"Τα ερημικά νησιά θα γίνουν πολύ της μόδας τα επόμενα χρόνια"
Το να ονειρεύεται κανείς να απομονωθεί σε ένα ερημικό νησί για εβδομάδες, να ζήσει σε ένα μικρό σπίτι μόνο με τα βασικά, μακριά από άσκοπες συναναστροφές, περιττή επικοινωνία και πειρασμούς πιστεύω ότι θα είναι η πιο έντονη τάση στο σύγχρονο τρόπο ζωής. Και αυτή την πρόβλεψη μπορώ να την κάνω χωρίς να είμαι προφήτης. Τη βλέπω να γεννιέται μέσα από τα αντίθετά της: την ανάλωσή μας σε αδιάφορα τηλεφωνήματα και ανούσιες συναντήσεις, τη φθορά μας σε ατέρμονες συζητήσεις για όλα όσα λένε κάποιοι άλλοι για κάποιους άλλους με κάποια τρίτα γεγονότα να βρίσκονται στο επίκεντρο.
Σε μια συνεχή προσπάθεια αποφυγής της ουσίας και ενός κάποιου νοήματος που θα ξεπερνά την καθημερινή μας επιβίωση, φίλοι, συνάδελφοι, συγγενείς, απλοί γνωστοί ζουν ένα απίστευτα πολύπλοκο παρόν. Πολυδιασπασμένοι μεταξύ υποχρεώσεων, προσωπικής ζωής, οικογενειακής ζωής, ερωτικής ζωής, παιδιών, pets, Facebook friends, Instagram followers, chat mates, I-messages, WhatsApp/Viber/FaceTime notifications, alarms για την είδηση που πρώτοι πρέπει να μάθουμε, Google alerts γι’ αυτό που πρέπει να ξέρουμε τώρα, κάποιοι ζουν τη ζωή τους θεωρώντας όλα τα παραπάνω πολύ, μα πολύ σημαντικά. Ξαφνικά όλα είναι πολύ σημαντικά. Είναι άραγε απαραίτητα όλα αυτά; Τι σημαίνει απαραίτητο; Πόσα απαραίτητα μπορεί κανείς να αντέξει; Ο κόσμος έχει πιάσει φωτιά. Ο Μαρκ (Ζούκερμπεργκ) και η παρέα του στο Πάλο Άλτο έχουν φροντίσει γι’ αυτό. Είχαν ένα όραμα: να πυρπολήσουν τον κόσμο τον παλιό εξαλείφοντας κάθε έννοια απόστασης. Γίναμε όλοι "φίλοι". Και το όραμα έγινε πραγματικότητα. Μόνο που ο Μαρκ και η παρέα του δε μας είπαν τι να κάνουμε ή τι να μην κάνουμε όταν ο κόσμος καίγεται κι εμείς δεν έχουμε τον εξοπλισμό για να σβήσουμε τις φλόγες, όταν η φωτιά είναι μέσα μας όσο και γύρω μας.
Τα ερημικά νησιά θα γίνουν πολύ της μόδας τα επόμενα χρόνια. Στη διαφήμισή τους θα λένε χωρίς Wi-Fi, χωρίς σύνδεση Ίντερνετ, μόνο σταθερό τηλέφωνο, εκείνο με το καντράν, κι εμείς θα τρέχουμε να κλείσουμε ένα δωμάτιο χωρίς ηλεκτρονικό θόρυβο, μόνο με τον ήχο της θάλασσας, που κάτι θα μας θυμίζει από τα παιδικά μας χρόνια. Εκεί θα ψάξουμε να μάθουμε την τέχνη του στοιχειώδους, με πόσα λίγα δηλαδή μπορεί κανείς να ζήσει. Θα φτάσουμε με ένα μικρό σακ βουγιάζ γεμάτο έγνοιες και θα προσπαθήσουμε να φύγουμε με λιγότερο καθωσπρεπισμό και περισσότερη ειλικρίνεια στις σχέσεις, με λιγότερη υποκρισία και περισσότερη ελευθερία στη σκέψη. Όλοι όσοι βρεθούμε εκεί στο ερημικό νησί, φιλοσοφημένοι και μη, executives και επιχειρηματίες, καλλιτέχνες και φευγάτοι, bad fellas αλλά και softboys (σελ. 90), θα βρούμε τις απαντήσεις στα πιο εσωτερικά μας ερωτήματα στη φύση, στην απουσία του περιττού και στο χρόνο συντροφιά με τον εαυτό μας. Αυτόν που σπαταλάμε δεξιά κι αριστερά χωρίς φειδώ και χωρίς πρόβλεψη για τη στιγμή που μένει χωρίς καύσιμα.
Όταν ο Άστον Κούτσερ χώρισε με την Ντέμι Μουρ, πήρε τα βουνά και όχι τα νησιά. Πέρασε μία εβδομάδα παρέα με ένα σημειωματάριο, ένα στιλό, νερό και τσάι γράφοντας γράμματα στους αγαπημένους του. Τα ταχυδρόμησε μόλις επέστρεψε. Άστον, δεν έχω τα δικά σου balls, αλλά, αν ποτέ πάρω την απόφαση και σε ακολουθήσω στις κορφές της Μοντάνα, το ίδιο θα γράψω σε όλους όσους αγαπώ. Ένα μικρό στιχάκι του ποιητή Φρανκ Ο’Χάρα από το μακρινό 1954: "Είμαι ο λιγότερο δύσκολος των ανθρώπων. Το μόνο που θέλω είναι απεριόριστη αγάπη".
