Talk about Town| Έκτορας Λυγίζος: Ένας hipster στη Στέγη

Είδα μέσα στις γιορτές το Room Service στο μικρό θεατράκι της Στέγης και τελειώνοντας είχα αυτό το σπάνιο συναίσθημα που σου αφήνει σαν επίγευση το θέατρο όταν δεν είναι φόλα: ήμουν ευτυχισμένος. 

Όχι μόνο γιατί η παράσταση είναι μια γρήγορη κωμωδία με πολύ καλές ερμηνείες, που όπως ανέβηκε από τον Έκτορα Λυγίζο είναι γεμάτη ευρήματα και genius στιγμές, αλλά και γιατί μέσα στο δίωρο μέχρι το διθυραμβικό χειροκρότημα του τέλους, είδα να σχηματίζεται σιγά σιγά μπροστά μου το ολόγραμμα της ελπίδας. 

Είναι, βλέπεις, για μένα πολύ παρήγορο που η νέα γενιά δημιουργών δεν εμπνέεται τελικά μόνο από τον ζόφο, την παρακμή και την artistic ανωμαλία (βλ. Κυνόδοντας, Miss Violence, Attenberg, τα οποία πολύ εκτιμώ αλλά είναι, παναγιά μου, σκέτα μαύρα). Αντίθετα, φαίνεται να υπάρχει ανάμεσα στους νεαρούς καλλιτέχνες και μια πιο ανάλαφρη και διασκεδαστική πτέρυγα, απελευθερωμένη από την βαριά ακρυλική κουβέρτα της κουλτούρας και του weird δόγματος. 

Μην με παρεξηγήσετε. Λατρεύω ακόμη και τα πιο σκοτεινά θεάματα όταν δεν είναι σκοτεινά από πόζα ή μανιέρα. Και αγαπώ τον Θοδωρή Τερζόπουλο και το πειραματικό του θέατρο, αλλά δεν είναι και για κάθε μέρα. 

 
Ο Έκτορας Λυγίζος, αν κρίνω από τη δουλειά και τα πολλά που γράφτηκαν για εκείνον όλον αυτόν τον καιρό, μοιάζει να είναι ένας φυσιολογικός 30something καλλιτέχνης με πολύ ταλέντο, που ζει όμως ολίγον σαν hipster κι όχι με τα παλιακά στεγανά της κομμούνας του ελληνικού θεάτρου. Ακόμη κι ο (σαν ταϋλανδέζικο σινεμά) τίτλος της βραβευμένης ταινίας του «Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού», κάτι σύγχρονο και παγκόσμιο φανερώνει.

Θα στοιχημάτιζα (όχι όλα μου τα λεφτά…) ότι στο σπίτι του έχει και cd με ποπ τσιχλόφουσκες εκτός από Μαρία Κάλλας. Βλέπει και σπλάτερ b-movies, όχι μόνο Ταρκόφσκι και Μπουνιουέλ, όπως μας έμαθαν οι κινηματογραφικές λέσχες τις δεκαετίες του '80 και του '90. Πίνει εσπρέσο κι όχι ελληνικό με καϊμάκι. Δεν παίζει τάβλι, παίζει PS3. Διαβάζει Προυστ ενναλάξ με κόμικς. Τα σπάνια βράδια που βγαίνει, πίνει και κανένα cocktail -όχι μόνο ρακόμελα ή ουίσκι. Και με τα λίγα λεφτά που βγάζει θα έχει αγοράσει κι ένα-δυο ωραία ρουχαλάκια από τα H&M και τα Zara, αντί να φοράει τα χιλιοτριμμένα ασκητικά κουρέλια που συνηθίζει το σινάφι του. 

Και έτσι με έκανε κι εμένα ευτυχισμένο, χωρίς να τον γνωρίζω προσωπικά, γιατί πραγματικά μισώ τα γκέτο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που ντύνονται όλοι ομοιόμορφα και επικρατεί καταχνιά και (καλλιτεχνική) μελαγχολία. Ο Έκτορας Λυγίζος σαν να τα άλωσε όλα με ελαφράδα και αμεσότητα, με ευκολία σαν αέρας, με το νορμάλ αντί για το δήθεν, με γέλιο και ειρωνεία αντί για περίσκεψη, με όλα αυτά τα σημερινά συστατικά του θεάτρου παγκοσμίως, που εμείς εδώ είχαμε αρνηθεί από την μεταπολίτευση και δώθε. 

Το Room Service, όπως κι άλλα (καλο)φτιαγμένα θεάματα από νέους και μοντέρνους ανθρώπους, είναι η ελπίδα μου για κάτι καινούργιο. Κι ο Έκτορας Λυγίζος είναι για μένα ο θεατράνθρωπος νέας κοπής. Θα ήταν πιστεύω κρίμα, στην εποχή του facebook και της Rihanna, εμείς να μείνουμε κολλημένοι σε ένα πρότυπο-ταμπού, όπως το δίδαξαν ο Κάρολος Κουν ή ο Λευτέρης Βογιατζής, που ήταν πολύ σπουδαίοι, αλλά δεν «είναι» πια.

ΙΣΑ ΠΟΥ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΤΕ!
Είναι πολύ κρίμα που αυτό το Παρασκευοσάββατο (4-5 Ιανουαρίου) θα είναι το τελευταίο για το Room Service. Ο υπερβολικά πλούσιος προγραμματισμός της Στέγης, μερικές φορές δεν μας αφήνει να χορτάσουμε τις αξιόλογες παραγωγές έτσι όπως εναλλάσσονται βιαστικά. Και ίσως αυτό να είναι και το μόνο μειονέκτημα (μαζί με το μέτριο, αν και πανάκριβο φαγητό του εστιατορίου Χύτρα) σε έναν οργανισμό που κατά τα άλλα δουλεύει σαν ελβετικό ρολόι. Ίσα που προλαβαίνετε –αν προλαβαίνετε (www.sgt.gr).