Κοιμάσαι, ξυπνάς και ξαφνικά είσαι τριάντα πέντε και γύρω σου όλος ο κόσμος μιλά, σκέφτεται και κάνει παιδιά. Ήρθε ώρα να πέσεις σε κρίση «εγώ πότε θα γίνω μαμά;» ή να επιλέξεις τον ευκολότερο δρόμο «μήπως καλύτερα να γίνω νονά;». Από τη Μελίνα Σπαθάρη

«Δεν έχεις δικό σου παιδί, γι’ αυτό δεν μπορείς να καταλάβεις». Λοιπόν τώρα έχω δικό μου παιδί, αλλά εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να τρομοκρατώ αγχωμένες τριανταπεντάρες που ακόμα δεν έχουν δικό τους παιδί, «αν και θα ‘πρεπε». Και γιατί είναι αυτονόητο ότι «θα ‘πρεπε»; Επίσης, δεν καταλαβαίνω γιατί όταν έχω μπέιμπι σίτερ και βγαίνω έξω θα πρέπει να μιλάω μόνο για τη συνταγή σούπερ organic κέικ που έχει το babyspace.gr, για το ποια πάνα είναι πιο στεγνή και για την καινούργια εγκυμοσύνη της Ελένης Πετρουλάκη-Ίβιτς, ενώ στην πραγματικότητα καίγομαι να ρωτήσω μήπως μπορεί κάποιος να μου κατεβάσει τα τελευταία επεισόδια του Mad Men; Και μιας που το συζητάμε, ας το πω κι αυτό χωρίς ενοχές. Το ότι άργησα να κάνω παιδί, η πραγματική αιτία για την άρνησή μου, εκτός από τους συνηθισμένους λόγους (το φαινόμενο του θερμοκηπίου, «πώς να φέρεις σ’ αυτόν τον κόσμο παιδιά;», το φόβο μη μείνω πίσω στην καριέρα, «θα με φάει λάχανο η άτεκνη συνάδελφος», τη νεύρωση με την τάξη και την αισθητική, «πώς θα ζήσω μέσα σε έναν ορυμαγδό από πλαστικά παιχνίδια;»), είχε να κάνει με την αντίδραση που μου προκαλούσε ένα συγκεκριμένος ανθρωπότυπος-τρομοκράτης. Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός;

Καταρχάς, ο γυναικολόγος. Όποτε τον επισκέπτεσαι με το φίλο σου, θα γυρίσει να σου πει -σ’ εσένα μόνο, λες και το ζήτημα δεν αφορά 50% και το αγόρι σου- πως η γονιμότητά σου πέφτει κατακόρυφα μετά τα τριάντα πέντε, πως ήρθε η ώρα να αφήσεις την καριέρα και πως η κατάψυξη ωαρίων δεν είναι λύση. Σου έρχεται να τον ρωτήσεις τι πρόβλημα έχει, αφού τα λεφτά του εκείνος θα τα πάρει ούτως ή άλλως -είναι γνωστό πως η βιομηχανία των IVF έχει παντού τα διαπλεκόμενά της-, αλλά λες «ας μην τον συγχύσω τώρα και δει τίποτα άσχημο στον υπέρηχο». Εκτός από αυτόν, είναι και κάποιες φωνές στα μίντια που απειλούν ότι αν δεν κάνεις παιδί, είσαι μια εγωίστρια καριερίστα και θα καείς στην κόλαση. «Δεν μπορείτε να τα έχετε όλα», έλεγε γνωστός δημοσιογράφος συντηρητικού προφίλ τις προάλλες στην τηλεόραση, όπου «όλα» εννούσε: καριέρα και οικογένεια, πράγματα δηλαδή αυτονόητα για τους άντρες εδώ και αιώνες.
Οι υστερικοί τίτλοι για μια υποτιθέμενη επιδημία υπογονιμότητας είναι πλέον καθημερινοί, τύπου «ηλικία ίσον ωρολογιακή βόμβα». Αλλά είναι και κάποιο είδος γυναίκας που απέκτησε παιδί και που τώρα στα πάρτι σού μιλά οκτώ λεπτά σερί για το μάθημα βρεφικής γιόγκα και άλλα οκτώ για το Κολέγιο Αθηνών όπου πασχίζει «από τώρα» να εξασφαλίσει μια θέση για το πιτσιρίκι. Αν στο τέλος του μονολόγου της κάνεις το λάθος να τη ρωτήσεις «καμιά καλή ταινία είδες τελευταία;», θα μείνει να σε κοιτάζει με έκπληξη και συγκατάβαση, για να σου απαντήσει με ένα γελάκι «Μα πώς να δω σινεμά!». Μετάφραση: Το σινεμά είναι ο τρόπος να γεμίζουν τις βαρετές τους ώρες όσες δεν έχουν παιδί, μέχρι επιτέλους να κάνουν ένα. Και τέλος πάντων, αν εσύ της πεις πως γυρνάς στις εσχατιές του κόσμου και κάνεις ρεπορτάζ χωρίς σύνορα, θα σε κοιτάξει με ύφος: «Α την καημένη! Ακόμη ασχολείται μ’ αυτά τα πράγματα».

