top article

Προχωράνε δίπλα δίπλα και δεν είναι πιασμένοι χέρι χέρι ακριβώς. Είναι περισσότερο ένα άγγιγμα στις άκρες των δαχτύλων. Χαμογελάνε συνεχώς, γελάνε με τα πάντα, ο χρόνος έχει σταματήσει ανάμεσά τους. Η κρίση, ποια κρίση; Το σχολείο, ποιο σχολείο; Πίνουν καφέ με τους υπόλοιπους φίλους τους και τρώνε πουράκια και Soft Kings. Physique εφηβικό. Εμφάνιση το ίδιο. Εκείνος με παντελόνι που σκόπιμα το έχει αφήσει να πέφτει και ακόμη πιο σκόπιμα το τραβάει κάθε λίγο και λιγάκι προς τα πάνω. Εκείνη με τζιν σορτσάκι και T-shirt με στάμπα “Live, Enjoy, Smile”. Τον πειράζει κι εκείνος αρχίζει να την κυνηγάει γύρω από το τραπέζι. Κάνει πώς θέλει να του ξεφύγει. Παιδιά. Η πρώτη τους φορά. Αθώα.
Τους χάζευα ώρα, έντονα, σχεδόν προσβλητικά. Ήταν η πιο όμορφη εικόνα που είδα εδώ και πολύ καιρό. Αλλά δεν ήταν μόνο εικόνα, διότι προκαλούσε όλες τις αισθήσεις. Ήταν που έχω απομακρυνθεί τόσο πολύ από αυτό. Τα χρόνια δεν φέρνουν μόνο ρυτίδες, αλλά και εκείνη τη σκληρή, καταλυτική ωριμότητα που σου στερεί την ελαφρότητα του είναι. Ήταν μια γλυκιά νοσταλγία και μαζί το αγκάθι του αμετάκλητου: Δεν μπορείς να πας πίσω εκεί. Δεν μπορείς να νιώσεις ξανά την πλατιά ευτυχία που ένιωθες στα 15 σου. Δεν μπορείς πια να σκέφτεσαι με όρους άσπρο-μαύρο. Ούτε να νιώθεις, χωρίς να σκέφτεσαι τις συνέπειες. 

Τώρα και ύστερα από πολλά, κυρίως μετά την πρώτη σου φορά, όπως κι αν αυτή τελείωσε, ζεις κάπου στο μέσον. Στους τόνους του γκρι. Λες συχνά «Όλα είναι σχετικά», λες ακόμη πιο συχνά (μέσα σου ψιθυριστά),  «Η ζωή δεν βγαίνει χωρίς συμβιβασμούς». Ιάσονα και Κατερίνα, μη βιαστείτε να μεγαλώσετε. Καθυστερήστε το όσο περισσότερο μπορείτε. Μείνετε όσο αθώοι γίνεται. Αυτό θα είναι το όπλο σας ενάντια στους υπερώριμους, υπερφορτωμένους ζωή, υπέργηρους συνομηλίκους σας. 

Αυτό το καλοκαίρι θα είναι το ωραιότερο της ζωής σας. 
Θα το θυμάστε για πάντα!

Στέλλα Ράπτη

 

Ιούλιος 2018

>