Υπάρχουν ιστορίες για τις οποίες δεν μιλούν πολλοί. Αφορούν, όμως, περισσότερους από όσους φαντάζεται κανείς. Στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο σε ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, η νεαρή Μαίρη Μπουλή αποφάσισε να δώσει εικόνα σε μία από αυτές. Για να ευαισθητοποιήσει και να βοηθήσει. Κάπως έτσι, ξεκίνησε να καταγράφει με τον φακό της - και τη βοήθεια των Γεωργία Αρβανίτη και Ασημίνα Λύδια Διονυσοπούλου - την απόφαση μίας ενήλικης γυναίκας, ονόματι Δανάη, που δουλεύει σε μπαρ τη νύχτα και σπουδάζει μπαλέτο τις πρωινές ώρες να γίνει δότρια ωαρίων, φωτίζοντας κάθε στάδιο μίας διαδικασίας που στο ευρύ κοινό θυμίζει αχαρτογράφητα νερά.
Για να δημιουργηθεί το "Δεν Κοστίζει Τίποτα (At No Cost)", η Μαίρη Μπουλή χρειάστηκε να ερευνήσει, να αμφισβητήσει όσες καινούριες πληροφορίες συναντούσε και να αφιερώσει ένα σημαντικό μέρος του χρόνου της. Όπως κι έπραξε. Μετά από πέντε συνολικά χρόνια δουλειάς, η ιστορία της Δανάης απέκτησε την τελική της εικόνα, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης την Πέμπτη 12 Μαρτίου (21:00) στην αίθουσα John Cassavetes, στο λιμάνι της συμπρωτεύουσας. Ακολούθησε μία ακόμα στον ίδιο χώρο, την Παρασκευή 13 του μήνα, ενώ τώρα είναι διαθάσιμο στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ (www.online.filmfestival.gr). Μέχρι τότε, η Madame Figaro ζήτησε από τη Μαίρη Μπουλή να μάς δώσει μία εικόνα εκείνων που άπτεται το ντοκιμαντέρ της.
Τι σε ώθησε στο να δημιουργήσεις μία ταινία για τις γυναίκες που αποφασίζουν να γίνουν δότριες ωαρίων;
Όλα ξεκινούν από το γεγονός ότι γνώριζα μία κοπέλα που είχε γίνει δότρια ωαρίων. Όταν μού περιέγραψε την εμπειρία της, θεώρησα την τελευταία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Μαζί με μια φίλη μου, την Ασημίνα, σκεφτήκαμε αρχικά να δώσουμε ωάρια. Στη συνέχεια επειδή θα έπρεπε να πάρουμε ορμόνες είπαμε να μη το κάνουμε, και τότε ήρθε η ιδέα να δημιουργήσουμε ένα ντοκιμαντέρ για αυτό το θέμα.
Πόσο χρόνο χρειάστηκες μέχρι να πεις ότι το ντοκιμαντέρ σου είναι έτοιμο;
Αρκετό. Είναι ένα αποτέλεσμα πέντε ετών δουλειάς. Η αλήθεια είναι ότι από τη στιγμή που αποφάσισα ότι θέλω να δημιουργήσω το εν λόγω ντοκιμαντέρ μέχρι τη στιγμή που ξεκίνησα πράγματι την υλοποίηση του μεσολάβησε ένα διάστημα παύσης, κυρίως λόγω των επαγγελματικών που υποχρεώσεων. Χρειάστηκα περίπου ένα χρόνο για να κάνω έρευνα και να βρω τη Δανάη και άλλα τέσσερα για το γύρισμα, το μοντάζ και το post production.
Ήταν εύκολο να βρεις μία γυναίκα που να είναι δότρια ωαρίων και να επιθυμεί να καταγραφεί η ιστορία της;
Δεν ήταν δύσκολο. Γενικά, αυτό που έμαθα μέσα από την έρευνα είναι ότι δεν είναι τόσο λίγες οι γυναίκες ηλικίας 18-35 ετών που γίνονται δότριες ωαρίων. Υπήρχαν, όμως, εμπόδια τεχνικής φύσεως. Για παράδειγμα, Η κλινική δεν μας επέτρεψε ούτε να δείξουμε το όνομα της ούτε να τραβήξουμε πλάνα εντός της κλινικής. Ευτυχώς οι γιατροί ήταν θετικοί στο να κάνουμε γυρίσματα στα προσωπικά τους ιατρεία.
