Studio Panoulis
200 χρόνια μετά την ηρωική Έξοδο, η ιστορία του Μεσολογγίου ζωντάνεψε ξανά εκεί ακριβώς όπου γράφτηκε μέσα από ένα πρωτότυπο ορατόριο με σημαντικούς συμμετέχοντες.
Υπάρχουν γεγονότα, τα οποία ξεπερνούν τις σελίδες της ιστορίας. Σαν η δυναμική τους να υπερβαίνει τον χρόνο τέλεσής τους και να μην αλλοιώνεται όσο τα έτη και οι δεκαετίες προχωρούν. Το Μεσολόγγι έχει στο DNA του μία από τις ηρωικότερες στιγμές του ελληνικού έθνους. Εκείνη της Εξόδου των πολιορκημένων του. 200 χρόνια μετά από τη νύχτα που οι αγωνιζόμενοι βρήκαν αυτό το αλύγιστο θάρρος να ρισκάρουν για την ελευθερία τους, γνωρίζοντας ότι ο θάνατος είναι το πιθανότερο σενάριο, το Μεσολόγγι τους τιμά και δεν ξεχνά ότι τόσο εκείνοι όσο και η Ιερή σήμερα πόλη οδηγήθηκαν μέσα από αυτή τους τη γενναία πράξη στην Αθανασία.
Το βράδυ της Πέμπτης 14 Μαΐου, η ιστορία του Μεσολογγίου ζωντάνεψε ξανά εκεί ακριβώς όπου γράφτηκε. Εκατοντάδες κάτοικοι της πόλης και της ευρύτερης περιοχής έφτασαν στον εξωτερικό χώρο του Κήπου των Ηρώων, λίγο πριν από τις 20:00, για ένα δρώμενο αφιερωμένο στην πόλη εντός της οποίας κινούνται – ίσως και στους προγόνους τους.
Επικρατούσε ανυπομονησία, κάτι το οποίο μπορούσε να αντιληφθεί κανείς αν άκουγε προσεκτικά τους διαλόγους ανάμεσα στους θεατές λίγο πριν από την έναρξη της παράστασης. Και μία γόνιμη περιέργεια που αυξανόταν όσο ο ήλιος έδυε και οι μουσικοί ανέβαιναν στη σκηνή προδίδοντας με τον τρόπο αυτό ότι το ξεχωριστό δρώμενο που έφερε την υπογραφή της Μιμής Ντενίση θα ξεκινούσε εντός ολίγων λεπτών. Όπως κι έγινε.
Η αρχή έγινε με έναν μουσικό κρότο. Δυναμικό, όπως η πράξη των ηρώων της πόλης. Αμέσως μετά, τα φώτα χαμήλωσαν και με ένα σθεναρό χειροκρότημα το κοινό υποδέχτηκε πρώτα τη Μιμή Ντενίση και στη συνέχεια τον Μεσολογγίτη, Γιάννη Τσιμιτσέλη. Οι δυο τους ήταν οι αφηγητές μίας μουσικής ιστορίας, του συναισθηματικού ορατορίου του Ανδρέα Κατσιγιάννη "Έξοδος – Ο Δρόμος προς την Αθανασία" σε ποίηση της Λίνας Δημοπούλου.
Αν υπάρχει κάτι που παρατηρώ στις καλλιτεχνικές παραγωγές πλέον είναι οι λεπτομέρειες. Στις πρωτότυπες συνθέσεις, το κείμενο, το συναίσθημα που οι πρωταγωνιστές γεννούν όσο χρωματίζουν κάθε λέξη του κειμένου, ακόμα και τα κοστούμια που επιλέγονται ή συχνά δημιουργούνται ειδικά για την περίσταση. Το εν λόγω ορατόριο δεν θα μπορούσε, συνεπώς, παρά να με εντυπωσιάσει.
