"Θέλει κότσια να μη σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι"
Οι ρέικι masters βλέπουν τις ωμοπλάτες σαν τα φτερά του αγγέλου. Κάθε πόνος στο σημείο αυτό φωνάζει ότι τα βάρη που έχεις επωμιστεί είναι μεγαλύτερα από αυτά που αντέχεις. Το σώμα σου μιλάει. Και καλό θα ήταν να χτίσεις διάλογο μαζί του. Ξεκίνα από το να αφήνεις πράγματα να πέφτουν κάτω. Ακόμη κι αν κάνουν πολύ μεγάλο θόρυβο. Πιο εύκολα το λες απ’ ό,τι το κάνεις, σωστά;
Αυτή την πολύτιμη τέχνη της αδιαφορίας αναλύει η Μελίνα Σπαθάρη στη σελ. 80. Σε ένα αφοπλιστικό κείμενο, σε πρώτο (υπέροχο) πρόσωπο, γράφει για εκείνη τη λυτρωτική στιγμή που "σταμάτησε να κάνει πράγματα που δεν την ένοιαζαν πραγματικά κι έτσι άρχισε να νοιάζεται για όλα όσα την ένοιαζαν πραγματικά".
Μοιάζει με λογοπαίγνιο η φράση αυτή, όμως μόνο παιχνίδι δεν είναι να αποτινάξεις το ιερό φωτοστέφανο του ευθυνολάτρη και να φτάσεις να αρθρώσεις "Frankly, my dear, I don’t give a damn".
Δε δίνω δεκάρα, για σκέψου... Θέλει κότσια να μη σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι, θέλει ακόμη μεγαλύτερα κότσια να αφήσεις λίγο χάος να κυριαρχήσει στην τόσο βαρετά τακτοποιημένη, τόσο προβλέψιμη και αγχωτική καθημερινότητά σου.
Τι είναι, λοιπόν, σημαντικό;
Και τι είναι άχρηστο;
Τι σου κάνει καλό;
Και τι σε βαραίνει;
Όταν δεν τα παίρνεις όλα τοις μετρητοίς, μήπως είσαι καλύτερος; Φίλος, γονιός, συνάδελφος; Άνθρωπος γενικά;
Αν πράγματι οι σκέψεις γίνονται λέξεις και οι λέξεις πράξεις, τότε η carefree ζωή είναι το μοναδικό mindset που και υπόσχεται και καταφέρνει να σε βγάλει από το φαύλο κύκλο όπου το στρες γεννάει στρες έξω στη λιακάδα. Και το positive thinking είναι εκείνη η υπέροχη ηλιαχτίδα αισιοδοξίας που έχει τη δύναμη να φωταγωγήσει το προσωπικό σου σύμπαν.
