top article

Για να μη λέμε πολλά λόγια (που συνήθως υποκρύπτουν ενδοιασμό), η ταινία του Γάλλου σκηνοθέτη Αμπντελατίφ Κεσίς είναι πραγματικά ένα αριστούργημα που χρόνια είχαμε να δούμε στο είδος του. Μια υπέροχα κινηματογραφημένη σύγχρονη ιστορία με καταπληκτικό cast, η οποία σωστά κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και μακάρι και οποιοδήποτε άλλο βραβείο υπάρχει για ταινίες -χωρίς εφέ.

Η δε πρωταγωνίστρια Αντέλ Εξαρχόπουλος, ελληνικής καταγωγής, είναι μια τεράστια ανακάλυψη-αποκάλυψη και θα είναι σούπερ κρίμα να μη βρεθούν αξιοπρεπή σενάρια και δημιουργοί στο φτωχό γαλλόφωνο σινεμά, που να μπορούν να εκμεταλλευτούν το natural ταλέντο της στα χρόνια που έρχονται.

Δύο μόνο μειονεκτήματα χρέωσαν στη «Ζωή της Αντέλ», αλλά πραγματικά τα θεωρώ σκέτη γκρίνια.
Το πρώτο είναι οι λεσβιακές σκηνές που είναι εντελώς ρεαλιστικές και κρατάνε και ώρα. Και δεν μιλάμε για τίποτα φιλιά και χάδια αλλά για φουλ περιγραφή της «πράξης» με κάθε λεπτομέρεια. Λοιπόν, για να τελειώνουμε με αυτό σιγά σιγά: νομίζω ότι έχουμε ωριμάσει αρκετά (ή αποστασιοποιηθεί αρκετά –ό,τι προτιμάς) ώστε να μην θεωρούμε το σεξ στην Τέχνη κάτι που μπορεί να μας σοκάρει. Κάθε συνδυασμός, στάση ή βίτσιο θα έπρεπε να είναι για μας όλους σαν το Animal Planet με συναισθήματα. Όπως ακριβώς, δηλαδή, έχω διαπιστώσει ότι είναι για τη γενιά κάτω των 25. Οτιδήποτε άλλο είναι πολύ παλιακό για να κάτσω να το συζητήσω.

Και ύστερα είναι η διάρκεια. Μα 170 λεπτά; Δεν μπορούσε, λέει, να κόψουν από δω κι από κει για να χωρέσει κι αυτό το φιλμ στο βολικό κοστούμι των δύο ωρών; Αυτό θα περίμενα να το έχει πει το πολύ πολύ κάποιος λιγούρης που μετά έχει κανονίσει dinner στη Ράτκα και πεινάει. Όχι να το διαβάσω από έναν κριτικό κινηματογράφου στο πιο σοφιστικέ free press της πόλης.
Εκτός κι αν είχε πιο μεγάλη σημασία για εκείνον να σουλατσάρει αγκαζέ με το γκλαμ στην Κρουαζέτ των Καννών (εκεί όπου έγινε η πρώτη προβολή), αντί να δει την πιο σπουδαία ταινία της χρονιάς στο μέγεθος που τη θέλησε ένας σκηνοθέτης πολύ πιο ευθύβολος στο σινεμά απ’ ότι ίσως εκείνος στην κριτική του. We’ ve had enough…



Σχετικά θέματα:
Talk about Town: Κάτι (σάπιο) τρέχει στο βασίλειο της Αγίου Κωνσταντίνου
Talk about Town: Στη Ράτκα, το πιο κλασικό στέκι της αθηναϊκής ελίτ
Talk about Town: Έχει καταντήσει η πλατεία Αγίας Ειρήνης σαν το Γκάζι;

Ιούλιος 2018

>