Η έρευνα της Μιμής Ντενίση υπήρξε ενδελεχής. Σαν κάθε λέξη που είχε επιλέξει για τα κείμενα της παράστασης να δημιουργούσε μία συνθήκη στην οποία η ιστορία συνδιαλλεγόταν με το συναίσθημα, όχι με πρόθεση διδαχής, αλλά υπενθύμισης της σπουδαιότητας μίας Εξόδου που άλλαξε για πάντα την ιστορία. Η φωνή - πόσο όμορφα ωριμάζει – της Άλκηστις Πρωτοψάλτη έγινε συνοδοιπόρος σε ένα ταξίδι 90 λεπτών που μετατράπηκε σε βίωμα. Η κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια, με τον χαρακτηριστικό της δυναμισμό και τη μοναδική της ικανότητα να συγχρονίζεται με τη ψυχή κάθε φορά που απλά τραγουδά συνάντησε τη στιβαρότητα του Γιάννη Διονυσίου σε μία σειρά πρωτότυπων τραγουδιών που παρουσιάζονταν ζωντανά ως μέρος της εύρυτερης αφήγησης.
Μαζί τους η Χορωδία του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου υπό τη διεύθυνση του Σπύρου Χολέβα, καθώς και μέλη των χορωδιών και της θεατρικής ομάδας του Ιδρύματος Πολιτισμού της Ιεράς Μητροπόλεως "Άγιος Ευγένιος ο Αιτωλός" και του Ιστορικού Συλλόγου της Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, οι οποίοι χάρισαν έναν ξεχωριστό παλμό στη βραδιά και ανέδειξαν με τον πιο επιβλητικό τρόπο το σπουδαίο έργο του Ανδρέα Κατσιγιάννη και την ποίηση της Λίνας Δημοπούλου. Παράλληλα, κάτω από τη σκηνή, κάτοικοι του Μεσολογγίου φορώντας αυθεντικές ενδυμασίες εποχής, συνέβαλαν ουσιαστικά στη γεφύρωση του παρελθόντος με το παρόν.
Και όλα αυτά όσο η ματιά μου χανόταν ταυτόχρονα στα τείχη περιμετρικά, τον γλυκό ουρανό εκείνης της βραδιάς, τη φύση και την ενέργεια του Κήπου των Ηρώων, ενός σημείου που όσες φορές κι αν έχει επισκεφτεί κανείς αισθάνεται σαν να είναι η πρώτη.
Η μεγαλειώδης καλλιτεχνική παραγωγή, που πραγματοποιήθηκε με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από την ιστορική Έξοδο του Μεσολογγίου έγινε υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας και με την ευλογία του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη κ.κ. Δαμασκηνού.
Κι επειδή την ιστορία του Μεσολογγίου τη μαθαίνεις ή τη θυμάσαι όσο το περπατάς, υπάρχουν δύο στάσεις που πρέπει να κάνεις κατά την επίσκεψή σου. Η πρώτη στο Ξενοκράτειο, ένα πραγματικά καλό μουσείο, για τον εμβληματικό πίνακα του Ευγένιου Ντελακρουά, "Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου", το οποίο φιλοξενείται στον πολιτιστικό φορέα έως και τον Νοέμβριο του 2026, αλλά και μία εξαιρετική συλλογή από προϊστορικά εκθέματα, επιτύμβιες στήλες, επιγραφές, νομίσματα και μαρμάρινα γλυπτά της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου, ρωμαϊκά γλυπτά και ψηφιδωτά, ευρήματα από αρχαίες πόλεις της λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου–Αιτωλικού.
Λίγα λεπτά μακριά, στο Τρικούπιον Πολιτιστικό Κέντρο, φιλοξενείται η εντυπωσιακή συλλογή του Μεσολογγίτη συλλέκτη έργων τέχνης, Νίκου Λύρου, ο οποίος, αν και νέος, αποφάσισε να επιστρέψει μέσα από το πάθος του για την αγορά σημαντικών έργων την ιστορία του Μεσολογγίου στο σημείο της γεννέσεως της. Σπάνιοι πίνακες με περίτεχνες λεπτομέρειες και σημαντικές περιγραφές, κειμήλια και αντικείμενα πολέμου του 19ου αιώνα συνθέτουν μία εντυπωσιακή συλλογή που, όπως και το ίδιο το βίωμα, ανάγεται από προσωπική σε κοινή.
