H Madame Figaro ζει, αναπνέει, υπάρχει ανάμεσά μας
Συνηθίζουμε να θεωρούμε το πέρασμα του χρόνου κάτι δεδομένο. Συμβαίνει χωρίς καμία δική μας παρέμβαση. Οριακά γεγονότα και επέτειοι μόνο μας αναγκάζουν να κοιταζόμαστε πιο συχνά στον καθρέφτη και να αναγνωρίζουμε στο πρόσωπό μας τα χρόνια που πέρασαν καθώς και το χρόνο που κυλάει τώρα, αυτή τη στιγμή. Στα γενέθλια, κι ενώ εμείς αμέριμνα γιορτάζουμε, ο χρόνος παίρνει υπόσταση, γίνεται κάτι πολύ απτό. Τον αγγίζουμε στην υφή του δέρματός μας, τον βλέπουμε στο χρώμα των μαλλιών μας, τον νιώθουμε στη μειωμένη σωματική και ψυχική μας αντοχή.
Για κάποιους ανθρώπους τα χρόνια μετράνε συσσωρευτικά. Για κάποιους άλλους κάθε κεράκι στην τούρτα γενεθλίων είναι μια κατάκτηση, μια νίκη. Ένα σκαλοπάτι που ανεβαίνουν πιο ψηλά και που τους φέρνει όλο και πιο κοντά στην εσωτερική αρμονία, την προσωπική ολοκλήρωση, την αυτοεκπλήρωση.
Από τα 50 μου κοιτώ πίσω και θυμάμαι την ημέρα που γνώρισα τη Madame Figaro. Ήταν πριν ακριβώς 25 χρόνια. Με περίμενε σε ένα άψογο αισθητικά γραφείο, όπου με αποστομωτικό γαλλικό allure προσέφερε πράσινο τσάι. Είχε κάτι ιδιαίτερο στον τρόπο που χρησιμοποιούσε τις λέξεις, που τις έδενε σε νοήματα και ιδέες. Ναι, θυμάμαι ακόμη τα μαλλιά της, που ατημέλητα τα είχε πιάσει με ένα μολύβι. Θυμάμαι και το ανεπιτήδευτα απλό στυλ της, με το μαύρο να κυριαρχεί. Α, και ένα φουλάρι. Πάντα ένα φουλάρι. Δε θυμάμαι κάτι από τα φυσικά της χαρακτηριστικά: ύψος, βάρος, χρώμα ματιών ή μαλλιών. Θυμάμαι ότι μέσα στην απλότητά της είχε αυτό το je ne sais quoi, που κυριολεκτικά αναγκάζει τους γύρω της να την πλησιάσουν προσπαθώντας να το εξηγήσουν ή ακόμη και να κλέψουν λίγο από αυτό.
Στα 25 χρόνια που τη συναντώ καθημερινά θαυμάζω τις συνθήκες ειρήνης που έχει υπογράψει κατά καιρούς με το υπαρξιακό της άγχος, με τα παιδιά της ως μωρά και στη συνέχεια ως εφήβους, με τον εαυτό ως alpha female στην αρχή της καριέρας της και ως beta female στην πορεία. Γιατί, το έχετε καταλάβει μέχρι τώρα, η Madame Figaro ζει, αναπνέει, υπάρχει ανάμεσά μας. Είκοσι πέντε χρόνια τώρα χαράζει τη δική της πορεία ανάμεσα σε γεννήσεις και θανάτους, παθιασμένους έρωτες και επώδυνους χωρισμούς, ευτυχισμένες συγκυρίες και σκληρές απογοητεύσεις. Η αντοχή της είναι εντυπωσιακή, το ίδιο και ο τρόπος που αγκαλιάζει ό,τι νέο, ακόμη κι αν αυτό απειλεί την ίδια την ύπαρξή της.
Τι είναι τελικά αυτό για το οποίο όλοι μιλούν; Τι την κάνει να ξεχωρίζει; Πώς καταφέρνει να στέκεται όρθια σε ένα τοπίο όπου όλα και όλοι αμφισβητούνται; Είναι μια εγγενής αξιοπρέπεια; Είναι η ευγένεια του χαρακτήρα της; Οι επαγγελματικές της δεξιότητες; Η λατρεία προς την οικογένεια, τους φίλους και τους συνεργάτες της; Ο σεβασμός της προς τη διαφορετικότητα; Η ικανότητά της να εντοπίζει την τάση, το ταλέντο, το όμορφο και να το αποθεώνει; Μήπως είναι η ανθρωπιά της;
Και αν είναι όλα αυτά μαζί, υπάρχει γυναίκα που να τα χωράει όλα; Η επέτειος των 25 της χρόνων είναι η πιο ηχηρή στιγμή στη ζωή της Madame Figaro. Είναι η στιγμή που, χωρίς διάσημους φίλους να τη στηρίζουν, επιλέγει να μείνει μόνη μπροστά στα μάτια σας αποκαλύπτοντας όλες τις πτυχές του υπέροχου εαυτού της. Είναι δυνατή και έτοιμη να την κρίνετε για τα faux pas της αλλά και να την αποθεώσετε για τη σπανιότητά της. Παρακαλώ πολύ να φανείτε δίκαιοι μαζί της.
Είκοσι πέντε χρόνια αντιστοιχούν σε πολλές ζωές μαζί, που αντιστοιχούν σε ένα θησαυρό, που αντιστοιχεί στη συμβολή εκείνων που γράφουν την προσωπική ιστορία της Madame Figaro. Όλων όσοι μοιράζονται το όραμά της και μετατρέπουν τη δουλειά σε κάτι περισσότερο από το να κερδίζει κανείς χρήματα. Που μετατρέπουν τη ζωή σε κάτι περισσότερο από απλή επιβίωση. Είκοσι πέντε χρόνια πριν η Madame Figaro προέβλεψε το μέλλον της.
"Η σελίδα αυτή γράφτηκε τελευταία από όλες όσες θα διαβάσετε.
Το τεύχος αυτό είναι το πρώτο από όλα όσα θα ακολουθήσουν.
Το τέλος συναντάει την αρχή του.
Ο κύκλος ανοίγει".
Και έτσι παραμένει. Ανοιχτός.
