Φωτογραφία: Neil Mockford/GC Images/Ideal Images
Από τις πασαρέλες μέχρι τους δρόμους των μεγάλων πόλεων, οι γυναικείες τσάντες δεν αποτελούν πλέον αποκλειστικό προνόμιο των γυναικών. Μια νέα στιλιστική τάση αλλάζει τους κανόνες της ανδρικής μόδας και επαναπροσδιορίζει τη σχέση των ανδρών με τα αξεσουάρ.
Όλα ξεκίνησαν με μια μικρή τσάντα Céline, την οποία παρατήρησα σε έναν άνδρα στον σταθμό Parmentier του μετρό του Παρισιού. Ήμουν καθ' οδόν προς το γραφείο, παρατηρώντας τους επιβάτες του συρμού και ακούγοντας δυνατά Adèle Castillon, όταν πρόσεξα έναν άνδρα –ιδιαίτερα όμορφο, οφείλω να το διευκρινίσω– ντυμένο με κομψό τρόπο: ένα μπλε Barbour, ένα γκρι παντελόνι από τουίντ και μαύρα loafers. Καθώς παρατηρούσα το ντύσιμό του από την κορυφή μέχρι τα νύχια, διαπίστωσα ότι φορούσε επίσης χιαστί μια μικρή, λεπτή τσάντα γνωστού οίκου.
Η εικόνα αυτή επιβεβαίωσε κάτι που σκέφτομαι εδώ και αρκετό καιρό: οι άνδρες δεν κρατούν πλέον γυναικείες τσάντες μόνο στις πασαρέλες ή στις πρώτες σειρές των επιδείξεων μόδας. Και όταν λέω γυναικείες τσάντες, εννοώ μικρά, χρωματιστά, συχνά πολυτελή σχέδια, πολύ διαφορετικά από τα σακίδια πλάτης, τις μπανάνες που προέρχονται από το streetwear ή τις τσάντες για laptop, τις οποίες συνηθίζουν να επιλέγουν οι άνδρες.
Η ανδρική ταυτότητα και οι νέοι στιλιστικοί κώδικες
Σε μια κοινωνία όπου η έννοια της αρρενωπότητας βρίσκεται περισσότερο από ποτέ υπό συζήτηση, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι ορισμένοι άνδρες, οι οποίοι μάλιστα θεωρούνται ιδιαίτερα αρρενωποί, υιοθετούν αισθητικούς κώδικες που μέχρι πρότινος συνδέονταν αποκλειστικά με τις γυναίκες.
"Αυτή την περίοδο παρατηρούμε μια πόλωση. Οι άνθρωποι κινούνται είτε προς τη ρευστότητα των φύλων είτε, αντίθετα, προς μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των έμφυλων χαρακτηριστικών", εξηγεί ο αναλυτής τάσεων Vincent Grégoire από την εταιρεία Nelly Rodi.
Ανάμεσα στους άνδρες που είναι αφοσιωμένοι στο fitness και το Hyrox και σε εκείνους που έχουν πιο ευέλικτη προσέγγιση στη σεξουαλικότητα ή και στο στιλ τους, παρατηρείται μια μεγάλη απόσταση. Αυτό που έχει ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι ότι ακόμη και υποστηρικτές της παραδοσιακής ανδρικής εικόνας, όπως οι ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας της Γαλλίας, έχουν αρχίσει να υιοθετούν αυτή την τάση. Μάλιστα, αρκετοί έχουν φωτογραφηθεί να κρατούν τσάντες πηγαίνοντας για προπόνηση στο Clairefontaine.
Το ίδιο ισχύει και για ηθοποιούς με ιδιαίτερα μυώδη εμφάνιση και ρόλους που συνδέονται με την παραδοσιακή αρρενωπότητα, όπως ο Jacob Elordi και ο Pedro Pascal, οι οποίοι έχουν εμφανιστεί στους δρόμους του Λος Άντζελες με σχέδια του οίκου Bottega Veneta.
