύζυγος, πατέρας και παππούς, κι ακόμα πώς ήμουν σαν πολίτης, σαν φίλος και σαν γιος. Σ’ αυτά είναι καλός ο Σάββο. Το ’χει. Σαν ρόλος, και σουξέ είχε και πείρα διαθέτει. Τώρα ο ρόλος θα μιλήσει για τον δημιουργό του. Ένα παιχνίδι είναι. Ένα κόλπο. Ελπίζω να το βρείτε διασκεδαστικό. Σε αυτό το βιβλίο ο Σαββόπουλος μιλάει για τον Νιόνιο. Αυτόν ντύνεται. Καλή ακρόαση, αγαπητοί μου, καλή ανάγνωση. Δ.Σ. " διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Από την ίδια αυτοβιογραφία θυμόμαστε αποσπάσματα που θα μείνουν στο μυαλό και στην καρδιά μας.
"Δεν τέλειωσα το Ωδείο. , προσπαθώ να συγκινήσω τον άλλον με αυτά που δεν ξέρω. Όμως αυτά υπηρετώ και σ΄ αυτά αναφέρομαι με τα λίγα μου. Έτσι κι αλλιώς, στο τέλος όλοι θα σε κρίνουν όχι απ΄ αυτά που ξέρεις αλλά απ΄ αυτά που μπόρεσες".
"Χάρη στις λέξεις εγώ έζησα μία δεύτερη ζωή, μία ζωή παράλληλη, πολλές φορές πιο αληθινή από τούτη εδώ".
"Ό,τι έγραψα είναι ένα τραύλισμα νομίζω. Αυτό είναι για μένα η μουσική: το θείο τραγούδι που ένα αδέξιο παιδί το λέει κομπιάζοντας, έχοντας στην καρδιά την ακατόρθωτη μελωδία μιας λαχτάρας για τελειότητα από ένα πλάσμα που δεν την έχει".
