"Να γυρνάς το κεφάλι πίσω και να θυμάσαι τα πρώτα καλοκαίρια"
Το καλοκαίρι έρχεται φορτωμένο δυνατότητες. Σαν πανέμορφη έγκυος, κυοφορεί ελπίδα, που αυτόματα μετατρέπεται σε μια υγιή προβολή στο μέλλον. Κυκλοφορεί σε εκτυφλωτικά κάτασπρα σοκάκια κρατώντας στο σκληρό δίσκο των αναμνήσεων το αντίθετο του σκοταδιού. Ξαπλώνει σε νοτισμένη από υγρασία άμμο μετρώντας άστρα και καταγράφοντας τον επαναλαμβανόμενα νανουριστικό ήχο της θάλασσας.
Ένα χαρούμενο ανέμελο καλοκαίρι είναι μια υπόσχεση για ένα χειμώνα που, όσο δύσκολος κι αν προβάλλει, εσύ θα αντέξεις. Δεν ξεχνάς ποτέ τα δικά σου καλοκαίρια, στο δρόμο προς το χωριό, χωρίς ζώνη ασφαλείας, χωρίς αερόσακους, χωρίς πρέπει και μη. Μια αύρα ελευθερίας που όμοιά της, παραδέξου το, δεν έχεις ξαναζήσει. Στην αυλή χωρίς παντόφλες, στον ήλιο χωρίς αντηλιακό, όλη μέρα εκτός χωρίς φόβο. Νιώθεις ασφαλής, νιώθεις προστατευμένος. Τέλη Αυγούστου και το φθινόπωρο ήταν ακόμη έτη φωτός μακριά. Κυριακή πριν τον αγιασμό κι εσύ να μαζεύεις ακόμη κοχύλια και αστερίες και αχινούς.
Κράτα σφιχτά αυτές τις εικόνες. Κρατήσου πάνω τους. Έχουν αρκετή δύναμη μέσα τους για να σε βοηθήσουν να βγεις με λιγότερες πληγές από τα ενήλικά σου καλοκαίρια. Τα βιώματά σου, ξέρεις, αυτά που με τρόπο ακατανόητο επανέρχονται στο συνειδητό σου κομμάτι κάθε, μα κάθε καλοκαίρι προκαλώντας αβάσταχτη νοσταλγία για εκείνο το ανάλαφρο παιδί που ήσουν και που ποτέ ξανά δε θα είσαι.
Στην υγειά, λοιπόν, εκείνων των καλοκαιριών που όσο λίγο κράτησαν, τόσο πολύ σε καθόρισαν. Στην υγειά των ταξιδιών που κρατούσες ένα χέρι που σε καθοδηγούσε και ένιωθες ένα άγρυπνο βλέμμα που σε ακολουθούσε. Στην υγειά των ερώτων που φεύγοντας σε άφηναν ολοκληρωμένο. Τι πραγματικότητα που ζούσες! Τι ευτυχία που ρουφούσες!
Να γυρνάς το κεφάλι πίσω και να θυμάσαι τα πρώτα καλοκαίρια. Και μην εγκαταλείπεις ποτέ τη μέγιστη επιθυμία: να τα ξαναζήσεις... Κάπως!
