Η Madame Figaro καταγράφει τις καινούργιες φοβίες που ξεπήδησαν από το πουθενά, αλλά και εκείνες που θα έπρεπε ήδη να μελετούν οι απανταχού ψυχολόγοι.
Από τον Δημήτρη Βραχνό

Τρέχα γύρευε να καταλάβεις τι σταυρό κουβαλάει ο καθένας. Ας πούμε, οι πόρτες του ασανσέρ κλείνουν, εγώ χαζεύω τους αριθμούς των ορόφων να αναβοσβήνουν κι εσύ δεν μπορείς να αναπνεύσεις και βλέπεις τη ζωή σου μέχρι σήμερα σε fast forward. Άλλοι οδηγούν στο δαχτυλίδι του ΣΕΦ και νιώθουν ωραία επειδή βλέπουν τη θάλασσα από ψηλά και άλλοι προσεύχονται να βρεθούν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα ξανά στο έδαφος. Και κάποιοι άλλοι, όταν τους ζητούν να περιγράψουν κάτι εφιαλτικό, αντί να μιλήσουν για πανανθρώπινους φόβους, μιλούν για την κατάμεστη Ερμού την παραμονή των Χριστουγέννων.

Κλειστοφοβία, υψοφοβία, αγοραφοβία: Τρεις από τις κλασικές φοβίες όλων των ανθρώπων, διαχρονικές και επίμονες. Τις ξέρουμε ήδη, τις έχουμε αγκαλιάσει, τις έχουμε πληρώσει χρυσές μιλώντας γι’ αυτές σε ψυχολόγους και ψυχοθεραπευτές καθισμένοι σε δερμάτινες πολυθρόνες δίπλα από ένα διακριτικό κουτί με χαρτομάντιλα. Οι φοβίες, σύμφωνα με τις εγκυκλοπαίδειες (τις κλασικές με το σκληρό εξώφυλλο, όχι μόνο τις online), έχουν να κάνουν με παράλογους φόβους προς ένα αντικείμενο ή μια κατάσταση. Ωστόσο, επειδή το μεγαλείο της ανθρώπινης φύσης δεν έχει όρια και το άγχος μας θέλει συνεχώς να διατηρείται ισχυρό, οι φοβίες μας ανανεώνονται, φρεσκάρονται και προσαρμόζονται πάντα στα νέα δεδομένα της καθημερινότητάς μας.

Ψυχολόγοι δεν είμαστε, αλλά κάναμε μια βόλτα στο ίντερνετ, προκειμένου να διαπιστώσουμε αν υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμάς που φοβούνται κάτι καινούργιο, κάτι που έχει προκύψει από τον υπέροχο σύγχρονο τρόπο ζωής. Για παράδειγμα, είμαστε οι μόνοι που μας λούζει κρύος ιδρώτας κάθε φορά που πληκτρολογούμε το pin μας στα ATM, διότι φοβόμαστε πως μια μέρα θα ξεχάσουμε όλους τους κωδικούς και όλες τις συνθηματικές λέξεις που χρησιμοποιούμε για κάρτες, facebook και e-mail; Είμαστε οι μόνοι που τρέμουμε μήπως και τυχόν “πέσει” η γραμμή του ίντερνετ; Είμαστε οι μόνοι που ιδρώνουμε στη σκέψη πως κάποιος που κάναμε φίλο μας στο facebook μπορεί να είναι εγκληματίας; Όπως αποδεικνύεται, όχι. Αυτός είναι, εξάλλου, ο λόγος για τον οποίο αποφασίσαμε να καταγράψουμε τις καινούργιες φοβίες που φέρνει μαζί της η νέα εποχή και να προτείνουμε φυσικά ακόμη περισσότερες, που θα έπρεπε ήδη να είχαν καταγραφεί και μελετηθεί για το καλό όλων μας. Διότι το πρώτο βήμα ως προς την ανακούφισή μας είναι να μάθουμε αν υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμάς. Και λογικά, πρέπει να είμαστε πολλοί εκεί έξω.