Αυτή η ανάμειξη των στιλιστικών κωδίκων δεν τους προβληματίζει, αντίθετα συμβάλλει στην αλλαγή της αντίληψης γύρω από το θέμα. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι λεγόμενοι "performative males", άνδρες που εκφράζουν φεμινιστικές απόψεις τόσο μέσα από τη σκέψη όσο και μέσα από την αισθητική τους. Ανάμεσα στα χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο Timothée Chalamet, με τη μικρή μαύρη τσάντα Kelly, αλλά και ο Harry Styles, ο οποίος διαθέτει, μεταξύ άλλων, μια πράσινη τσάντα Bamboo του οίκου Gucci.
Το αποτέλεσμα είναι πως στις μεγάλες πόλεις –αν και όχι ακόμη στην επαρχία– συναντάμε ολοένα και περισσότερους άνδρες που φορούν χρωματιστά βερνίκια νυχιών, επιλέγουν κάποιες φορές φούστες και κρατούν τσάντες που άλλοτε είναι διακριτικές και άλλοτε αποτελούν το επίκεντρο της εμφάνισής τους.
Την περασμένη Πέμπτη, για παράδειγμα, σε ένα εστιατόριο, εγώ και μια φίλη φωτογράφος παρατηρούσαμε επίμονα μια μικρή, άκαμπτη τσάντα Comme des Garçons, διακοσμημένη με πολύχρωμα στρας. Μόνο όταν ο ιδιοκτήτης της σηκώθηκε για να φύγει συνειδητοποιήσαμε ότι ανήκε σε άνδρα.
Ο ηθοποιός Timothée Chalamet, γνωστός για τις στιλιστικές του επιλογές, με τη μικρή τσάντα Hermès στο Λονδίνο, τον Φεβρουάριο του 2026.

Οι νέοι άνδρες της μόδας και η αναζήτηση της ιδανικής τσάντας
"Είναι κυρίως στους κύκλους των ανθρώπων που αγαπούν τη μόδα που συναντάμε άνδρες με μια Kelly του Hermès ή με τη νέα χαλαρή τσάντα των Chanel και Balenciaga", συνεχίζει ο Vincent Grégoire.
Πρόκειται για μια νέα γενιά ανδρών γύρω στα 30, συχνά με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, καλλιτέχνες και λάτρεις της μόδας, οι οποίοι αναζητούν μια τσάντα που αντιμετωπίζουν σαν ένα μικρό κουτί θησαυρών, όπου μπορούν να φυλάσσουν όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα και να τα έχουν πάντα μαζί τους. Για τις επιλογές τους στρέφονται συχνά στις γυναικείες συλλογές, καθώς εκεί βρίσκουν πολύ μεγαλύτερη ποικιλία σε σχήματα, χρώματα και σχέδια.
Οι celebrities που συνεργάζονται με στιλίστες, είτε εμφανίζονται στο κόκκινο χαλί είτε απλώς κάνουν μια βόλτα στη γειτονιά τους για να πάρουν τον καφέ τους, υιοθετούν πλέον μια λιγότερο αυστηρή και περισσότερο genderless προσέγγιση στη μόδα. Τολμούν να πειραματιστούν με διαφορετικά κομμάτια, τα οποία στη συνέχεια εμφανίζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και επηρεάζουν καθημερινά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το στιλ.
Προσωπικά, δεν πίστευα ποτέ ότι θα έβγαινα από το σπίτι φορώντας εφαρμοστό κολάν, χοντρές ψηλές κάλτσες και τεχνικά παπούτσια Salomon. Κι όμως, βλέποντας συνεχώς ηθοποιούς να αποχωρούν από τα μαθήματα yoga με ένα τεράστιο παγούρι γεμάτο με υγιεινό χυμό, επηρεάστηκα κι εγώ. Βέβαια, στη δική μου περίπτωση, το παγούρι έχει αντικατασταθεί από δύο παιδιά που βιάζονται να πάνε στο σχολείο.
