"Το φιλί αυτό, μια post-modern εκδοχή της περίφημης ασπρόμαυρης φωτογραφίας του Robert Doisneau, με γέμισε με απρόσμενη χαρά, μια στιγμή ολοκληρωμένης οπτικής ευτυχίας σε ένα φωταγωγημένο κέντρο με (αυθόρμητη;) χριστουγεννιάτικη εσάνς"
Ένα ζευγάρι φιλιέται σε μια κάθετο της Ερμού. Δεν είναι πάνω από 30 –δύσκολο να το καταλάβεις–, φοράνε μαύρα και οι δύο. Την ώρα του φιλιού μοιάζουν σαν μια γραμμή κυματιστή, πουθενά ευθεία. Στην αρχή είναι διερευνητικό, μετά σταδιακά βαθαίνει το φιλί τους. Προστίθεται και η κίνηση του κεφαλιού, μετά τα χέρια, που βγαίνουν από τις τσέπες. Τέλος, τα σώματα ολόκληρα κινούνται, χορεύουν. Το φιλί αυτό, μια post-modern εκδοχή της περίφημης ασπρόμαυρης φωτογραφίας του Robert Doisneau, με γέμισε με απρόσμενη χαρά, μια στιγμή ολοκληρωμένης οπτικής ευτυχίας σε ένα φωταγωγημένο κέντρο με (αυθόρμητη;) χριστουγεννιάτικη εσάνς.
Ήταν το φιλί ως πρόλογος για μια νύχτα γεμάτη φιλιά. Ήταν το φιλί ως κομμάτι του έρωτα. Το φιλί ως υπόσχεση και αρχή μιας ζωής που ανυπομονεί να κάνει την εμφάνισή της μετά την ένωση των δύο.
Αυτό το τόσο κρύο βράδυ του αθηναϊκού χειμώνα, εγώ τόσο χωροταξικά μακριά από το ολοζώντανο κέντρο της πόλης μου και νομοτελειακά νοσταλγική για το ερωτικό του vibe, εγώ τόσο ευτυχισμένη μπροστά στη θέα ενός φιλιού, σαν αυτό που ανυψώνει τον άνθρωπο από το επίπεδο μιας ύπαρξης τυχαίας και χωρίς νόημα σ’ εκείνη του συμμέτοχου στο θαύμα της ζωής.
Περιέργως, το ζευγάρι δε βγάζει σέλφι την ώρα της ένωσής του. Αντιστέκεται σε ένα τυραννικό οπτικό χάος, επιλέγω να πιστέψω. Προτιμά να ζει τη στιγμή παρά να ναρκισσεύεται μπροστά στο φακό. Επιλέγει το ίδιο το φιλί από το ψηφιακό του ντοκουμέντο.
Και εκείνη τη μαγικά ευτυχισμένη στιγμή, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2016, σε μια κάθετο της Ερμού, απομακρύνομαι διακριτικά από το αγόρι και το κορίτσι και στο βλέμμα που τους ρίχνω τους στέλνω αποκωδικοποιημένο μήνυμα από ένα βαθύ γνώστη της ανθρώπινης ερωτικής φύσης: "Εγώ θα ήθελα έναν Δεκέμβρη με φώτα σβηστά και ανθρώπους αναμμένους", Τσαρλς Μπουκόφσκι.
