Getty/Ideal Images
Με ιπτάμενα αυτοκίνητα πάνω από την Cour Carrée του Λούβρου και μια συλλογή που ισορροπεί ανάμεσα στο φουτουριστικό και το απόλυτα φορέσιμο, ο Nicolas Ghesquière κοιτάζει μπροστά χωρίς να ξεχνά το παρόν.
Στο Παρίσι, ο Nicolas Ghesquière έχει αποδείξει πολλές φορές ότι το μέλλον είναι ένα από τα αγαπημένα του πεδία εξερεύνησης. Για τη συλλογή Louis Vuitton Spring/Summer 2027, όμως, η ματιά του προς το αύριο δεν μεταφράστηκε σε δυσπρόσιτες, εξωπραγματικές δημιουργίες. Αντίθετα, ο σχεδιαστής επέστρεψε στην καθημερινότητα της πόλης, προτείνοντας ρούχα που μοιάζουν σχεδιασμένα για να κινούνται μαζί με τη σύγχρονη γυναίκα.



Η εργονομία βρίσκεται στον πυρήνα της συλλογής. Η σχεδιαστική αρχή εδώ ξεκινά από το ίδιο το σώμα, τις δυνατότητες και τις ανάγκες του, αλλά και την κίνησή του μέσα στον χώρο. Το ρούχο δεν επιβάλλεται στη σιλουέτα ούτε προσπαθεί να την καλουπώσει. Αντίθετα, προσαρμόζεται πάνω της, ακολουθεί τις γραμμές της και λειτουργεί σχεδόν σαν δεύτερο δέρμα.
Η ιδέα αυτή γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα σε ένα show που εκτυλίχθηκε μέσα σε ένα σκηνικό επιστημονικής φαντασίας. Στην Cour Carrée του Λούβρου, ιπτάμενα αυτοκίνητα αιωρούνταν πάνω από την πασαρέλα, δημιουργώντας την εικόνα μιας πόλης που μοιάζει να έχει μεταφερθεί στο μέλλον. Κάτω από αυτά, όμως, οι φιγούρες κινούνταν με απόλυτη ελαφρότητα. Η στατικότητα του αστικού τοπίου ερχόταν σε αντίθεση με τα σώματα που διέσχιζαν τον χώρο, σχεδόν σαν να αιωρούνταν.
Και η ελαφρότητα είναι ίσως η λέξη που περιγράφει καλύτερα τη συλλογή.


Η έναρξη ήταν σχεδόν αέρινη. Λευκά φορέματα με ημιδιάφανες επιφάνειες, ένα ρευστό V-neck σχέδιο με διακοσμητική παραμάνα, T-shirts συνδυασμένα με μεταξωτές φούστες και λεπτές πλεκτές ζακέτες έδωσαν από την αρχή τον τόνο. Ακολούθησαν tanks από εξαιρετικά λεπτή πλέξη, car coats και nylon anoraks, με καθαρές γραμμές και χαλαρές αναλογίες.
Τίποτα δεν έμοιαζε άκαμπτο. Οι φόρμες μεταβάλλονταν μαζί με το σώμα, ενώ η κατασκευή παρέμενε διακριτική. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει ορισμένα από τα πιο απλά κομμάτια της συλλογής ενδιαφέροντα: πίσω από την ανεπιτήδευτη εικόνα τους κρύβονται σύνθετες τεχνικές και διαφορετικές εντάσεις στις επιφάνειες, σχεδιασμένες ώστε το ρούχο να ακολουθεί τη φυσιολογία του σώματος.
Τα υφάσματα και τα δέρματα δεν χρησιμοποιούνται απλώς για να δημιουργήσουν την οπτική εντύπωση ενός δεύτερου δέρματος. Στόχος είναι να μεταφέρουν την ίδια αίσθηση στο σώμα: ελευθερία, άνεση και λειτουργικότητα. Διπλά και τριπλά σύνθετα chiffon, μεταξωτά carré, καθώς και συνδυασμοί μεταξιού και κασμίρ δίνουν στη συλλογή την απαραίτητη ρευστότητα, ενώ τα πλεκτά ακολουθούν και ορίζουν τη σιλουέτα.
Ακόμη και η παραδοσιακή ραπτική επανεξετάζεται. Τα εσωτερικά στρώματα περιορίζονται ή αφαιρούνται, σε μια διαδικασία εξορθολογισμού που κάνει τα κομμάτια να μοιάζουν ελαφρύτερα χωρίς να χάνουν τη δομή τους. Τα παπούτσια, αντίθετα, λειτουργούν ως σταθερό σημείο αναφοράς, δίνοντας βάση στις σχεδόν αιθέριες σιλουέτες.


Παράλληλα, ο Ghesquière δεν εγκαταλείπει το προσωπικό του ενδιαφέρον για το παράδοξο. Midi φούστες και φορέματα διακοσμούνται με ιριδίζοντα μοτίβα που θυμίζουν argyle, ενώ ruffled cape necklines προσθέτουν μια θεατρική πινελιά. Οι αναφορές στη δεκαετία του ’60 συναντούν τη λιτή αισθητική των ’90s, δημιουργώντας μια γκαρνταρόμπα που δεν μοιάζει να ανήκει σε μία συγκεκριμένη εποχή.
Σε σχέση με την πιο avant-garde διάθεση της συλλογής Fall/Winter 2026, εδώ οι σιλουέτες είναι πιο άμεσες και καθημερινές. Το φουτουριστικό στοιχείο δεν βρίσκεται τόσο στο σχήμα όσο στον τρόπο με τον οποίο τα ρούχα αντιμετωπίζουν το σώμα, την κίνηση και την καθημερινότητα.
Ακόμη και το tailoring αποκτά αυτή την αίσθηση ελευθερίας. Παλτό με ανασηκωμένα πέτα συνδυάζονται με ρευστά μεταξωτά παντελόνια, ενώ ένα μαύρο waistcoat φοριέται με έναν απρόσμενο τρόπο, με τα χέρια να περνούν από τα πλαϊνά ανοίγματα αντί για τις κανονικές μασχάλες. Στο φινάλε, ένα αυστηρό μαύρο κοστούμι με παντελόνι αποκτά κίνηση χάρη σε ένα printed carré scarf που ακολουθεί τη φιγούρα καθώς αυτή περπατά.

Είναι μια συλλογή που τελικά δεν ενδιαφέρεται μόνο για το πώς φαίνεται ένα ρούχο, αλλά για το πώς συμπεριφέρεται πάνω στη γυναίκα που το φορά. Η φόρμα καθορίζεται από τη λειτουργία της, η κατασκευή υπηρετεί την κίνηση και η τεχνολογία συναντά την κληρονομιά του οίκου χωρίς να την επισκιάζει.

Ο Nicolas Ghesquière κοιτάζει ξανά προς το μέλλον, αυτή τη φορά όμως από έναν δρόμο που μοιάζει πολύ πιο οικείος. Τα ιπτάμενα αυτοκίνητα μπορεί να ανήκουν ακόμη στη σφαίρα της φαντασίας. Η γκαρνταρόμπα που προτείνει ο Louis Vuitton, αντίθετα, είναι φτιαγμένη για μια γυναίκα που κινείται στην πόλη τώρα.