Αναζητώντας την ιστορία της τσάντας, καθώς για να γράψω αυτή τη στήλη δεν αρκούμαι απλώς στο να παρατηρώ όμορφους άνδρες στο μετρό, αναρωτήθηκα πότε ξεκίνησε η χρήση της. Η ιστορικός μόδας Catherine Ormen, συγγραφέας του βιβλίου Luxe, une histoire de savoir-faire et d’art de vivre à la française, δίνει τη δική της απάντηση.
"Αν γυρίσουμε πίσω στον Μεσαίωνα, υπήρχαν οι λεγόμενοι boursiers, άνδρες που φορούσαν μικρά πουγκιά στη ζώνη τους, προκειμένου να μεταφέρουν όσα χρειάζονταν. Οι γυναίκες, από την άλλη, έκρυβαν μικρά πουγκιά κάτω από τις φούστες τους.
Τον 18ο αιώνα, καθώς η ενδυμασία άλλαξε, ήταν οι υπηρέτες εκείνοι που αναλάμβαναν να μεταφέρουν τα προσωπικά αντικείμενα. Τον επόμενο αιώνα εμφανίστηκαν οι ταξιδιωτικές τσάντες, οι οποίες έγιναν απαραίτητες, καθώς τα φορέματα της περιόδου του Διευθυντηρίου δεν επέτρεπαν πλέον την ύπαρξη κρυφών τσεπών.
Τον 20ό αιώνα, και ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του '70, εμφανίστηκε για τους άνδρες η μικρή τσάντα ώμου, εμπνευσμένη από τις κυνηγετικές τσάντες. Στη συνέχεια εξελίχθηκε στον χαρτοφύλακα και, κατά τη δεκαετία του '90, μετατράπηκε σε ένα πραγματικό σύμβολο κοινωνικής θέσης".
Η τσάντα, επομένως, συνδέθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα με μια πρακτική λειτουργία, αλλά και με την εξουσία και την παραγωγικότητα. Σήμερα εξακολουθεί να αποτελεί κοινωνικό σύμβολο. Είτε πρόκειται για γυναίκα είτε για άνδρα, η επιλογή μιας it bag, όπως η 2.55 του οίκου Chanel, επικοινωνεί κάτι για την κοινωνική θέση του ανθρώπου που την κρατά.
Σε πρόσφατη συνέντευξή της με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της Faire riche. Guide d'infiltration en milieu aisé (Marabout), η δημοσιογράφος Alice Pfeiffer εξηγεί ότι στους πιο απαιτητικούς κοινωνικούς κύκλους, οι άνθρωποι παρατηρούν πρώτα τις τσάντες και τα παπούτσια κάποιου. Πρόκειται για κομμάτια που έχουν διάρκεια στον χρόνο και οφείλουν να χαρακτηρίζονται από υψηλή ποιότητα.
Ο ποδοσφαιριστής Jules Koundé, γνωστός για τις τολμηρές στιλιστικές του επιλογές, κατά την άφιξή του στο προπονητικό κέντρο Clairefontaine, τον Μάιο του 2024.

Η τσάντα ως σύμβολο κοινωνικής θέσης
Η απόκτηση μιας καλής τσάντας αποτελεί συχνά ένα είδος προσωπικού ορόσημου. Κάνοντας scroll στο Instagram, έπεσα πάνω σε ένα βίντεο του Matthieu Bobard Deliere, δημοσιογράφου, fashion influencer και συγγραφέα του βιβλίου Fluid. Les vêtements n'ont pas de genre. Σε μια σειρά από αναρτήσεις, αφηγείται την αναζήτησή του για την ιδανική τσάντα με αφορμή τα 30ά γενέθλιά του.
