Getty/Ideal Images
Η εργονομία, ως σχεδιαστική αρχή που διαμορφώνεται από τις δυνατότητες, τις ανάγκες και την κίνηση του ανθρώπινου σώματος, αποτελεί το θεμέλιο της γυναικείας συλλογής Spring-Summer 2027 του Nicolas Ghesquière για τον Louis Vuitton.
Η σχέση ανάμεσα στο αντικείμενο, το σώμα και την πράξη γίνεται εδώ σχεδόν διαισθητική. Μια σχέση αρμονίας και συγγένειας που συνδέει τις σύγχρονες ανάγκες με την κληρονομιά του οίκου.
Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει μια κοινή ιδέα: η ελαφρότητα. Η φόρμα καθορίζεται από τη λειτουργία της, από την ανάγκη να διευκολύνει την κίνηση και, τελικά, το ταξίδι. Μια ιδέα που μπορεί να μεταφράζεται από εποχή σε εποχή και από έναν σχεδιαστικό κλάδο σε έναν άλλο.
Στη συλλογή, τα ρούχα δεν σχεδιάζονται με βάση μια εξωτερική σιλουέτα που επιβάλλεται στο σώμα. Συμβαίνει το αντίθετο: είναι το ρούχο που προσαρμόζεται στο σώμα. Δεν το καλουπώνει, ούτε το περιορίζει, αλλά ακολουθεί τις γραμμές του σαν δεύτερο δέρμα. Τίποτα δεν είναι άκαμπτο. Όλα βρίσκονται σε διαρκή ροή, σχεδιασμένα για ένα σώμα που κινείται και όχι για ένα σώμα που παραμένει ακίνητο.
Η δομή παραμένει, όμως η ακαμψία εξαφανίζεται. Οι φόρμες μοιάζουν να μεταμορφώνονται μαζί με το σώμα, ακολουθώντας τις διαρκώς μεταβαλλόμενες καμπύλες και τις κινήσεις του. Η αίσθηση είναι αυτή μιας απλοποίησης, μιας σωματικής ελευθερίας. Ρούχα που με την πρώτη ματιά μοιάζουν να μην έχουν δομή και κατασκευή, στην πραγματικότητα κρύβουν σύνθετες τεχνικές και διαφορετικές εντάσεις επιφανειών, σχεδιασμένες ώστε να ακολουθούν τη φυσιολογία του σώματος.
Τα υφάσματα και τα δέρματα εφαρμόζουν πάνω στον άνθρωπο όχι τόσο για να μιμηθούν οπτικά το δεύτερο δέρμα, όσο για να δημιουργήσουν την ίδια αίσθηση: ελευθερία, άνεση και λειτουργικότητα.
Και όλα είναι εξαιρετικά ελαφριά. Διπλά και τριπλά σύνθετα chiffon, carré μεταξωτά και υφάσματα από μετάξι και κασμίρ χρησιμοποιούνται σε μια σειρά από διαφορετικές δημιουργίες. Η παραδοσιακή ραπτική επανεξετάζεται, με τα εσωτερικά στρώματα να αφαιρούνται σε μια διαδικασία αφαίρεσης και εξορθολογισμού. Τα πλεκτά ακολουθούν και ορίζουν το σώμα, ενώ τα παπούτσια μοιάζουν να δίνουν βάση στις κατά τα άλλα σχεδόν αιθέριες σιλουέτες.
Η σκηνογραφία λειτουργεί ως μια αντίθεση: μια στατική πόλη απέναντι σε μοναχικές, κινούμενες φιγούρες. Οι άνθρωποι διασχίζουν το αστικό τοπίο σαν φτερά ή μπαλόνια, δημιουργώντας μια παράδοξη εικόνα κίνησης μέσα στην ακινησία. Και αυτή ακριβώς η αδράνεια του περιβάλλοντος κάνει ακόμη πιο έντονη την παρουσία του κινούμενου σώματος.
Για τον Nicolas Ghesquière, η ανοιξιάτικη μόδα του Louis Vuitton δεν αφορά, λοιπόν, μόνο το πώς δείχνει ένα ρούχο. Αφορά το πώς κινείται μαζί με τη γυναίκα που το φορά.