Στο ντοκιμαντέρ, στήριγμα της Δανάης είναι η συγκάτοικός της. Γιατί δεν βλέπουμε αρκετά τους γονείς της;
Οι γονείς της Δανάης μένουν στην Κρήτη, μακριά από την ίδια. Όταν μεγαλώνεις και συγκατοικείς με μία φίλη σου, κάτι το οποίο συμβαίνει και στην περίπτωσή μας, η συγκάτοικός σου γίνεται η οικογένειά σου. Οπότε, ο λόγος που απουσιάζουν είναι οργανικός. Μέσα από αυτή, όμως, τη συνθήκη, μου αρέσει που τελικά η ηρωίδα μου, ένας γυναικείας χαρακτήρας δεν προσδιορίζεται από τη σχέση της με τους άλλους – όποιοι κι αν είναι αυτοί, αλλά από την ιστορία της.
Αναφέρθηκες στο κομμάτι της έρευνας. Υπάρχουν στοιχεία σχετικά με τη δωρεά ωαρίων που σε εξέπληξαν αρνητικά ή θετικά;
Το πρόβλημα είναι ότι δεν με εξέπληξε κάτι ευχάριστα. Στον αντίποδα, με απογοήτευσε ότι, βάσει του δικού μου δείγματος, αρκετές γυναίκες ζορίστηκαν σωματικά. Δεν ισχύει για όλες, αλλά για περισσότερες από τις μισές περιπτώσεις που ερεύνησα. Ένα στοιχείο που με λύπη διαπίστωσα είναι ότι υπάρχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα ωάρια αυτά καθαυτά, παρά για τη γυναίκα που επιλέγει να τα προσφέρει. Απόδειξη αυτού είναι το γεγονός ότι οι περισσότερες κλινικές επικοινώνησαν με τις δότριες αποκλειστικά για να ρωτήσουν αν θα τους ενδιέφερε να επαναλάβουν την διαδικασία και όχι για να διερευνήσουν την κατάσταση της υγείας τους.
Εσύ και η Δανάη ανήκετε στην ίδια ηλικιακή ομάδα. Μετά από αυτή την ομαδική δουλειά, δεθήκατε περισσότερο;
Νομίζω ότι το γεγονός ότι είμαστε πλέον φίλες απαντά στο ερώτημα. Δεν μπορείς και να μη δεθείς όταν το θέμα είναι τόσο προσωπικό. Όταν πηγαίναμε στο γιατρό, όταν έπρεπε να ανοίξω την κάμερα, μιλούσαμε και οι δύο σε α’ πληθυντικό πρόσωπο, όπως τα ζευγάρια (γελάει).
Ποια ήταν η πρώτη αντίδραση της Δανάης όταν είδε το ντοκιμαντέρ;
Αρχικά, το είδαμε μαζί. Ήταν σημαντικό για εμένα να το έχει δει και να σιγουρευτώ ότι αισθάνεται άνετα πριν προχωρήσουμε στην προβολή του στο ευρύ κοινό. Κάτσαμε μαζί να το δούμε. Όταν η ταινία τελείωσε μου είπε ότι κατάλαβε πράγματα για τον εαυτό της. Την περίοδο που έδινε ωάρια ζοριζόταν πολύ, αλλά ήταν σε άρνηση. Η παρατήρηση του εαυτού της αρκετό χρονικό διάστημα μετά τη βοήθησε να συνειδητοποιήσει τι περνούσε τότε. Σίγουρα δεν της είναι εύκολο να το βλέπει, αλλά είναι χαρούμενη για τη ταινία που φτιάξαμε και πιστεύουμε και οι δύο ότι έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει πολλές νέες κοπέλες να καταλάβουν καλύτερα τον κόσμο της δωρεάς ωαρίων.
