Ποια είμαι αν καταφέρω να σπάσω τα πρότυπά μου;
Έβαλα ένα ροζ στα χείλη προχθές, pink and plenty ήταν ο τίτλος του. Γέλασα με το αποτέλεσμα στον καθρέφτη, καθόλου εγώ, πολύ κάποια άλλη. Όμως δε γέλασα πικρά κι αυτό κάτι μου είπε. Ροζ, χμ... λάθος απόφαση. Ή μήπως όχι; Μήπως απλά μια διαφορετική απόφαση; Μια απρόσμενη απόφαση;
Σκεφτόμουν όλα αυτά τα πλαίσια, τα πρότυπα μέσα στα οποία έχει μεγαλώσει και διαμορφωθεί η προσωπικότητά μας. Τα δεδομένα της οικογένειας, το πρότυπο του πατέρα και κυρίως της μητέρας, το κοινωνικό μας και το οικονομικό μας δεδομένο, τις σπουδές μας, τους αγαπημένους, τους φίλους, τους συζύγους μας, που με αθόρυβο τρόπο βάζουν δίπλα δίπλα τα pixels αυτού που θεωρούμε ότι είναι ο εαυτός μας.
Ποια είμαι αν καταφέρω να σπάσω τα πρότυπά μου; Ποια θα γίνω αν βάλω ροζ κραγιόν στα χείλη και έντονο χρώμα φούστα αντί για μαύρο παντελόνι; Θα τρομάξω ή θα με αγαπήσω περισσότερο;
Αρκεί μόνο ένα μικρό ανώδυνο βήμα, όπως ένα ροζ κραγιόν, για να κάνεις μια μεγάλη αρχή προς την ανακάλυψη μιας νέας εξαιρετικά ενδιαφέρουσας χώρας. Φαντάσου τον εαυτό σου σαν άλλο Νιλ Άρμστρονγκ να κάνει μια δρασκελιά στο δικό σου μοναδικό πλανήτη. Όλα όσα περιμένουν οι άλλοι από εμάς είναι όλα όσα εμείς τους πείσαμε ότι μπορούν να περιμένουν. Τη μεγάλη ανατροπή ευκολότερα τη σκέφτεσαι παρά την κάνεις. Λίγα baby steps, μικροί επιτεύξιμοι στόχοι και κάποια bad resolutions ίσως να σε οδηγήσουν σε μια πιο ειλικρινή σχέση με τον εαυτό σου.
Η άνοιξη βοηθάει, αυτό είναι βέβαιο. Ο ήλιος βοηθάει, επίσης βέβαιο. Μαζί και η υπόσχεση ότι θα ζεις χωρίς βαρίδια, η βεβαιότητα ότι μόνη θα μπορείς να διαμορφώσεις τη δική σου εικόνα κι αυτή η εικόνα να αρέσει, να αρέσει πολύ.
Στο Mémoires d’Οutre-Τombe o Σατομπριάν έγραψε ότι οι άνθρωποι δεν αρχίζουν να ζουν ολοκληρωτικά μέχρι να βρεθούν με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο.
Εμείς όμως ξέρουμε καλύτερα: αρκεί ένα ροζ κραγιόν για να φέρει ξανά τον ήλιο στη ζωή σου. #deletemisery
(Εικόνα: 'Lipsticks in Piccadilly Circus, London', Claes Oldenburg, 1966)
Διάβασε περισσότερα The Editor's Blog εδώ.
