Γιατί άραγε ζηλεύουμε κορίτσια όπως η Κατερίνα Στικούδη, η Μέγκαν Φοξ ή όποια αποκαλείται «το Σώμα»; Γιατί έτσι, θα ήταν η πιο σωστή απάντηση. Αλλά επειδή έχουμε βαρεθεί να μας αποδίδουν οι άντρες τους λάθος λόγους ζήλιας, καιρός να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Από την Ανθή Μπλάντου

 

Σε κάθε πάρτι, μπαρ, παρέα και γραφείο υπάρχει ένα ενισχυμένο ντεκολτέ που περιφέρεται λίγο πιο προκλητικά από τα υπόλοιπα. Ή ένα ζευγάρι μακριά, πολύ μακριά πόδια κάτω από ένα μίνι, που συνοδεύονται από το μισάνοιχτο στόμα που τόσο αγαπάει πια το νεαρό Χόλιγουντ. Ή ένας ολόκληρος κλώνος κάποιας Pussycat Doll που νομίζεις ότι περπατάει σε αργή κίνηση και πάντα μπροστά από έναν ανεμιστήρα, που ανεμίζει τα μαλλιά της με χάρη, σα να κάνει φωτογράφιση σε στούντιο, και κολλάει το φόρεμά της σε όλα τα σωστά σημεία. Παντού υπάρχει, λοιπόν, μια σέξι -υπερβολικά και αντικειμενικά σέξι- γυναίκα. Την οποία οι άλλες γυναίκες αποφεύγουν, κουτσομπολεύουν, μισούν ή πλησιάζουν άγαρμπα με επιθέσεις φιλίας, με την καμικάζι αυταπάρνηση του «κράτα τους φίλους σου κοντά και τους εχθρούς σου ακόμα κοντύτερα».

Αν είναι ήδη γνωστή μας, προσπαθούμε να μπλοκάρουμε την πληροφορία της περιφερόμενης υπόσχεσης και τη ρωτάμε με λίγο πιο ψιλή φωνή απ' ό,τι συνήθως για τα νέα της δουλειάς. Αν δεν είναι φίλη, ούτε καν στο facebook, απλώς την παρατηρούμε αμήχανα και της προσάπτουμε κάποιο αστείο παρατσούκλι για να το χρησιμοποιούμε με τις φίλες μας. Όχι πως θα δυσκολευτούν να καταλάβουν για ποια μιλάμε. Και ναι, όλα αυτά ακούγονται φρικτά και μισογύνικα, αλλά όποια το αρνηθεί, μάλλον πιστεύει και στην παγκόσμια ειρήνη και στην κατά λάθος διάρρευση των wikileaks.

Στήθος με στήθος

Η αντρική εξήγηση μπροστά στη σηκωμένη γούνα μας είναι απλή. Πιστεύουν ότι απειλούμαστε, ότι φοβόμαστε πως η σέξι θεά θα μας αρπάξει μέσα από τα χέρια το κελεπούρι του πάρτι και θα μείνουμε νηστικές και δυστυχισμένες. Αυτή βέβαια η απλουστευτική οπτική θα υποστηριχτεί ιδιαίτερα έντονα από το εν λόγω κελεπούρι, δηλαδή κάθε άντρα στο πάρτι που νιώθει τουλάχιστον σαν τζακ ποτ και πιστεύει ότι οι γυναίκες σφάζονται στα πόδια του. Αν πάλι ρωτήσεις τις άμεσα ενδιαφερόμενες, θα διαπιστώσεις, όπως είναι αναμενόμενο, πως τα πράγματα έχουν πιο περίπλοκες εξηγήσεις.
Αρχικά, κάθε γυναίκα που σέβεται τον τόμο της Μποβουάρ που κληρονόμησε από τη φεμινίστρια μαμά της θα αρνηθεί κάθε υπόνοια προβληματισμού. Αλλά αν της δώσεις τον ορό της αλήθειας θα παραδεχτεί ότι ναι, δεν την αντέχει ρε παιδάκι μου την όμορφη απέναντι, την ενοχλεί. Και μπορεί να μην εκδηλώνουμε ποτέ αυτή την εχθρότητα ανοιχτά, αλλά δεν ανοίγουμε και ποτέ την αγκαλιά μας διάπλατα για να δεχτούμε την καινούργια όμορφη προσθήκη στην παρέα μας. Για την ακρίβεια, μπορεί και να πούμε κάποια μικρή κακία με σηκωμένο φρύδι. Άλλωστε, δεν θέλει και μεγάλη προσπάθεια, αυτές οι σέξι είναι εύκολος στόχος.