Υπάρχουν σίγουρα πολλές εξαιρέσεις, αλλά το μωροπανικό είναι σχεδόν αδύνατον να τον γλιτώσεις. «Μάλλον περνάμε φάση baby boom», διαπιστώνει φίλη μασουλώντας αγχωμένη τα νύχια της. Είναι ήδη 34, και ακόμη δεν μπορεί καν να θέσει θέμα υποψήφιου πατέρα, πόσο μάλλον παιδιού. Αλλά η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία τη διαψεύδει. Έκρηξη γεννήσεων δεν βλέπουμε σε καιρούς οικονομικής ύφεσης, τουλάχιστον όχι στην Ελλάδα, και αν υπάρχει κάποια αύξηση, αυτή οφείλεται στους αλλοδαπούς, γεγονός που -δυστυχώς ή ευτυχώς- δεν επηρεάζει το μέινστριμ λάιφ στάιλ, ούτε μπορεί να εξηγήσει γιατί στο downtown γεμίσαμε από μουτζαχεντίν της μητρότητας. Τότε πώς έφτασε μια ολόκληρη γενιά γυναικών να αποκτήσει εμμονή με την εγκυμοσύνη και να δει τα μωρά σαν αξεσουάρ απαραίτητα για το σύγχρονο outfit; Ξαφνικά τα παιδιά δεν είναι μόνο το μέλλον. Είναι το χόμπι μας. Είναι το status μας. Είναι ένα επικοινωνιακό χαρτί μας. Είναι το Second Life μας.

 

Λεπτή, μπλε γραμμή

Ενώ η τηλεόραση, το σινεμά και οι διαφημίσεις έχουν εγκαταλείψει την ιδέα ότι ο γάμος και η μονογαμία μπορούν να μας σώσουν, μοιάζει να έχουν κολλήσει στην ιδέα ότι η μητρότητα μπορεί. Kι έτσι, αν πριν από πέντε χρόνια οι ρομαντικές κομεντί τέλειωναν στο προαύλιο της εκκλησίας, σήμερα τελειώνουν στο θάλαμο νεογνών. Η εικονογραφία των χάπι έντ δεν είναι πλέον η ανταλλαγή δαχτυλιδιών και τα λευκά φορέματα. Είναι η μπλε γραμμή του Clearblue.
Τα μωρά βέβαια είναι hot κυρίως πριν γεννηθούν. Με την πρώτη ένδειξη εγκυμοσύνης, ένας ολόκληρος παράδεισος απενοχοποιημένου shopping ανοίγει τις πύλες του και σε περιμένει. Πόσο γκλαμ είναι η ευθύνη να εξασφαλίσεις στο μωρό ένα μεταξωτό σετ σεντονιών, όπως η JLo, ή ένα Stokke καρότσι, ίδιο μ’ αυτό που έβγαιναν βόλτα τα δίδυμα των Brangelina!

