Η εκδότρια της Madame Figaro Ελένη Στασινοπούλου γράφει στο τεύχος Ιανουαρίου για το το απόλυτο new year’s resolution.
Ήμουν 13 ετών εκείνο το καλοκαίρι, η μεγαλύτερη από καμιά δεκαριά ξαδέρφια από 5 μέχρι 11 χρόνων και η μόνη που δεν ήξερα να κάνω ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες (ύψιστη ανεπάρκεια και ντροπή). Ήταν ένας καυτός Αύγουστος, που λόγω κάποιων συνθηκών και κατ’ εξαίρεση περνούσα τις διακοπές μου στο χωριό. Άρα, ήταν η ευκαιρία επιτέλους να μάθω. Ή τότε ή ποτέ!
Το πήραμε όλοι ζεστά. Μπροστά πήγαινα εγώ ασθμαίνοντας και κάνοντας οχτάρια με το ποδήλατο (το δανεισμένο από τον 8χρονο Δημητράκη) και από πίσω ακολουθούσε όλη η μαρίδα να φωνάζει εν χορώ: "Ισορροπία, Ελένη, ισορροπία, Ελένη!". Τα κατάφερα και έμαθα, τέλος πάντων. Αλλά γιατί τα λέω όλα αυτά; Διότι ακριβώς αυτή η ίδια φράση αντηχεί μέσα μου τον τελευταίο καιρό. Σαν να ακούω φωνούλες σαν των ξαδερφιών μου να μου την ψιθυρίζουν στο αφτί ανά τακτικά χρονικά διαστήματα.
Ισορροπία. Δυσεύρετη. Πολύτιμη. Το ζητούμενο σε μια πραγματικότητα που σε κλυδωνίζει με απόψεις και καταστάσεις αντιφατικές, διαμετρικά αντίθετες. Από τη μία δηλώσεις για αυτοπεποίθηση και αφθονία και από την άλλη ανελέητο τρολάρισμα της λεγόμενης τοξικής θετικότητας. Από τη μία παραινέσεις για slow living και από την άλλη ατέλειωτη παραγωγή και κατανάλωση περιεχομένου των 5 δευτερολέπτων και scrolling σε τρελό ρυθμό.
Τη μια στιγμή μεγάλη χαρά που η τεχνολογία φέρνει την τεχνητή νοημοσύνη στη ζωή μας και την επόμενη βαθύς προβληματισμός για τις ηθικές συνέπειες. Καλή και ανακουφιστική η τηλεργασία, λέει μια έρευνα. Φέρνει ωστόσο δυσδιάκριτα όρια δουλειάς και προσωπικής ζωής, λέει μια άλλη. Χρειάζεται ως σύγχρονος άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του να ξέρω τι γίνεται στον κόσμο και να ενημερώνομαι για την κοινωνία και την πολιτική.
Πρέπει να υπερασπίζομαι όμως και την προσωπική μου ηρεμία και την ψυχική μου υγεία. Είναι ζωτικό να αφήνω έξω όσα με ταράζουν. Από τη μία επιστροφή στις παραδοσιακές συνταγές και μεθόδους, να οι ξυλόφουρνοι και οι ταβέρνες χωρίς ηλεκτρικό και τα προσωπικά μποστάνια, και από την άλλη έτοιμα μείγματα σε σακουλάκια για τα πάντα στην κουζίνα. Να στηρίξουμε την οικονομία και να καταναλώσουμε ή να βοηθήσουμε καλύτερα τον πλανήτη και το περιβάλλον; Βιωσιμότητα στη μόδα ή ενστερνισμός κάθε νέας τάσης (που έρχονται κατά τσουνάμι κάθε σεζόν);
Κι έτσι νιώθεις κάπως σαν το παντελόνι Levi’s, που το τραβούσαν τα άλογα από δω κι από κει. Θα τρελαθούμε όλοι μαζί, σας το λέω. Θα πάθουμε ομαδικό διχασμό προσωπικότητας. Είμαστε όλοι δόκτορες Τζέκιλ και κύριοι Χάιντ των κοινωνικών συρμών.
Κατόπιν αυτών, συνειδητοποιώ ότι η mega-ευχή, το απόλυτο new year’s resolution, το παν-συμπαντικό ζητούμενο, η λέξη-κλειδί της νέας χρονιάς και κάθε στιγμής είναι η "ισορροπία".
Δυσεύρετη. Πολύτιμη. Σας την εύχομαι.