Κορίτσια με ανατροφή

Οι ειδικοί ευτυχώς δείχνουν κατανόηση στη γυναικεία αντιπαλότητα και διαψεύδουν το σενάριο της ζήλιας. Ναι, η απειλή που νιώθουμε από τις σέξι γυναίκες έχει να κάνει με κάποιο φόβο, αλλά όχι με την κτητικότητα και τον τρόμο ότι θα μας ξελογιάσουν τους άντρες και τι θα κάνουμε μετά. Μια έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο Psychology Today (γεμίζοντας τα blogs των ψυχολόγων με πολλές ενδιαφέρουσες απόψεις) υποστηρίζει ότι η απειλή που νιώθουμε έχει να κάνει με όσα διδαχθήκαμε ως σωστά ή λάθος μεγαλώνοντας.
Με τη διαμόρφωση της ταυτότητάς μας από εξωτερικούς παράγοντες, όπως η κουλτούρα, η θρησκεία, το φύλο. Οι περισσότερες γυναίκες ανατρέφονται σε ένα περιβάλλον που τους μαθαίνει ότι πρέπει να καταπιέζουν τη σεξουαλικότητά τους, να την κρατούν κρυμμένη, να μη συζητούν γι’ αυτή, να μην την επιδεικνύουν, να μην την αποδέχονται καν. Το ίδιο περιβάλλον, αντίθετα, είναι αυτό που ενθαρρύνει με κάθε τρόπο το άλλο μισό του πληθυσμού, δηλαδή τους άντρες, όχι μόνο να κουβαλάνε τη σεξουαλικότητά τους σαν κορώνα στο κεφάλι, αλλά να είναι πάντα επιθετικοί και κυνηγοί.

Έτσι λοιπόν, σαν καλά κορίτσια μέσης καταπιεσμένης σεξουαλικότητας, ερχόμαστε σ’ αυτό το πάρτι και βλέπουμε κάποια που απορρίπτει ευθαρσώς όλα όσα εμείς αποδεχόμαστε ως αδιάσειστες αρχές. Κάποια που τολμάει να κάνει ακριβώς το αντίθετο απ’ όσα μάθαμε ως σωστά και αξιοπρεπή, που προκαλεί το status quo και τη συλλογική πεποίθηση περί ηθικής. Μπροστά σ’ αυτή τη νέα, ανατρεπτική για τα δεδομένα μας προσέγγιση μπερδευόμαστε, νιώθουμε τη σύγκρουση της λογικής με τη φωνή της μανούλας στο κεφάλι μας, γεμίζουμε ανασφάλειες και στο τέλος αναρωτιόμαστε τι θα γινόταν αν εκφράζαμε κι εμείς τις επιθυμίες μας με τον ίδιο εύγλωττο τρόπο.
Ένα μίνι φόρεμα αρκεί για να πυροδοτήσει αμφιβολίες για την ταυτότητά μας, να θέσει υπό αμφισβήτηση την «καλή ανατροφή» μας με τα γαλλικά, το πιάνο και τη μίντι φούστα, και ως γνωστό ό,τι μας ξεβολεύει και μας στριμώχνει, αυτομάτως ενεργοποιεί τον αρνητισμό και τη μήνη μας. Δύσκολα μπορούμε να καλωσορίσουμε, να αντέξουμε, να δεχθούμε αυτό που δεν μπορούμε να είμαστε.

Αν και οι 7 σεζόν και οι 2 ταινίες του Sex and the City προσπάθησαν με κάθε τρόπο να μας πείσουν ότι μια πολύ προκλητική Σαμάνθα μπορεί να είναι η καλύτερη φίλη του κόσμου για την πολύ καθωσπρέπει Σάρλοτ, στην πραγματική ζωή αυτοί οι δύο κόσμοι θα συναντιόντουσαν μόνο από ατύχημα. Κυρίως γιατί η Σάρλοτ δεν θα ήταν ποτέ έτοιμη να δώσει δεύτερη ευκαιρία στη Σαμάνθα μετά την πρώτη εντύπωση. Ο χαρακτήρας Σαμάνθα ενσαρκώνει όλα όσα η comme il faut κοινωνία μάς δίδαξε ως λάθη.
Εκτός κινηματογραφικού σετ, στην αληθινή ζωή, τις Σαμάνθες τις απορρίπτουμε πάντα
ως κιτς, υπερβολικές, κακόγουστες. Ή έστω ως κάτι που μας βάζει σε τέτοιες διεργασίες αυτοανάλυσης και αυτογνωσίας που μας γίνεται δυσβάσταχτο. Έτσι τους κολλάμε μια βρισιά και πάμε παρακάτω. Αυτή η αντίδραση μας βολεύει καλύτερα.

