Η υψηλή ραπτική υπήρξε ανέκαθεν ένα κλειστό κλαμπ ονειροπόλων, όμως στην αυγή της εβδομάδας μόδας για τη σεζόν Spring/Summer 2026, ο Daniel Roseberry, καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου Schiaparelli, απέδειξε πως δεν είναι απλώς ένας προσκεκλημένος σε αυτό το δείπνο, αλλά ο αδιαμφισβήτητος οικοδεσπότης του. Με τον οίκο Armani να πενθεί την απώλεια του ιδρυτή του και τον Giambattista Valli να απουσιάζει από το πρόγραμμα, ο Roseberry, στα σαράντα του χρόνια, μοιάζει να αναλαμβάνει τον ρόλο ενός "παλιού δασκάλου" που διαθέτει όμως την ορμή ενός επαναστάτη.
"Αγωνία και την Έκσταση"
Η συλλογή που παρουσιάστηκε στο Petit Palais δεν ήταν απλώς μια επίδειξη μόδας, αλλά μια οπτική πραγματεία πάνω στην ένταση μεταξύ του θείου και του θηριώδους, μια ωδή στην "Αγωνία και την Έκσταση". Πιο συγκεκριμένα, είναι μία αναφορά σε έναν από τους πιο εμβληματικούς τίτλους στην ιστορία της τέχνης και της λογοτεχνίας. Πρόκειται για το παγκόσμιο best-seller βιογραφικό μυθιστόρημα του Irving Stone, που δημοσιεύτηκε το 1961 και το οποίο καταγράφει τη ζωή του Michelangelo Buonarroti. Επικεντρώνεται κυρίως στα χρόνια που ο κορυφαίος καλλιτέχνης της Αναγέννησης φιλοτεχνούσε την οροφή της Capella Sistina.
Η έμπνευση γεννήθηκε κάτω από τον θόλο της Capella Sistina. Εκεί, ο Roseberry ήρθε αντιμέτωπος με τη διαλεκτική του Michelangelo: από τη μία η αυστηρότητα και ο έλεγχος των τοιχογραφιών και από την άλλη η οργασμική, σχεδόν βίαιη απελευθέρωση της οροφής. Αυτή ακριβώς η μετάβαση από τον περιορισμό στην έκρηξη καθόρισε τον ρυθμό της πασαρέλας. Ο σχεδιαστής εγκατέλειψε την αφαίρεση των προηγούμενων σεζόν για να οικοδομήσει έναν κόσμο όπου η υψηλή ραπτική γίνεται performance art. Οι γυναίκες της Elsa Schiaparelli δεν ήταν απλά μοντέλα, αλλά μυθολογικές Χίμαιρες, πλάσματα που ισορροπούσαν ανάμεσα στην αγγελική φύση και τον δαιμονικό ερωτισμό, μετατρέποντας το Petit Palais σε ένα κομψό καθαρτήριο.
Είδαμε το "Isabella Blowfish", ένα ταγιέρ με αρχιτεκτονική ακρίβεια καλυμμένο με αγκάθια, μια αναφορά στην αείμνηστη μούσα και συντάκτρια μόδας Isabella Blow. Πρόκειται για μια από τις πιο επιδραστικές, τραγικές και ταυτόχρονα εκθαμβωτικές προσωπικότητες που πέρασαν ποτέ από τη βιομηχανία. Η Isabella Blow έμεινε στην ιστορία κυρίως για το αλάνθαστο ένστικτό της να εντοπίζει ταλέντα πριν καν γίνουν γνωστά. Είναι η γυναίκα που ανακάλυψε τον Alexander McQueen, αγοράζοντας ολόκληρη την πτυχιακή του συλλογή το 1992 έναντι 5.000 λιρών, τις οποίες μάλιστα πλήρωνε με δόσεις. Ήταν εκείνη που τον έπεισε να χρησιμοποιήσει το μεσαίο του όνομα, Alexander, αντί για το Lee.
Ακολούθησαν οι "Scorpio Sisters", όπου δαντελένια μπούστα κατέληγαν σε αρθρωτές ουρές σκορπιού, φιλοτεχνημένες με τρισδιάστατα κεντήματα bas-relief* που έμοιαζαν να παλλόμενα πάνω στο δέρμα. Η συλλογή αρνήθηκε τα κλασικά άνθη των άλλων οίκων, προτιμώντας το παράξενο και το αντισυμβατικό: φτερά που φύτρωναν από πλάτες, νύχια και ράμφη που αναδύονταν από τους ώμους, και σιλουέτες που μιμούνταν πουλιά σε πλήρη πτήση.
Η τεχνική αρτιότητα άγγιξε το υπερβατικό, με τα έντονα μπλε και τα ζωντανά πράσινα να διαδέχονται τις αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος. Η χρήση της τεχνολογίας, όπως οι 3D-printed προεξοχές και οι πολυεπίπεδες διαβαθμίσεις από γκλίτερ, συνδυάστηκε με την ιστορική μνήμη με έναν τρόπο σχεδόν σοκαριστικό. Η παρουσία της Teyana Taylor στην πρώτη σειρά, φορώντας αναπαραγωγές των κλεμμένων κοσμημάτων του Στέμματος από το Λούβρο, υπογράμμισε τον χαρακτήρα της συλλογής: η μόδα ως μια πράξη θάρρους, μια δήλωση δύναμης που δεν φοβάται να αγγίξει το γκροτέσκο για να βρει την ομορφιά.
Ο Roseberry κατάφερε το ακατόρθωτο: να δώσει στο κοινό έναν λόγο να πιστέψει ξανά στο απίστευτο. Σε έναν κόσμο που συχνά αρκείται στο προβλέψιμο, η συλλογή υψηλής ραπτικής του οίκου Schiaparelli για την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2026 ήταν μια υπενθύμιση πως η haute couture οφείλει να είναι μια ιεροτελεστία. Ήταν μια συλλογή που δεν στόχευε απλώς στο να ντύσει το σώμα, αλλά στο να αναπαραστήσει την ψυχή στην πιο ανήσυχη και δημιουργική της στιγμή. Καθώς τα μοντέλα απομακρύνονταν, αφήνοντας πίσω τους την ηχώ από τα τακούνια-φίδια, έγινε σαφές πως ο Roseberry δεν ακολουθεί απλώς την ιστορία του οίκου, αλλά τη γράφει από την αρχή, με μελάνι φτιαγμένο από όνειρα και σκοτάδι.
*Βas-relief: Είναι μια γλυπτική τεχνική όπου οι φιγούρες ή τα σχέδια προεξέχουν ελάχιστα από την επίπεδη επιφάνεια βάσης. Προέρχεται από τα γαλλικά, σημαίνει "χαμηλό ανάγλυφο" και χρησιμοποιείται ευρέως σε τοίχους, προσόψεις και νομίσματα (π.χ. κέρματα), δημιουργώντας την ψευδαίσθηση βάθους.