 

ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ

ΜΑΘΑΜΕ
Nomophobia:
Προκύπτει από τη φράση no-mobile. Το άγχος μην τυχόν και δεν έχει σήμα κινητής τηλεφωνίας σε μία περιοχή, δρόμο, παραλία, για κάποιους ανθρώπους μεταφράζεται σε κρίση πανικού και δύσπνοια.
ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ
Μηνυματοφοβία:
Να στέλνεις ένα πολύ προσωπικό -έως πρόστυχο- μήνυμα σε λάθος παραλήπτη. Ανεπίσημες έρευνες έχουν δείξει πως κατά 99% αυτός θα είναι ο διευθυντής σου ή ο αδελφός σου.
Adaptor-o-phobia: Η φοβία του δεν-έχω-φορτιστή-μαζί-μου. Η φοβία αυτή έχει ακόμη χειρότερες συνέπειες όταν το 3G touchscreen κινητό σου δεν είναι από τα πλέον δημοφιλή στην άγονη γραμμή - αν υποθέσουμε, για παράδειγμα, πως αποφάσισες να περάσεις τις διακοπές σου στη Νίσυρο.
Αποκρυψοφοβία: Κάθε φορά που βλέπεις τις λέξεις «Απόκρυψη αριθμού» ή «Άγνωστο» στην οθόνη του κινητού σου, έρχονται στο μυαλό σου εικόνες αγωνίας του εαυτού σου να σε κυνηγά η τράπεζα ή του πρώην σου να τσεκάρει πού είσαι.

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΟΥ FACEBOOK
ΜΑΘΑΜΕ
Tag-o-phobia:
Η φοβία για την έξωθεν διαχείριση της προσωπικής μας εικόνας. Γιατί μας κάνουν tag σε φωτογραφίες που έχουν ανεβάσει εν αγνοία μας; Έχουμε βγει καλοί ή έχουμε κόκκινα μάτια, προγούλι, κοιλίτσα, λάθος προφίλ; Γιατί να μην μπορούμε να ελέγχουμε ό,τι ανεβάζουν οι άλλοι εν αγνοία μας;
ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ
Statusphobia:
Τι κάνουν οι πρώην μας μόλις χωρίζουμε; Ποιο τραγούδι ανεβάζουν; Είναι χαρούμενοι στις φωτογραφίες; Σε αυτή τη φοβία, κάθε φορά που κάνεις log in, τρέμεις στη σκέψη του τι θα πετύχεις σήμερα, όσο κι αν υπόσχεσαι στον εαυτό σου πως θα ελέγξεις απλώς τον τοίχο σου και θα το κλείσεις.
Ignorophobia: Φοβία πως τελικά θα δεις από κοντά κάποιον του οποίου την πρόσκληση στο facebook μόλις απέρριψες. Αν ήσουν υγιής, θα έκανες απλά τον Κινέζο ή θα σκεφτόσουν μια ηλίθια δικαιολογία για κάποια άσχετη συνωνυμία. Τώρα απλώς νιώθεις τις παλάμες σου να ιδρώνουν και τους φακούς επαφής σου να πιέζουν ενοχλητικά τις κόρες σου.
Απορριψοφοβία: Όταν φοβάσαι πως ο άνθρωπος που μόλις γνώρισες στο ίντερνετ δεν σου έχει στείλει μήνυμα ούτε στο mail, ούτε στο facebook, ούτε στο twitter, ούτε στο myspace. Τη συγκεκριμένη φοβία τη λάνσαρε η Ντρου Μπάριμορ στη νεότερη pop βίβλο των σχέσεων, δηλαδή στην ταινία Απλώς Δε Σε Γουστάρει.

 

ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ
ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ
Wifiphobia:
Η φοβία του ασύρματου ίντερνετ. Εν ολίγοις, ο τρόμος που νιώθει ένας σύγχρονος άνθρωπος μόλις συνειδητοποιεί πόσα bluetooth και πόσα wifi τον περιτριγυρίζουν. Ο ασθενής τρέχει κι αγοράζει τουλάχιστον δέκα μέτρα τηλεφωνικό καλώδιο, για να εξακολουθεί να παίρνει το λάπτοπ ακόμη και στο κρεβάτι.
Historyphobia: Η φοβία μην καταλάβουν οι άλλοι σε ποια site μπαίνουμε συνήθως, αν υποθέσουμε πως δανείζουμε σε κάποιον το laptop μας. Επίσης, κάτι πρέπει να γίνει με το απαράδεκτο σύστημα που μας ξεμπροστιάζει αποκαλύπτοντας τις πιθανές επιλογές μας με το πρώτο κιόλας γράμμα που πληκτρολογούμε στην μπάρα αναζήτησης.
Onlinephobia: Η φοβία του να μη γινόμαστε αντιληπτοί σε εφαρμογές και sites κοινωνικής δικτύωσης, προκειμένου να τσεκάρουμε προφίλ ή να μιλάμε με άτομα που επιθυμούμε χωρίς να δίνουμε λογαριασμό στους υπόλοιπους φίλους μας. Με λίγα λόγια: θυμήθηκα την ένδειξη «αόρατος» στο skype/msn/gmail μου; Αγωνία και λαχτάρα.
Offnetneighbourphobia: Η φοβία του «θα έχω δωρεάν ίντερνετ άραγε σήμερα;». Ο μέχρι πρότινος γενναιόδωρος γείτονάς σου, που σου χάριζε απλόχερα το wifi του για να μπαίνεις τζάμπα στο ίντερνετ, μήπως αποφάσισε ξαφνικά να το κλειδώσει; Και καλά αυτός. Και όλοι οι άλλοι από τους οποίους κλέβεις; Τι έχουν πάθει απόψε; Κάθε φορά που κατεβάζεις ένα τραγούδι, τρέμεις από την αγωνία.
Υποτιτλοφοβία: Η φοβία των μη συγχρονισμένων υποτίτλων στα νέα επεισόδια του Lost π.χ., που όλως τυχαίως βρέθηκαν στα χέρια μας.

ΠΟΣΟ ΥΓΙΕΙΝΑ ΖΟΥΜΕ;
ΜΑΘΑΜΕ
Λιποφοβία:
Η φοβία για οποιαδήποτε τροφή περιέχει έστω κι ένα ίχνος λιπαρών ουσιών. Επιρρεπείς στη συγκεκριμένη φοβία είναι φυσικά τα μοντέλα και όσοι πρώην στρουμπουλοί έχουν ερωτευτεί τη νέα τους κομψή εμφάνιση.
Χημοφοβία: Το ανθρώπινο είδος δεν μασάει κουτόχορτο πλέον. Είναι πολύ υποψιασμένο - ή έτσι νομίζει τελοσπάντων. Ωστόσο, και τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με τα διάφορα «E» που αναγράφονται σε κάθε συσκευασία, είμαστε όλοι λίγο πιο προσεκτικοί. Κάποιοι, βέβαια, είναι λίγο παραπάνω. Στην πρώτη αφορμή τσακώνονται ακόμη και με τους καλύτερούς τους φίλους για τις αρετές της υγιεινής ζωής, στη δεύτερη ουρλιάζουν σε γραμμές παραπόνων των πολυεθνικών εταιρειών και στην τρίτη αφορμή προωθούν σε εκατομμύρια (εικονικούς) φίλους τους οποιοδήποτε e-mail αποκαλύπτει μια τεράστια αλήθεια για τις βλακείες που τρώμε. Εννοείται πως δεν τρώνε ποτέ οτιδήποτε είναι συσκευασμένο. Τους ζηλεύουμε.
ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ
Οργανικοφοβία:
Κατά κάποιον τρόπο το ακριβώς αντίθετο της χημοφοβίας. Φοβάσαι οτιδήποτε οργανικό και υγιεινό που «σύμφωνα με τελευταίες μελέτες κάνει καλό στην υγεία». Η συγκεκριμένη φοβία χτυπάει κυρίως βαριεστημένους άρρενες και δη τους συνοδούς ανήσυχων κοριτσιών, τα οποία μόλις ανακάλυψαν τον εναλλακτικό τρόπο ζωής, το γάλα σόγιας, το πράσινο τσάι και οτιδήποτε άλλο συνοδεύεται από περίεργη ινδική μουσική.
Αντικαπνιστικοφοβία: Φοβία που παρατηρείται μόνο στην Ελλάδα. Εδώ ο ασθενής, που είναι και καπνιστής, φοβάται μήπως σε κάποιο μπαρ ή εστιατόριο ισχύουν στ’ αλήθεια τα αντικαπνιστικά μέτρα.

Ιούλιος 2018

>