Και στην κορυφή όσων δημιουργούν το ροζ λιγωτικό σύννεφο της μητρότητας, τα gossip εβδομαδιαία περιοδικά, που εύκολα πλέον μπορείς να τα μπερδέψεις με το κλαδικό έντυπο της ένωσης γυναικολόγων, αφού γνωρίζουν για τις εγκυμοσύνες των διασήμων περισσότερα κι από το γιατρό τους. Η κοιλιά είναι το απόλυτο φετίχ. Και δεν θα έδινε κανείς μας δεκάρα, αν το λόμπι κατά των εκτρώσεων δεν είχε πάρει τόσο θάρρος για να εξαπολύει μύδρους κατά των γυναικών που τολμούν να κάνουν χρήση του αυτονόητου δικαιώματός τους. Σίγουρα μέρος του όλου fun είναι η ηδονοβλεπτική απόλαυση να βλέπεις τις σταρ να παχαίνουν. Και αμέσως μετά, το να τις βλέπεις να λιώνουν σε χρόνο dt. Αλλά η εμμονή stalker με την εγκυμοσύνη έχει κι άλλη εξήγηση: τα σελέμπριτι είναι πιο μεγάλα από σένα, είναι πιο μεγάλα από την ίδια τη ζωή. Όταν δυο επώνυμοι ενώνουν τις δυνάμεις τους, το μόνο λογικό αποτέλεσμα είναι ένα υπερανθρώπινο ον. Και οι εννιά μήνες της κύησης αυτού του όντος, απλά διαφημιστικός χρυσός. Είναι ένα event με πολλαπλό δυναμικό: στην αρχή η κοιλιά, μετά η γέννηση, το όνομα και οι νονοί, το baby shower... Τσέκαρε τι πουλά πιο πολύ: η εγκυμοσύνη της Ζιζέλ Μπούνχεν ή ένα αλκοοτέστ της Λίντσεϊ Λόχαν;

Βaby games for girls

«Κι αφού γεννάνε οι διάσημοι, εμένα γιατί δεν μ’ αφήνουν στην ησυχία μου;», αναρωτιέται η αγχωμένη τριανταπεντάρα φίλη. Κανείς δεν ξέρει γιατί. Παρά την υστερία περί υπογονιμότητας, τα δεδομένα είναι μάλλον καθησυχαστικά! Μια έγκυρη ευρωπαϊκή έρευνα έδειξε πέρυσι ότι ανάμεσα στις γυναίκες 35-39 χρόνων χωρίς προβλήματα υγείας, ένα 90% περίπου θα μείνει έγκυος μέσα σε δύο χρόνια και ένα 82% περίπου μέσα σε ένα χρόνο. Το ποσοστό μικραίνει από εκεί και πέρα, αλλά ακόμη και μετά τα 40 οι πιθανότητες είναι πολλές. Κι αν το ενδιαφέρον είναι γνήσιο, τότε οι προειδοποιήσεις γιατί δεν απευθύνονται και στους άντρες; Γιατί δεν περνά σε κανέναν από το μυαλό ότι η μητρότητα που καθυστερεί έχει πολύ λιγότερο να κάνει με επαγγελματική φιλοδοξία και πολύ περισσότερο με τον Mr Right που αργεί να εμφανιστεί γιατί είναι πολύ απασχολημένος να καταλάβει τι του γίνεται στη ζωή; «Όταν είσαι κοντά στα 30», λέει η φίλη, «ο φίλος σου παίζει όλη μέρα PlayStation. Από την άλλη, δεν σε απειλεί η έννοια «γυναίκα μιας κάποιας ηλικίας», ξέρεις ότι έχει πάψει να ισχύει προ πολλού, οπότε το να βγεις στο κυνήγι του συζύγου σ’ αυτή την ηλικία είναι αδιανόητο. Όπως αδιανόητο είναι το να σκέφτεσαι μωρά. Αυτή είναι η εποχή για κυνήγι άλλης μιας προαγωγής στη δουλειά, για ένα ταξίδι για ψώνια στο Μιλάνο, για άλλον ένα γύρο Dry Martini. Υπάρχει σίγουρα μια εποχή για οικογένεια. Αργότερα».

Ιούλιος 2018

>