Στα διαδοχικά επεισόδια τον βλέπουμε να επισκέπτεται διαφορετικά καταστήματα πολυτελών οίκων και να δοκιμάζει διάφορα σχέδια. Τι ήταν αυτό που τον έκανε να επιθυμεί μια τέτοια αγορά αντί, για παράδειγμα, ενός ρολογιού, για αυτή τη συμβολική επέτειο;
"Αρχικά, υπάρχει και μια πρακτική διάσταση. Στα 30 μου αισθάνομαι μεγαλύτερη οικονομική άνεση, κάτι που έχει σημασία αν αναλογιστεί κανείς πόσο έχουν αυξηθεί οι τιμές των ειδών πολυτελείας. Πέρα από αυτό, μεγάλωσα παρακολουθώντας σειρές όπως το Sex and the City και ταινίες όπως το Confessions of a Shopaholic, στις οποίες η ηλικία των 30 παρουσιάζεται με έναν ιδιαίτερα ρομαντικό τρόπο. Είναι η ηλικία της ανεξαρτησίας. Ταυτίστηκα πολύ με αυτούς τους χαρακτήρες που αγαπούσαν τη μόδα, είτε ήταν άνδρες είτε γυναίκες".
Για την αναζήτησή του επισκέφθηκε, όπως ακριβώς συμβαίνει στις σειρές που παρακολουθούσε, μεγάλους ιταλικούς οίκους όπως οι Fendi, Valentino και Prada, πριν τελικά επιλέξει το μοντέλο Borsito του Gucci.
Έχοντας μεγαλώσει σε μια περιοχή με αρκετά παραδοσιακές αντιλήψεις, παρατηρεί και ο ίδιος την αλλαγή που συντελείται.
"Παλαιότερα έβλεπα τον πατέρα μου να ζητά από τη μητέρα μου να βάλει τα πράγματά του στην τσάντα της. Πολλοί άνδρες γύρω μου κρατούσαν την τσάντα της συντρόφου τους με τις άκρες των δαχτύλων τους, σαν να τους έκαιγε, όταν εκείνη τους ζητούσε να την κρατήσουν για λίγο. Ήθελαν με κάθε τρόπο να γίνει σαφές ότι δεν τους ανήκε.
Τώρα ο πατέρας μου κρατά μια τσάντα που του έκανα δώρο για τα 60ά γενέθλιά του και τη βρίσκει εξαιρετικά πρακτική. Η τσάντα είναι ίσως το λιγότερο έμφυλα προσδιορισμένο κομμάτι της γκαρνταρόμπας μας, καθώς ανάμεσα σε μια μεγάλη τσάντα για τα αθλητικά μας πράγματα και μια βραδινή τσάντα υπάρχουν αμέτρητες διαφορετικές εκδοχές".
Ο τραγουδιστής Disiz στην επίδειξη μόδας του οίκου Loewe στο Παρίσι, τον Φεβρουάριο του 2024.

Στρατηγική των brands ή μια φυσική αλλαγή στη μόδα;
Στην τελευταία Εβδομάδα Μόδας, όλοι παρατηρήσαμε πόσο μεγάλη έμφαση δόθηκε στα αξεσουάρ, κυρίως στις τσάντες και τα παπούτσια, σχεδόν περισσότερο από ό,τι στα ίδια τα ρούχα.
"Στον Gucci, ο Alessandro Michele είχε καταργήσει τα ξεχωριστά τμήματα ανδρικών και γυναικείων συλλογών, δημιουργώντας ένα ενιαίο τμήμα. Κάτι αντίστοιχο κάνει σε έναν βαθμό και ο Prada, ενώ ο Pharrell Williams στον Louis Vuitton προτείνει μια προσέγγιση χωρίς έμφυλους περιορισμούς", εξηγεί ο Vincent Grégoire.
"Ωστόσο, συνολικά, οι περισσότερες εταιρείες εξακολουθούν να σχεδιάζουν τις συλλογές τους με βάση στερεότυπα και έναν αρκετά παραδοσιακό τρόπο οργάνωσης της αγοράς. Αν σκεφτούμε, για παράδειγμα, τον Polène και την τεράστια επιτυχία του, δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη διεκδίκηση να δημιουργεί τσάντες αποκλειστικά για γυναίκες ή άνδρες".
Ο δρόμος, λοιπόν, έχει ανοίξει, αλλά χρειάζεται ακόμη χρόνος μέχρι η genderless μόδα να γίνει κάτι απολύτως φυσιολογικό και να πάψει να αποτελεί… θέμα συζήτησης.
Από την Elvire Emptaz
Πηγή: Madame Figaro.fr