Good girl gone bad

Και μην ακούς τις αντρικές δικαιολογίες πως «έτσι είναι από τη φύση της και τι να κάνει». Καμία δεν γεννήθηκε ποζάροντας για το εξώφυλλο του Playboy. Όπου εκείνοι βλέπουν μια όμορφη γυναίκα, εμείς βλέπουμε ενισχυτικό wonderbra, ψεύτικες βλεφαρίδες, εξτένσιον και ένα νούμερο μικρότερο τζιν. Καταλαβαίνουμε αμέσως μια γυναίκα που προσπαθεί με την εμφάνισή της να περάσει το μήνυμά της στον αντρικό πληθυσμό. Το σέξι ντύσιμο, για παράδειγμα, είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας με τον οποίο οι άντρες πιάνουν το νόημα, αλλά εμείς ξέρουμε τους κανόνες της γραμματικής.

Κάποια που όχι μόνο ξέρει τη γλώσσα των ρούχων, αλλά τη διδάσκει κιόλας, η κριτής του ριάλιτι Project Runaway, Νίνα Γκαρσία, έβγαλε φέτος ένα βιβλίο με το σωτήριο τίτλο «Τι να φορέσετε σε κάθε περίσταση». Για τη σημαδιακή μέρα λοιπόν που θα γνωρίσουμε την παρέα του καινούργιου συντρόφου μας, η ειδική είναι κατηγορηματική: αποδεκτό μόνο το τζιν που μας κάνει φιλικές, προσιτές, απλές. Και προειδοποιεί ότι ένα σέξι φόρεμα με ψηλά τακούνια θα βάλει τις κοπέλες της παρέας σε θέση μάχης, κάτι καθόλου ευοίωνο για το μέλλον της φιλίας μας.

Στην ουσία δεν λέει κάτι καινούργιο, ούτε κάνει καμία σοκαριστική αποκάλυψη. Όλες ξέρουμε πως όταν βάζουμε το φόρεμα-παγίδα ή καθόμαστε στο μπαρ ρουφώντας τα μάγουλα για να πετύχουμε το προφίλ της Τζολί, δεν το κάνουμε με σκοπό να βρούμε καινούργιες φίλες. Αλλιώς δεν θα είχαμε δύο διαφορετικές γκαρνταρόμπες, τη φασιονίστικη για τις φίλες μας και τη σέξι για τα ραντεβού.

 

Οι άντρες βέβαια ποτέ δεν θα κατανοήσουν γιατί βρίσκουμε τη Μέγκαν Φοξ με το μισάνοιχτο-όλο-υποσχέσεις-στόμα ενοχλητική, ενώ αποθεώνουμε την Κέιτ Μος. Συνήθως δικαιολογούμε την επιλογή μας κατηγορώντας τη σταρ με τα πολλά στρώματα spandex ως «φτηνή», η σκληρή αλήθεια όμως είναι πως η Μπρίτνεϊ Σπίαρς για παράδειγμα πάντα ήταν φτηνή, αλλά τώρα δεν τη μισούμε όπως την εποχή των δερμάτινων παντελονιών και των γραμμωμένων κοιλιακών - παραδέξου το, εκείνη είναι ο λόγος που έχεις σημάδι από piercing στον αφαλό.

Όπως και κανένας που δεν ταυτίζεται με το δράμα μας δεν θα καταλάβει ποτέ πως το ότι απορρίπτουμε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, εμφάνιση ή τρόπο ντυσίματος δεν μας πετάει αυτομάτως στην άλλη άκρη, αυτή των ανοργασμικών πουριτανών. Η παραδοχή ότι τελικά μισούμε τις σέξι γυναίκες δεν ισοδυναμεί με την παραδοχή μιας ανέραστης ζωής με ένα κάρο συμπλέγματα. Ούτε με μια γκαρνταρόμπα από ταγιέρ που θα έκαναν ακόμα και τη Χίλαρι Κλίντον να χασμουριέται.
Στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει πόλωση, αλλά άπειρες ενδιάμεσες καταστάσεις. Και εκεί κάπου, στη μέση, βρίσκουμε κι εμείς τη δική μας ταυτότητα. Και αν κάποιες αποφασίζουν πως θέλουν να γίνουν
η νέα Σαμάνθα στη θέση της Σαμάνθα, ή έχουν ως αυτοσκοπό να αποκτήσουν το λάγνο βλέμμα της Σάλμα Χάγιεκ, και αυτό είναι μια επιλογή καλοδεχούμενη. Σχεδόν ευχάριστη.
Γιατί κάποια πρέπει επιτέλους να κάνει παρέα και με αυτά τα μοναχικά σέξι κορίτσια που εμείς αποφεύγουμε. Μην ξεχνάς ότι η επιλογή στρατοπέδου είναι πρωτίστως δική τους. Ξέρουν πως η σέξι εμφάνισή τους στο πάρτι δεν θα αποφέρει περισσότερες κολλητές, αλλά περισσότερα χαρτάκια με τηλέφωνα. Αγοριών, daaaaarling.

Ιούλιος 2018

>